Dyptyk z Zośką

"Miasto 44"

Zośka była za mną. Jak zawsze coś dobrego.

Jej palce w wolnym tańcu zaplecione modlitewnie na plecach.

Kiedy przestali grać poczułem mocne uderzenia w żebra.

Powiedziała później, że zazdrośnik dostał z głowy,

przyboczni polecieli na dechy tancbudy.

Słyszałem jak poprawił: to jest mój brat skurwysyny.

Pamiętajcie, ja się z jednym nie biję.

Otworzył nade mną parasol, Na wiele lat.

Kiedyś uderzyłem, prowokator zalał się krwią i płakał.

Kumple mówili, że mam pociągnięcie jak on.

Brakowało mi tego do bycia lepszym człowiekiem.

"Tam, gdzie rosną poziomki"

Dziewczyny dawały zdjęcia i namacalne fałszywki,

byłaś ekspozycją i dedykacją, tak jak pragnąłem.

Bez nieporównywalnego całowania, z rosą na wsuniętej pod nas

pierwszej stronie księżyca.

Rozerwał nas dzień, za zasłoną deszczu przerobiło

nieupadłe powstanie wygniecionej nocą trawy.

Zośka, po latach niedowierzania znowu lepią się

i srają muchy, a wiosny dla nas nie ma.