Dziewczyna Paganiniego-Rozdział 1

*le Maja zżera słodycze w środku nocy (będzie gruba, ale co z tego? już jest) co by jej kopa dały i rozdział skrobie ^^*

JULIA

Z głębokiego snu wyrywa mnie upierdliwy dźwięk mojego telefonu. Mimowolnie otwieram jedno oko i wyciągam rękę po to przeklęte urządzenie, żeby tylko je uciszyć. Odbieram i przykładam słuchawkę do ucha.

- Zamknij się - mówię na dzień dobry, naciągając sobie rąbek kołdry na głowę. Niezbyt grzeczna ta moja odzywka, ale co mnie winić? Dopiero wstałam.

- Mnie też bardzo miło cię słyszeć, Julio. Stefania z tej strony - odzywa się po drugiej stronie dźwięczny głos mojej najlepszej przyjaciółki Stefy. Po chwili słyszę głośny śmiech. - Dobra, Jula, bez focha.

- Foch fochem. Cyganie nie nauczyli cię nie budzić niewinnych ludzi bladym świtem?

- Cyganie nauczyli mnie kraść od głupich. Zgadnij, gdzie się podział twój zapas Pawełków!

Momentalnie zamieram.

- Nie zrobiłaś tego.

- Już obudzona! Ha ha, to zawsze działa! A teraz słuchaj uważnie. Dzisiaj... Kogoś poznasz! Starego kumpla naszego kochanego bobra!

- Nie nabijaj się z biednego Karola, dopiero co aparat założył! Wracając, jaki kolega?

- Jakiś na pewno. Wszystkich szczegółów nie znam, ale ten chłopak chyba dopiero się tutaj przeprowadził i Karol będzie go oprowadzał po okolicy. A co byłoby lepszym wprowadzeniem niż występ najlepszej skrzypaczki w mieście?

- Julia Amoniec, Paganini w spódnicy na Warszawskich scenach! - śmieję się i przeczesuję włosy palcami, po chwili jednak uśmiech schodzi z mojej twarzy. - Stefcia. Nic nie mówimy, okej? Siedzimy cicho i udajemy, że jestem kompletnie normalna i tak dalej...

- Nawet nie gadaj. Jesteś normalna. Nie kłóć się ze mną bo wiesz, że to prawda.

- Nieważne. Umowa stoi?

- Stoi i się nie rusza. Słuchaj, ja muszę lecieć, bo Mikołaj zszedł na śniadanie, a to się zdarza raz na ruski rok, więc korzystam z okazji. Zobaczymy się później. Hej!

Stefa się rozłącza, a w moim pokoju zapada głucha cisza. W sumie nie aż taka głucha, bo już słyszę, jak Olga trzaska na dole patelniami. Wzdycham i podnoszę się z łóżka. Energicznym krokiem podchodzę do okna i podwijam żaluzje. Słońce dawno wstało, w końcu jest środek lipca. Otwieram okno i wystawiam twarz na dwór. Powietrze jest rześkie, mimo iż mieszkam w Warszawie, wielkim mieście. Biorę głęboki oddech i zamykam oczy. Na moich ustach pojawia się cień uśmiechu.

Przeżyłam kolejny dzień.

Idę do łazienki. Po kilku minutach szarpania się z moimi długimi falami włosów, po prostu poddaję się i zaplatam je w luźny warkocz, choć nienawidzę mieć związanych włosów. Sięgam po szczoteczkę do zębów, nawalam na nią tonę pasty i szoruję, aż się pieni, powtarzając przy tym słówka z niemieckiego. Mam strasznie dobry humor, który pęka niczym bańka mydlana, kiedy wypluwam pianę do umywalki. Nie jest biała, jak powinna być. Ma barwę gdzieniegdzie rdzawoczerwoną. Kolor krwi.

- Nie, nie, nie... - śpiewam sobie, próbując obrócić to wszystko w żart. Wkładam palec do ust i przesuwam delikatnie po swoich dziąsłach. Kiedy go wyjmuję, jest zakrwawiony. Tak, jak się spodziewałam.

- Cholera - mówię, płucząc palec. - Okej, Jula, będzie spoko! Za mocno potarłaś szczoteczką, tyle!

Małe kłamstewko jeszcze nigdy nikogo nie zabiło, co nie? Nie. Wmawiam sobie cokolwiek, żeby tylko uciec od prawdy... Jak długo jeszcze na tym pociągnę?

Schodzę na dół i witam się z Olgą i tatą. Mój tata to najlepszy mężczyzna, jaki kiedykolwiek stąpał po tej ziemi. Poświęcał na mnie tyle swojego czasu i nadal to robi. Dlatego też chcę dokopać jury, dorobić się sławy i wielkiej kasy, żeby wynagrodzić mu te wszystkie lata, kiedy przy mnie skakał mi zamartwiał się nocami o moje życie. Zaś Olga to macocha, która kocha mnie bardziej niż moja własna matka. O tej wolę nawet nie wspominać. Nie pamiętam jej i cieszę się z tego powodu. Po co mam sobie zaśmiecać pamięć?

Zjadam jajecznicę, zagryzam kajzerką z makiem (taki zestaw nazywam "zdrowym śniadaniem") i pędzę na górę ubrać się w coś sensownego. Otwieram szafę i uśmiecham się pod nosem. Moją chlubą jest garderoba, składająca się głównie z ciuchów po moich młodych ciotkach, hipsterskich kiecek, długich, galowych sukienek do występów i ubrań, które w dużych sklepach były chowane na tylnych wieszakach.

Po chwili namysłu nakładam żółto-pomarańczową pasiastą tunikę i legginsy. Kiedy dochodzę do wniosku, że wyglądam w miarę znośnie, wrzucam do torby lekarstwa, garść Pawełków, telefon, portfel i klucze. Chwytam oklejony zdjęciami futerał z moim zakochaniem i wybiegam z mieszkania, na wolność i pastwę losu.

Myślałam, że się spóźnię, a tu nawet okrucha Stefy ani Karola na horyzoncie nie widać. Z racji tego, że nie mam absolutnie co robić, to dołączam się do dwóch, na oko sześcioletnich szkrabów, łażących po drzewach. Bawimy się najlepsze przez jakieś pięć minut, po czym słyszę z oddali głos Stefy, mówiący bardzo szybko. Ta to umie gadać jak prezenterka pogody w TVP.

Maniery każą zejść z drzewa i się przywitać jak człowiek, a więc tak robię. Przytulam się do Stefy, robię żółwika z Karolem i wtedy zauważam chłopaka, stojącego między nimi. Stojącego tuż przede mną.

Lato mojej niespełnej czternastki... Lato, które przeklinam i błogosławię jednocześnie.

Lato z tobą u mojego boku.