Mistrz epifanią dla Małgorzaty V

Zawieszony w złamanym świetle liczę cisze. Nad rozlewiskiem swoich wspomnień zanurzam zmysły i naprawiam oczy Małgorzacie.

Ile prawd trzeba, aby powstało kłamstwo? Ile ciszy? Ile potrzeba luster odbijających zastygły czas?

Są cisze zamknięte w umyśle, jak skazańcy czekający na wyrok, duszą się w melatoninie pomarszczonych słojów. Konwulsyjne i spokojne. Śmieszne, radosne i cisze dramatyczne. Samotne pachnące kadzidełkami i takie co cuchną zmurszałą pleśnią. Są też takie, które mają intensywną woń dojrzałego wina.

Cisze bezwstydne, przechadzające się nago po ulicy, pretensjonalne i bezpretensjonalne, aroganckie, pokorne i żebrzące o jałmużnę pod kościołem. I takie, które wetknięte w kieszeń kurtki obok fotografii zmarłych dzieci, zabijają bezsens słów… będzie dobrze.

Są też cisze zawstydzenia, kiedy suchy, przenikliwy chłód gasi podniecenie i pożądanie.

Milczymy w mrocznych ciszach, smakujemy, wąchamy i czujemy ich żar słodkawej woni, rozproszonej po satynowych zagłębieniach skóry. Wtulone w nas drżą i łzawią z uczulenia. Dusimy krzyk.

Wciąż jednak jak szachiści milczymy. Zegar tyka, i tyka.

Tworzymy ciszę zupełnie wyjątkową. Martwą pozycję, w której nie mamy manewru ruchu.

Wtedy Mistrz przychodzi i przystępuje do gry, przychodzi, kiedy opadają cisze, kiedy duża wskazówka znajduje się na godzinie dwunastej… gracz przekracza czas.

Dźwięk cyferblatów i Szach – mat przerywa stan bezdechu. Przerywa milczenie.

Milczenie, które zabiera nas w podróż do eremu, do uwolnienia się od zniewolenia.