LBnP -7 "oba my, se oba. nie bójmy się boba?"

Zepsute auto. Naprawią je, za godzinę, może dwie, po taniości. Teraz Béla Bartók po taniości (zamerykanizowane zaburzenie, synkopa a jakże - ludowa) sączy wprost z jukeboxa do jej uszu jazzowy, głodny kawałek. Ona zajada go wiśniowym plackiem, popija cholernie dobrą kawą.

Gdy widelczyk zaczyna zgrzytać o porcelanę, gdy zęby Eleny o jeszcze - domawia. Kawałek placka, kolejny bebopowy kawałek. Dolewa kawy, po chwili przy jej stoliku pojawia się pachnący towotem mechanik. Ma na imię John i guziki pourywane przy koszuli. Ma brudne dłonie, jest niechlujny i ociężały. Jak to miasto. Opiera się o kanapę, zostawi na niej tłuste smugi, mówi coś. O płynie chłodniczym, nagarach, góra piętnastu minutach, cierpkości wiśni, słodkości wiśni...

Ona wpatrzona w tandetny miedziany wisiorek, zawieszony na jego grubej szyi, na zielone plamy wokół - przytakuje i dziękuje, na przemian. Byleby poszedł, byleby nie patrzeć mu w oczy.

Jest w Twin Peaks kilka godzin, przez kilka godzin w przydrożnej knajpie mijali ją ludzie. Agenci FBI, kelnerki w cyjanowych fartuszkach, gruby Toad, starsza kobieta gadająca do próchna i te dzieciaki, jeszcze a już ledwo... Niepokoją ją.

Mówią o morderstwie, trochę o miłościach, o pieniądzach i znaczeniu. Mówią między sobą, między nią a czymkolwiek. Zbyt głośno by udać, że nie słyszy. Zbyt głośno, więc wychodzi. Staje naprzeciw miasteczka, odwraca naprzeciw mieszkańców,

(przeciw

na siebie).

I krąży i kręci się jak ziemia, jak, jeśli uwierzy - słońca. Opada.

Czerwona kurtyna.