astyl /49/ - Alrauna - Dementor Biały

w temacie: "Flet z mandragory"

wierząc w swoją szczęśliwą gwiazdę

chodzę nocami mówiąc nie zasnę w rytm który wystukują buty

w te noce piszę w mieście nowe skróty - ucieczki od chorych opowieści

które i tak łapią mnie między domkami na peryferii

ot kram

prolog zabił żabę, nadmuchana wyrzuciła wnętrze na wierzch

tuż po rozdział ferst

on nie dojada - on je

zaproszkowany bruk

ulic ułożonych przez deszcz

witraże spływających twarzy

kaptury parkingi ołtarze dzwonią

konwalie na anioł pański

on je - on tka - sen

mandragory nucąc pieśń

powolne kroki jak po zbyt wysokich stopniach zbytnio stromych schodów -

- do szczęścia złudzeń brak

powodów brak by kochać a jednak kocham ja - idiota

wpędza mnie to w szarobury stan

a a a kotki dwa

z czego jeden drugiemu w oko pazur pcha

a a a

a za siódmą górą i ósmą rzeką trwa idylla

jako wiecznie martwy świat...

...bez czekania niespodzianek podnoszenia z dna

klękania i pistoletu robiącego pif paf plask

mózg na ścianie

bez zawrotów głowy z alkoholu marii koki

bez złych ojców i wyrodnych matek

bez świąt biwaków klatek, tłuczonego szkła

w miejscu gdzie siadasz akurat bez braw

kiedy coś się uda brak satysfakcji, bojaźni zła

dreszczyku emocji drżenia od ścierwa i rozczłonkowanych jaźni

nie ma miejsca dla poetów śpiewaków ślusarzy

a mieszka tu tylko jeden starzec co już dawno zmarł

i martwy marzy o tym co by zjeść

o zmęczeniu na twarzy i wyrazie oczu

jakimkolwiek

wyjąłem z ust mandragorę

zeżarła mi łeb

jakkolwiek

meteoryt mojej gwiazdy

spadł