Kolory życia - część VII

Kończył się wrzesień. Powietrze wciąż jeszcze pachniało resztkami lata, ale mgliste poranki, pełne szarugi i melancholii ciągnęły za sobą nieuchronną jesień. Darek wyszedł na zewnątrz, narzucił na barki starą sportową kurtkę po ojcu i ruszył w drogę. Leszek Mąciwoda mieszkał w tej samej wiosce, kilka domów dalej.

Gdy stanął przed bramą, dochodziła siódma. W kuchni Mąciwody paliło się światło. Darek nacisnął klamkę furtki, która nie stawiała większego oporu. Podszedł do drzwi wejściowych i mocno zapukał.

– Kogo niesie? – rozległo się pytanie.

– To ja, wujo, Daro.

– Czekaj.

Minęła dłuższa chwila, zanim Darek usłyszał chrzęst zamka, a potem drzwi powoli otworzyły się, ukazując sylwetkę Lecha Mąciwody. W tym czasie zauważył, że na podwórku panuje o wiele większy bałagan, niż gdy był tutaj ostatnio, czyli z rok temu. Graty ze złomowiska walały się wszędzie w towarzystwie puszek po piwie i butelek po wódce oraz tanim winie. Obraz nędzy i rozpaczy jakby to powiedziała matka.

– Wejdź, chłopaku. Co ty tak do mnie z wizytą o tej porze? Matka chora?

Wujaszek Lech wyglądał, jakby właśnie wstał z grobu, w którym pochowano go dawno temu. Cuchnął potwornie, mieszanką potu i alkoholu. Podobny fetor unosił się w całym domu.

– Zdrowa jak nigdy. Ja nie po to.

– No to wielka ulga, chłopaku. Wystarczy, że musiałem pochować żonę. Gdybym miał też siostrę…

– A u wuja co tam? – przerwał Darek, wchodząc w głąb domostwa, prawdziwej jamy skąpanej w półmroku.

– Jak widzisz. Żyję.

– Taa, a jak tam z robotą?

– Licho, chłopaku. Dobrze, że renta jest, to jakoś się łata to wszystko.

Darek jakby naprowadzony tymi słowami spojrzał w sufit, który zdobiły plamy wilgoci, a centralnie pod nimi stały trzy metalowe wiadra służące za zbieranie wody, która kapała przez dziurawy dach.

– Napijemy się? – zaproponował, widząc, że wujaszek od początku rozmowy jedynie z chwili na chwilę smutniał coraz bardziej.

– Nie ma wyjścia, chłopaku – powiedział Mąciwoda, podchodząc do lodówki, w której pierwsze skrzypce grały półlitrowe butelki browaru i kilka większych żytniej.

****

Funkcjonariusz Niebieski siedział spokojnie. Słuchał cierpliwie, choć wolałby stłuc tego chuderlaka i posłać na cztery wiatry. Jednak tym razem sam przed sobą musiał przyznać, że to nie jest odpowiednie wyjście. Tym razem będzie najgorsze z możliwych.

– Mąciwoda to jego wuj? – zapytał Niebieski, przerywając dotychczasowe śluby milczenia.

– Tak. Brat matki. Mieszka w tej samej wsi, parę domów dalej.

– Skąd pewność, że poszedł tam wtedy rano?

Cichy uśmiechnął się w swoim stylu. Mógłby nawet wybuchnąć ponownie śmiechem, ale coś w środku kazało mu zaniechać tego.

– Mijał się z Wieśkiem. Pracujemy razem na pegeerze. On robi na mechanice a ja w polu.

– Był trzeźwy?

– Miły pan funkcjonariusz pyta, czy jestem razem ze swoimi współpracownikami nałogowym alkoholikiem?

Zmierzyli się wzrokiem.

– Nie muszę. Wyglądasz, jakby cię robili najbiedniejszy pijak i najgłupsza dziwka.

Cichy poczuł, jak krew gotuje mu się w żyłach. Zacisnął dłonie na oparciach fotela. Policzki drgały mu nerwowo.

– Już się nie gorączkuj tak – syknął Niebieski. – Gadaj dalej.

– Widział go. Powiedział mi, a ja mówię… panu. – Zmusił się, aby dokończyć zdanie inaczej, niż pozwalała na to jego żądza odegrania się.

– Dobrze. Ten Darek, jaki on jest?

– Jak wszyscy, poza jednym.

– Zamieniam się w słuch.

– On zawsze lubił i lubi miasto i miastowe dziewuchy. Ślepy jest na nasze dobra okoliczne, ślini się do tych wypindrzonych lal, jakby był stamtąd.

– Masz na myśli jakąś konkretną?

– Ankę. Waszą denatkę – zrymował, uśmiechając się przy tym szeroko.

Niebieski poczuł, że krew odpływa mu z głowy do samych stóp. W tym samym momencie wyszedł na korytarz. Cichy zaczął nasłuchiwać, ale niewiele usłyszał. Tylko tyle, że mają Darka doprowadzić na przesłuchanie.

Gdy Niebieski wrócił do pokoju, Ciszewski Jan był w doskonałym humorze.

– Nie macie go w gronie przesłuchiwanych?

– Nie interesuj się gałązko, bo się złamiesz niechcący.

– Mam mówić więcej? Mogę powiedzieć jeszcze jak spotkałem się z nim w dzień przed… no wiadomo przed czym.

– Gadaj.

****

Anka wyszła z bloku i od razu wyjęła komórkę z torebki. Wybrała numer do Kaśki. Dziewczyna odebrała po trzecim sygnale.

– Co tam? Jesteś u niego?

– Inaczej bym nie dzwoniła – odpowiedziała lekko zdenerwowanym głosem.

– I jak?

– Mam już dość.

Nastąpiła chwila ciszy. Po drugiej stronie słychać było jakby uderzenie pięści o coś twardego.

– Ile?

– Za każdym razem, kiedy u niego jestem. Dwa razy odwołał spotkanie z kumplami, a potem zerżnął mnie tak, że nie mogłam podnieść się z łóżka. Po tym, jak kazał mi wypierdalać, nabrałam sił od razu.

– On taki jest.

– Wiem, ale nie płaci mi wystarczająco.

Gdyby Kaśka stała wtedy przed Anką, pewnie spoliczkowałaby ją za te słowa. Sama nie raz próbowała urobić Niebieskiego, ale Krzychu był zimny i pusty jak wyschnięta studnia. Po każdej nocy po prostu wyrzucał ją z mieszkania. Czasami dał stówę albo dwie. Jednak w większości przypadków napinał mięśnie i beznamiętnym głosem kazał spierdalać z hawiry.

– Jesteś tak durna, czy tylko udajesz. Wy miastowe to zawsze macie mało. Na mnie nawet nie spojrzy, a kiedy się ze mną rypał…

– Mówiłaś, że poszłaś z nim ze dwa razy dla świętego spokoju.

– Jebać, okłamałam cię. Tak naprawdę rżnął mnie więcej razy niż ciebie, a zarobiłam na tym psie pieniądze. Zawsze miał mnie za jeden z wielu tutejszych rekwizytów.

Anka poczuła się na moment przerażająco dobrze. Zupełnie nie współczuła przyjaciółce. W myślach gratulowała sobie, że jest lepsza od tej wsiowej siksy, tej, z którą od dziesiątego roku życia były prawie nierozłączne, choć dzieliło je wszystko. Teraz to nie miało znaczenie. To ona była atrakcyjniejsza, a nie Kaśka.

– Spróbuję go przekonać. Zaraz wychodzi z kumplami. Zatańczy jak mu zagram.

Kaśka na moment zamarła. Może gdyby zaczęła mówić od razu, zdążyłaby, ale gdy wypowiedziała pierwsze słowo, usłyszała sygnał kończący połączenie. Anka zbyła ją ot tak.