z bursztynowego szlaku

niezawisłość można sprzedać za gotówkę, ale po co, jak można ją oddać za obietnice – J. Targalski

jestem zwykle jednobiegunowy monokulturowy

hreczkosiejski syn od głębszej orki tutaj

gdzie pozycją ksiąg obrachunkowych z pługozmianu

pokirkutowej bonanzy są kośćce kanapowców

przywarowały pod kościołem i chocholęta wciągające nosem

spijające tequilę i te kible z kranówki bi-agnostycy

wszechpolscy amisze w porze lunchu nacipani fundowanym lodem

i tym propolisem z odwłoków za uszami i w uszach

pięćdziesiąt hektarów rocznie zabiera Bałtyk

kołuje gapa i ułożony po mongolsku sęp wędrowny za żerem

przenikają przez igielne kurwie ucho historii

dla przyszłości portfela inwestycyjnego

w kraju przebajerowanym blachar nie dość mocno kopniętych

liczygłosów na zlecenie od poklepującego przyjaciela

który chce nas doprowadzić do zabijania się między sobą