Rezydencja - 4 - Pobaw się ze mną

Z dedykacją dla tych, którzy przetrwali wszystkie poprzednie aż trzy części ;)

KONKURS! Zgadnij, czego jest to fan-fiction, odpowiedź w tym rozdziale. W nagrodę zadedykuję ci coś kiedyś. Może ;)

_________________________________

Obudziłam się i zalała mnie fala światła. Ktoś do mnie mówił, ale niewiele rozumiałam, ból odbierał mi zdolność myślenia. Z tego światła po chwili wyłoniła się postać dziewczynki w różowej,

poplamionej czymś sukience o kasztanowych loczkach. Uśmiechała się tak, jak ci ludzie na zdjęciach - z jakimś niewyobrażalnym, ukrytym pod maską spokoju smutkiem.

- Odmówiłaś mu i cię ukarał.

To jedyne, co powiedziała. Była młodsza ode mnie może o dwa lata, ale chyba o wiele bardziej poważna.

Przypomniałam sobie o chłopczyku w lustrze i skojarzyłam, że to musiało chodzić o niego. Ból zmienił się w tępe łupienie w głowie, powoli zdawałam sobie sprawę z tego, w jakiej sytuacji się

znalazłam. Wyskoczyłam z łóżka (nie miałam czasu rozważać nad tym, w jaki sposób się w nim znalazłam) i wybiegłam na korytarz. Podbiegłam do okna, niezdarnie je otworzyłam i wyjrzałam na zewnątrz.

I się rozpłakałam.

Nie było tam nic. Zniknęły drzewa, las, została pustynia szarego piasku. Nie rozumiałam tego. Ale kto by zrozumiał? Jaka w tym była logika?! Odwróciłam się z zamiarem pobiegnięcia w jakiś ciasny,

ciemny kąt i zaszycia się w nim. Powstrzymał mnie jej widok - stała w bezruchu kilka metrów ode mnie, przyglądając mi się uważnie. Coś w jej wyglądzie sprawiło, że przestałam ronić łzy. Po prostu.

- Pobaw się ze mną Aniu - wyszeptała. To był ten szept niesiony przez wiatr, który usłyszałam na parterze, przy fotografiach. Ale w jej ustach brzmiał jakoś obco - Pobaw się Aniu.

Zbiegła po schodach na dół. Ja nadal stałam w miejscu.

- LICZ DO DZIESIĘCIU - usłyszałam.

Wyciągnęłam fotografię rodziców, ale zamiast ich twarzy zobaczyłam czarną wypaloną plamę. Upuściłam zdjęcie.

Przyłożyłam dłonie do buzi i zaczęłam liczyć.