Kiedyś zbudowałam.

Kiedyś zbudowałam, maleńki domek z kart.

A ty mi budować go pomagałeś, by był coś wart.

Pamiętam jak okienka, były w kartach wycinane.

By maleńkie ludziki, patrzeć mogły w nieznane.

Pamiętam jeszcze te dni, gdy patrzeliśmy z bliska.

Jak palą się na plaży, tańczące ogniska.

A dziś co zostało z tamtych dni.

Maleńkie ludziki, w tym świecie dziś to my.

A los dawno zabrał, nam te barwne sny.

Lecz my jak skała, stoimy tu wciąż.

By nie przegapić otwartych nieba bram.

Bo wciąż wierzymy, że tam zagoją się najgorsze z ran.