Lekcja pokory – 4. Dziurawa pamięć.

Biegł ile tchu. Oddech nie nadążał za krokiem, a w płucach rozlewał się żar, jakby zamiast powietrza wciągał rozżarzony popiół.

Zanim odezwał się do dyżurnego, odstawił na blat półlitrową butelkę wody. Wyłożył dowód osobisty i kilka stuzłotówek, starając się, by funkcjonariusz nie zwrócił uwagi na drżenie rąk. Formalności poszły szybko; niedbale nabazgrał oświadczenie, co chwilę kontrolując czas. Musieli zdążyć do domu przed Tomkiem.

Dziesięć minut później zza rogu wyszła Magda; słaba, blada i jakby dekadę starsza niż kilka dni temu, gdy widział ją po raz ostatni.

W pierwszym odruchu Adam miał ochotę obrzucić ją wiązanką inwektyw, ale potem przypomniał sobie wczorajszy wieczór: Jima Beama i finał w objęciach przypadkowej kobiety z baru. I on miałby jej teraz prawić morały?

– Ale żeby od razu obrzygać Bogu ducha winną kasjerkę w monopolowym? – rzucił półgłosem, podając jej butelkę z wodą. Magda niechętnie podniosła wzrok, a w jej spojrzeniu było coś pomiędzy „spierdalaj” a „dziękuję, że znowu mogę na ciebie liczyć”.

W mieszkaniu unosił się mdły zapach ziół na niestrawność, wymieszany z chemiczną wonią kwiatowego odświeżacza. Magda i Adam sztywno siedzieli przy kuchennym stole, w napięciu oczekując, aż drzwi do mieszkania się otworzą. Kilkanaście sekund wcześniej dobiegł ich sygnał domofonu, oznajmiający, że ktoś właśnie odblokował wejście do klatki schodowej.

Adam nerwowo zacisnął palce na rączce kubka z parującą kawą, słysząc hałas w przedpokoju, a zaraz po nim odgłosy rozmowy. Wymienił z Magdą porozumiewawcze spojrzenie, po czym obydwoje jak na komendę przywdziali uśmiechy pełne wymuszonego entuzjazmu.

Najpierw wszedł Tomek. Gdy zobaczył ich razem w kuchni – zgodnych i uśmiechniętych od ucha do ucha – jego ciało momentalnie zesztywniało, a na twarzy odmalował się wyraz głębokiej dezorientacji.

– Cześć… – wydukał niepewnie w stronę matki, z zastanowieniem przyglądając się jej napuchniętym oczom i zmarnowanemu obliczu o barwie kartki papieru. – A wy tutaj, razem, coś się stało?

W oczach najpierw błysnął niepokój, który zaraz potem rozmył się w wyczekującym, kruchym zaufaniu. Wyparła go naiwna, dziecięca wiara, że może w końcu nastał ten dzień. Może wreszcie będzie już normalnie.

– Nie, nie, dlaczego? Co miałoby się stać, Tomuś? – Magda zareagowała zbyt szybko, zbyt nadgorliwie, a jej głos nieprzyjemnie zadrżał na wysokich tonach. To jednak nie zdołało zburzyć tej kiełkującej w chłopcu nadziei.

– Jak ryby? – wtrącił pospiesznie Adam, desperacko próbując skierować rozmowę na bezpieczniejsze tory.

– Ryby? Ryby dopisały, choć woda była mętna i trzeba było się nieźle nagłowić, żeby coś ruszyło – odpowiedział ojciec Adama, nie zdejmując kamizelki. Dołączył do nich, od razu siadając przy blacie.

Przesunął wzrokiem po twarzy Magdy; nie było w tym nienawiści, raczej ciężkie, zmęczone rozczarowanie, które trwało raptem sekundę, nim znów skupił się na wnuku.

– Tomek spisał się na medal, miał więcej cierpliwości niż niejeden stary wyjadacz. Zasłużył na porządne śniadanie i chwilę uwagi, bo rzadko się zdarza, żeby młody tak czuł kij jak on dzisiaj.

Adam niezwłocznie zerwał się z krzesła, dopadając do kuchenki, gdzie czekała już aromatyczna, idealnie usmażona jajecznica. Przełożył porcję na talerz i postawił przed synem.

– A jak wam minął weekend? – Tomek przeniósł spojrzenie z matki na ojca. Adam, zamiast odpowiedzieć, przeczesał dłonią gęste pasma włosów i zgarbił się nad patelnią, unikając dociekliwego wzroku syna.

– Dobrze – wydukał, kiedy zapadła niezręczna cisza. – Zupełnie… leniwie. Spędziłem te dwa dni przed telewizorem.

Magda jedynie wzruszyła ramionami, ze sztucznym uśmiechem wciąż idealnie przyklejonym do spierzchniętych warg.

– U mnie to samo. Nic specjalnego się nie działo.

Adam przechodził między rzędami ławek ze stoickim spokojem. Jedynym dźwiękiem był szelest papieru. Kiedy zatrzymał się przy Dorianie, celowo zawiesił rękę na ułamek sekundy. Dopiero gdy chłopak spojrzał na niego swoim zuchwałym i nieco prowokacyjnym wzrokiem, mężczyzna z mściwą przyjemnością położył przed nim kartkę.

Dorian natychmiast spojrzał na dół strony. Czerwona jedynka była wielka, postawiona pewną, niemal radosną ręką.

– Nie, no to chyba jakiś żart! – warknął, a jego głos, zwykle pewny, teraz niebezpiecznie zadrżał.

Adam nie odpowiedział. Szedł dalej, miarowo rozdzielając wyroki, aż wrócił do biurka. Przez resztę lekcji Dorian nie patrzył już w okno. Siedział sztywno, świdrując swojego nauczyciela zimnym, wyrachowanym wzrokiem. Do dziś starał się go ignorować, licząc na to, że czas i tragedia stępiły jego ostre kły.

Gdy zadzwonił dzwonek, klasa opustoszała w kilka sekund. Dorian został. Podszedł do biurka, rzucając kartkówkę na blat tak, by Adam nie mógł go zignorować.

– To jest sprawiedliwe? – zapytał, wymuszając buntowniczy ton. – Wszystkie zdania były w podręczniku.

Adam powoli podniósł wzrok. Nie było w nim nienawiści, tylko lodowata, analityczna obojętność.

– Twoja znajomość Present Perfect jest równie dziurawa, co pamięć, Dorianie. Chłopak prychnął, a w jego oczach płonął gniew. Zrobił krok do przodu, zniżając głos.

– Czy to w ogóle... legalne? Że pan tutaj uczy? Że akurat mnie?

Adam uniósł brwi w geście udawanego zdziwienia. Odłożył długopis i splótł dłonie na blacie.

– Co konkretnie masz na myśli?

– Pan już dobrze wie co! – Dorian prawie krzyknął, nerwowo przeczesując dłonią idealnie ułożone włosy.

– To jest co najmniej dziwne. Po tym wszystkim... Myślałem, że pan odpuścił. Że pan ochłonął.

Adam wzruszył ramionami, a na jego twarzy nie drgnął ani jeden mięsień.

– Obawiam się, że przeceniasz swoją rolę w moim życiu. To szkoła publiczna, a ja jestem nauczycielem z odpowiednimi uprawnieniami. Nasze relacje są całkowicie neutralne, Dorianie. Jesteś dla mnie tylko nazwiskiem w dzienniku, które od dzisiaj kojarzy się z rażącymi brakami w gramatyce.

– Neutralne? Przecież pan...

– Przecież co? – Adam uciął, a w jego głosie pojawiła się ostra nuta. – Śledztwo zostało zamknięte. Wykluczono udział osób trzecich, o ile dobrze pamiętasz. Nie ma żadnej zasadzki.

Adam spojrzał na zegarek, po czym zaczął powoli pakować swój plecak. Na jego ustach wykwitł cień uśmiechu – nieznaczny, niemal uprzejmy, a jednak sprawiający, że krew w żyłach Doriana momentalnie zmieniła się w lód.

– Nie trać czasu na teorie spiskowe. Na twoim miejscu skupiłbym się na poprawie, bo matura za pasem. Kolejna kartkówka w czwartek.

Nie czekając na odpowiedź, Adam wstał i pewnym krokiem wyszedł z klasy, zostawiając chłopaka samego w głuchej ciszy pustej sali.