Blutek i Zefir

Wąską jak wstążka ścieżką pośród bujnych traw i trzciny,

Wraca Blutek od Ślimaka Jana – z glonowego śniadania.

Minął zimny strumyk, lisią norkę i mostek z lepkiej gliny,

Wtem dobiegł go łagodny odgłos lekkiego pochrapywania.

Blutek zdjął kalosz ze stopy i schował go za pazuchę,

Na paluszkach, po cichutku przeszedł kroków kilka,

Aż tu nagle — z zarośli wyskoczył, czyniąc zawieruchę —

Motyl — zwinny jak czajka — ze skrzydłami nie-motylka.

— Przepraszam pana, nie chciałem przeszkadzać w śnieniu —

Powiedział Blutek, chowając kalosz umazany błotem.

— Nic nie szkodzi, przysnąłem na chwilkę w trzcinowym cieniu.

Mam na imię Zefir — dodał — jestem tu tylko przelotem.

— Nigdy nie widziałem tak niezwykłych skrzydełek —

Podjął Blutek nieśmiale — Takich barwnych i połyskliwych.

Płóciennych. Giętkich. Nie widziałem żyłek z sosnowych igiełek.

I łatek żywicą scalonych. I tylu tasiemek tak cudnie zawiłych.

Zefir, z wdziękiem baletnicy, zatoczył dwa kółka i pół pętelki,

A potem — jak lotnik — leciuteńko osiadł na Blutka ramieniu.

— Kiedyś były inne… — szepnął, snując dwie słone kropelki —

Aksamitne. Zielonkawe. Jak agaty w szlachetnym kamieniu.

Byłem wtedy paziem królowej, na dworze, w krainie Kwitnącej Róży

Umiłowałem kogoś ponad wszelką miarę — słodko i prawdziwie.

Wznieśliśmy się hen pod chmury, nie przewidując wichru i burzy.

Obiecał być obok, lecz zostałem sam — wołałem go rozpaczliwie.

— Kiedyś też byłem sam.. — wtrącił Blutek — ...gdyby nie pszczoła...

— Nie miałem tyle szczęścia — rzekł Zefir siadając wśród kamieni —

Leciałem samotnie. A wokół trzaski, huki i chmury czarne jak smoła.

W błysku chwili, skrzydeł zgrzycie — jak strzała spadałem ku ziemi…

— O nie! — Blutek schował twarz w dłoniach miodowo-lśniących.

— Od tej pory… — ciągnął Zefir — …przez świat szedłem piechotą.

Sam przemierzałem lasy, ciemne bory, brzegi wód rwących —

Aż dnia pewnego znalazłem latawiec, zachwycający prostotą.

Zobaczyłem w nim słońce, lotnię skrzydlatą — kres mojej udręki.

Potem szyłem, tkałem, haftowałem. Wieczorami rozmyślałem.

Rankiem zbierałem witki, tasiemki, igiełki — co wpadło mi do ręki.

A potem próby — wzloty i upadki — aż w końcu znów poleciałem.

Wtem Zefir wzbił się do góry, kręcąc piruety na błękitnym niebie —

Skrzydła to nic innego, jak trzepot odwagi. Aż to... i tylko tyle.

Blutek pomachał mu, chlapiąc miodzikiem, i ruszył przed siebie.

Szedł pośród traw i trzciny, a myśli krążyły mu jak motyle.