Villanella →ƬɾմթíօղҽƖƖɑ

ciało tańcuje rozkładu brzmieniem

plamy pośmiertne rozkołysane

chociaż mięsiwa już tak niewiele

kiszki wylotem marsz grają śmielej

włosy czaszkowe rozwiane całe

wirują gałki wilgotnym brzmieniem

stukają gazy z kośćmi na czele

do życia wrócić chcą wciąż z zapałem

lecz na piszczelach mięśni niewiele

w miednicy wrzawa co tu się dzieje

mimo że ciała już prawie wcale

ty wciąż klekoczesz nadziei brzmieniem

śnisz tylko biedny lecz o tym nie wiesz

mózgiem zapewne tak ci się zdaje

choć kupka prochu została z ciebie

kiedy te durne słowa zabierzesz

nie chce je słyszeć przez wieki całe

wciąż przesypuję ducha w zaśpiewie

choć prochu ze mnie już tak niewiele