Przeszłość przyszłości

Pamiętam rzekę z dzieciństwa. Płynęła nieopodal naszego domu, kąsając brzeg, zmieniała łożysko po wielokroć. Dom omijała. Stał na zielonym garbie pośród grabiny, dębów, buków i patrzył z góry na żywioł. Czyżby jakiś układ mieli ze sobą?

Jako mała dziewczynka chodziłam tam, by obcować z wielkością jej posiadania. Siadywałam na brzegu i godzinami wypatrywałam jej głębi. Taka mała wobec czegoś tak ogromnego, niesamowite wyobrażenie malowało się w mojej niedojrzałej głowie.

Kiedy wzburzona zbierała żniwo... Bałam się jej.

 

— Mamo co będzie z nami? — pytałam zatroskana.

— Kochanie nie martw się — odpowiadała. — Natura poradzi sobie sama.

 

Tak! Rzeka była panią swojego kraju, swojej wikliny nadbrzeżnej, łopuchów i swoich kamieni wrośniętych w brzeg. To były jej włości. Płynęła chłodna i spokojna. Zmieniała się przed wiosną w furiatkę, rozjuszoną samurę. Wzburzona łamała drzewa, pluła spieniona, porywała gniazda perkozów i zwalała mosty. Głuche detonacje niosły po okolicy strach. Szalała i ryła nowe koryto. Dumna i piękna podnosiła się, łatała pęknięcia i leczyła rany.

Ileż to ciał ukryła w swoim wnętrzu. Nigdy niczego nie oddawała.

Wokół rozciągała się dolina wciąż młoda i kwitnąca. Karmiła pół świata, kiedy mile urodzaju pszennego kładły złote kłosy pod kosy żniwiarzy. Najsmakowitsze kęsy białego chleba złociły uśmiechy na dziecięcych buziach.

Radość niosła czysta woda. Latem bawiła się z nami, niosąc nas na swoich ramionach, zimą zamarzała, dając nam taflę lodowiska. Prześwitujący z dna piasek tak czysty jak krochmalny wigilijny obrus głaskał stopy. Krajobraz tamtej wody srebrzystej jak kryształ czystej i lustrzanej był zmienny; jak kobieta ubierała się w szaty w zależności od pory roku.

 

Wyjeżdżałam stamtąd, by powracać i zachwycać się widokiem. Tamtym lipcowym popołudniem siedzieliśmy zakochani pośród latających ważek. W zachodzącym słońcu zabrała to, co kochałam... Filip nie wypłynął już nigdy.

 

Zostawiłam na dwie dekady morderczą rzekę. Kiedy powróciłam, aby zamknąć wczorajszy czas, ujrzałam skurczoną pomiędzy szarym betonem. Już nie była taka czysta i dumna. Nie było nikogo z tamtych stron. Tylko nasz dom stał na wzgórzu pośród betonowych szczelin. Bezdrzewna pustka.

Zatrzymałam się jak dawniej przy wejściu i spoglądałam w przeszłość. Cała tajemniczość i duma domu mieściła się w dębowych stopniach. Wszystko to, co pozostało nietknięte, to co się opiera i trwa niezłomnie w ciągłej walce z czasem. Trwał do końca i już nie należał do rzeki. Pewnie żałowała, że nie zabrała go w tamtej powodzi.

 

Dzisiaj dolina posiada zakonserwowane życie, zalutowane w kolorowych puszkach, a zapudełkowani ludzie pod mamucimi sklepami zajeżdżają stalowymi rumakami. Olbrzymia pustynia z przeżutymi resztkami maszynowej produkcji rozciąga się nad mętną wodą. Wokół wysoko sterczą kominy, a z nich czarny dym węglowy wypala ostatnią nadzieję. Wygasza zapomniane piece chlebowe, karmi spulchniaczami i gotuje nam nowe jutro.

 

A rzeka idzie przed nami. Inna, ale wciąż groźna i milcząca.

Czeka na burzę...

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 9

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Marian 2 tygodnie temu
    Bardzo piękny tekst. A jak barwne opisy przyrody.
    Zakończenie, niestety smutne, ale taki widać już nasz i naszych rzek los.
  • pasja ponad tydzień temu
    Dzięki piękne za słowa. Pozdrawiam
  • befana_di_campi 2 tygodnie temu
    Przepięknie opowiedziane :)

    Serdecznie :)
  • pasja ponad tydzień temu
    Miło, że odniosłaś takie wrażenie. Serdeczności.:)
  • Dekaos Dondi 2 tygodnie temu
    Pasjo→Bardzo ładnie i ciekawie, to wszystko opisałaś. Można było zobaczyć aż.
    Ostatnie zdanie zrozumiałem po swojemu:)↔Pozdrawiam:)→%
  • pasja ponad tydzień temu
    Witaj DD
    I o to chodzi, aby każdy rozumiał słowa po swojemu. Wszak mamy inne spojrzenia.
    Pozdrawiam i dziękuję.
  • betti 2 tygodnie temu
    Swojego kraju, swojej wikliny... popatrz na te szczegóły, bo psują tekst.
  • pasja ponad tydzień temu
    Dzięki, ale powtórzenia są na swoim miejscu... o to mnie chodziło.

    Pozdrawiam
  • Nefer ponad tydzień temu
    Opowiadanie oparte na opisach przyrody, niczym dawne utwory pozytywistow. Dzisiaj, w epoce kina, telewizji i wreszcie internetu, malo kto juz tak pisze. I malo kto chce opisy czytać. Tym wieksze gratulacje, bo Twoj tekst jednak wciaga. Opis rzeki posiada walor dynamiczny, poprzez wprowadzenie czasu jako czwartego wymiaru. Czasu niosacego zmiany. Pozdrawiam.
  • pasja ponad tydzień temu
    Witaj Nefer
    Jak miło cię widzieć i przeczytać taki komentarz. Dzisiaj wolimy czytać inne obrazy, jednak tekst ma w końcowej frazie opis zniszczenia krajobrazu. Rzeka niby taka sama ale inna w swoi wymiarze.

    Serdecznie pozdrawiam
  • Bożena Joanna ponad tydzień temu
    Ileż uroku ma dawny świat i ta rzeka. Tęsknimy do dawnych lat i za tym, co piękne a minione. Postęp zapewnia komfort, ale niszczy piękno. Pięknie napisane! Serdeczne pozdrowienia!
  • pasja ponad tydzień temu
    Pięknie dziękuję za twoje odczucia i miły komentarz.
    Pozdrawiam serdecznie

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania