Sedno

Jeszcze nie mam złych poranków, nie muszę zabijać.

Mogę bezczelnie patrzeć w niebo nad miejscami

i sprawami nie do zastąpienia innym wyborem.

Przyjaźnie zaciągnięte niepamięcią.

Dług metafizycznyza prowizorki na haczyk, zaszczepkę krwi.

Niejedna miała oczy matki, do zrywania na pierwsze śniadanie.

Rozbierałem je z nadruków, nowych zasłon, aż do gołych ścian

i fugi światła ze spadzią skóry kochającej się kobiety.

Kiedyś po odpaleniu papierosa i świtu grzałką do wody,

zacząłem myśleć o otrzymanych od życia wiadomościach

i podrzucanych przez Boga anonimach.

Pod ikonką do opróżnienia

nie ma ślepego mściciela, łowcy nagród.

Jednie wystawiony na mnie wiersz gończy