Lekcja pokory – 11. Luka w reputacji

W jego głowie huczały skołatane myśli: chaotyczne, wzburzone i boleśnie sprzeczne z tym, w co wierzył do tej pory. Nic do siebie nie pasowało. Z narastającym przerażeniem pojął, że puzzle, które mozolnie układał przez ostatnie miesiące, pochodzą z zupełnie różnych układanek.

Przyglądał się Annie. Tłumaczyła coś z przejęciem, żywo gestykulując, ale Dorian wydawał się nieobecny, wciąż nabuzowany furią. Na jego skroniach odznaczały się nabrzmiałe żyły, a przy każdym zdaniu dyrektorki szczęka chłopaka zaciskała się jeszcze mocniej.

– Panie Adamie? Słyszy mnie pan? – podniesiony głos pani Malewicz wyrwał go z zamyślenia. Ocknął się z letargu i zamrugał szybko kilka razy, by przywrócić ostrość widzenia.

– Tak? – odpowiedział lekko nieprzytomnym głosem, wtulając plecy w oparcie głębokiego fotela.

– To bardzo poważne oskarżenia. Nie rozumiem, dlaczego od razu nie przyszedł pan z tym do mnie.

Adam odetchnął, próbując zebrać natłok myśli.

– Zaprosiłem najpierw rodziców. Porozmawialiśmy…

– W pierwszej kolejności powinien pan udać się do mnie. Odpowiadam za tę placówkę oraz bezpieczeństwo jej uczniów, panie Adamie – Anna była nieugięta. Mówiła szorstkim, ale pozbawionym negatywnych emocji tonem. Zwykle podchodziła do swoich obowiązków w sposób zadaniowy, nie inaczej było w tym wypadku.

– Nie kupuję tego – Ręce Adama uderzyły o podłokietniki z głuchym stukotem.

– Słucham? – Dyrektorka zmarszczyła brwi, mierząc go chłodnym wzrokiem. Nawet Dorian na moment znieruchomiał, wbijając w nauczyciela szczere, niemal dziecięce zaciekawienie.

– Rozmawiałem z tym człowiekiem. Jest irytujący, ale nie wygląda na kogoś, kto… na przemocowca – wymruczał, bardziej do siebie niż do nich. Zaraz potem odwrócił wzrok, jakby nagle przestał dostrzegać ich obecność, i z powrotem zapadł się w swoich samotnych rozmyślaniach.

W tle rozbrzmiało aroganckie parsknięcie Doriana. Chłopak w charakterystyczny sposób przejechał otwartą dłonią wzdłuż twarzy, rzucając Rostańskiemu spojrzenie pełne pogardy.

– Za to ja wyglądam… i na dilera też, bo przecież mam tatuaże i dużo przeklinam, a ten frajer w garniaku jest lekarzem, do tego szanowanym i bogatym, więc to niemożliwe, żeby lał żonę i pasierbicę, co nie?

– Dobrze, panie Adamie – kobieta momentalnie ucięła wymianę zdań, która nieuchronnie zmierzała w wiadomym kierunku. Ciężko oparła łokcie na biurku, przecierając opuszkami palców zmęczone powieki. – Zakończmy dyskusję w tym miejscu.

Dorian wywrócił oczami, znudzony przewidywalnym biegiem wydarzeń.

– Dorianie, proszę cię, abyś wrócił teraz na trening – powiedziała, patrząc na niego wymownie.

– Nie mogę. Nie należę już do drużyny – wysyczał ostentacyjnie, mierząc Adama spojrzeniem, w którym tlił się głęboki i szczery wstręt.

W głowie dyrektorki natychmiast coś kliknęło, gdy przypomniała sobie okoliczności wydalenia Doriana z wyjściowej jedenastki.

– No tak – przyznała, z duszącym poczuciem zażenowania. – W takim razie, proszę poczekaj na korytarzu na kolejną lekcję.

Dorian poderwał się z krzesła, które z trudem ustało na nogach po nagłym szarpnięciu. Nie minęła sekunda, a pomieszczeniem wstrząsnął huk drzwi, które niemal wypadły z zawiasów.

Pani Malewicz odetchnęła z ulgą, kiedy zostali sami.

W gabinecie wreszcie zapadła cisza, ale Anna nie patrzyła na drzwi. Jej wzrok spoczął na Adamie. W końcu mogła zrzucić z siebie zawodowy pancerz. Nie chodziło tylko o jego surową, męską urodę, która rzucała się w oczy przy każdym spotkaniu, ale o coś znacznie głębszego – o tę niemal naiwną, a jednak niezłomną praworządność. Widziała w jego oczach desperacką, czystą chęć poznania prawdy, która wykraczała daleko poza dbanie o własne interesy; on naprawdę chciał walczyć o Nadię. W jej świecie, pełnym procedur i biurokratycznego chłodu, taka bezkompromisowa przyzwoitość była czymś magnetycznym i boleśnie fascynującym.

Adam wstał z krzesła i zrobił niepewny krok w jej stronę.

– Ale Anka, przecież on…

– Adam! Nie ma żadnego ale – ucięła, uderzając dłonią w blat biurka. Wyprostowała się, a jej twarz w ułamku sekundy stała się nieprzeniknioną maską. – Jako dyrektor tej placówki mam pewne obowiązki, których nie zamierzam ignorować. Jeszcze dziś powiadomię szkolnego pedagoga i odpowiednie służby. Procedury to procedury, a one nie przewidują taryfy ulgowej dla znajomych lekarzy.

Głos miała chłodny, profesjonalny, niemal mechaniczny. Adam patrzył na nią z niedowierzaniem. Anna powoli podeszła do drzwi. Zamiast je otworzyć, by go wyprosić – jak sądził, chwyciła za klucz. Cichy, metaliczny szczęk rygla przeciął ciszę gabinetu.

Odwróciła się, a w jej oczach nie było już chłodu. Był wyłącznie głód, który spalał wszelkie zasady, o których przed chwilą mówiła.

– Skończmy już ten temat – szepnęła, podchodząc do niego tak blisko, że czuł na ustach jej gorący oddech. – Na czym ostatnio stanęło?

Zgarnęła dłonią papiery z biurka, zrzucając je na podłogę bez cienia żalu. Adam poczuł jej palce wbijające się w jego koszulę, przyciągające go z siłą, której nie potrafił i za żadne skarby nie chciał odpierać. Gdy jej usta odnalazły jego, cały świat zewnętrzny przestał istnieć. Liczył się tylko ten moment – duszny od zapachu ich perfum i gwałtowności, która była ucieczką od brutalnej rzeczywistości.

Adam naciągnął głębiej kaptur kurtki, odcinając się od chłodnego powietrza i spojrzeń ewentualnych gapiów. Zerknął na zegarek i uśmiechnął się pod nosem – dziś uwinęli się rekordowo szybko. Nie musiał nawet pisać do Marka z prośbą o alibi, gdyby Tomek zaczął zadawać niewygodne pytania. Ich układ był czysty i brutalnie prosty: Anna, atrakcyjna singielka, nie szukała niczego poza dreszczem emocji, a on, połamany przez życie rozwodnik, łaknął bliskości i choćby minuty znieczulenia. Nie łamali serc ani obietnic, lecz w świecie szkolnych korytarzy ich relacja była bombą z opóźnionym zapłonem. Jeden nieostrożny ruch i oboje mogli pójść na dno żegnając się z karierą.

Zanim wsiadł do samochodu, wstąpił do pobliskiego sklepu po kolejną dawkę kofeiny. Zapowiadała się długa noc – musiał w końcu nadrobić zaległości w audycie bezpieczeństwa dla jednego z fintechów. Ich serwery były dziurawe jak sito, a on zobowiązał się, że do rana zamknie wszystkie krytyczne luki w zabezpieczeniach.

Wychodząc z gorącym kubkiem aromatycznej kawy, dostrzegł kilka metrów dalej Mateusza. Chłopak zaszył się w ciemnym zaułku, dopalając papierosa, zapewne w oczekiwaniu na kolegów, którzy weszli do sklepu chwilę po Adamie.

– Mateusz? Cześć. – Mężczyzna niepewnie zbliżył się do nastolatka. Chłopak nie wyglądał na specjalnie zaskoczonego; uniósł tylko kącik ust, mierząc nauczyciela badawczym spojrzeniem.

– Nie może mi wyjść z głowy nasza ostatnia rozmowa. Powiedz mi, proszę, jak dobrze znasz Doriana?

Brunet niedbale strzepnął popiół z niedopałka i po raz ostatni się zaciągnął, wypuszczając z ust strużkę gęstego dymu.

– Od przedszkola – mruknął i rzucił papierosa, przygniatając go ciężkim butem. – Nie skrzywdziłby żadnej kobiety. Bywa dupkiem, ale jest honorowy.

– Znałeś moją córkę? – Adam się nie wahał. Poprzednie pytanie było tylko krótkim wstępem do tego, co naprawdę chciał usłyszeć.

– Natalię? Nie za bardzo. Ale zapewniam, że Dorian jej nie skrzywdził. Rok dochodził do siebie po tym, co się stało. Brał leki, chodził na terapię. On ją kochał. Myślę, że do teraz nie umie sobie z tym poradzić.

– I dlatego wozi się z tymi typami spod ciemnej gwiazdy? – parsknął Adam.

– Mówi pan o tym, że od czasu do czasu popala zioło? To takie przestępstwo? Pan puka dyrektorkę i nikt nie robi z tego afery.

Adam prawie zakrztusił się własną śliną. W tym samym czasie ze sklepu wyszli koledzy Mateusza i chłopak wyminął go bez słowa.

Mężczyzna stał w bezruchu, czując, jak kawa w papierowym kubku parzy go w dłoń, choć jego ręka drżała z zimna. Patrzył na oddalające się plecy nastolatków, słysząc ich stłumione śmiechy, które niosły się echem po pustym chodniku. Każdy krok Mateusza zdawał się wbijać gwoździe w trumnę jego reputacji i rzekomej przyzwoitości, o której Anna tak żarliwie wspominała w gabinecie.