Poprzednie części: LBnD 07 - Promień Lasera
LBnD 12 - Bunt
Od zawsze byłam samotna. Nie miałam prawdziwych przyjaciół, a znajomi byli tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebowali. Upadłam na dno. I wtedy przyszli oni — moi jedyni kumple — manekiny. Uwielbiałam chodzić do centrum handlowego, gdzie pośród sklepowych półek mogłam z nimi spokojnie porozmawiać. Zawsze mnie pocieszały i wspierały, lecz wybijały też złe pomysły z głowy. One czuły, kochały jak ludzie, miały uczucia i emocje. Rozumieliśmy się nawzajem. Dla mnie nie były to przedmioty sklepowej wystawy. Były jedynymi przyjaciółmi oraz powiernikami moich tajemnic. A ja dla nich oknem na świat. Kochałam je, traktowałam jak ludzi.
Może właśnie dlatego tylko ja przeżyłam ich bunt?
Następne części: LBnD 13 - Pamięć LBnD 22 - Najpotężniejsza Broń
Komentarze (16)
Dziwne, ale jako tako niezłe. Brakuje jednak jakiegoś mocniejszego punktu kulminacyjnego.
Dzięki
Nyksiu super.
Dziękuję
Mimo iż tu prawie nie bywam, to skomentuję.
A mnie się bardzo podoba. Ostatnie zdanie daje zarówno zaskoczenie, że ożyły, jak i zachowanie samotności bohaterki, bo po buncie i śmierci wszystkich ludzi znów jest samotna.
Bardzo.
Pozdrawiam.
Dziękuję!
Witamy w Bitwie! Od Literkowej za pierwsze drabble w gratisie 3 punkty.
Życzymy dobrej zabawy
Bardzo ciekawy protest przeciwko samotności wśród ludzi. Centrum handlowe okazało się kolebką przyjaźni pomiędzy wyimaginowanym światem, a rzeczywistością.
Pozdrawiam
Dziękuję ;)
Przeczytałam.
Nyxiu, pięknie napisane. Naprawdę. Do tej pory jedna z Twoich lepszych prac. Jedyne czego mi brakuje to jakiegoś większego "uderzenia", ale jest to już zwykłe czepialstwo. Sam wydźwięk historii bardzo ciekawy i pozostawiający czytelnika jedynie z domysłami, do czego tak naprawdę doszło. Pasja bardzo ciekawie zinterpretowała całą historię - wszystko zaczęło się na samotności i na samotności skończyło. Tragiczne.
Pięć.
Dziękuję, Clarciu!
Ciekawie napisane. Bohaterka chciała uciec od samotność, lecz ostatecznie i tak się nie udało. Z początku była sama, na końcu również została sama. Same manekiny zbuntowały się przeciwko samotności, a jedyne co osiągnęły, to jeszcze większa samotność.
Smutne.
Pozdrawiam ;)
Ciekawa interpretacja. Dziękujé
Autorko zapraszamy na Forum do głosowania: https://www.opowi.pl/forum/literkowa-bitwa-na-drabble-glosowanie-w1241/
Czytamy, komentujemy i nagradzamy punktami najlepsze drabble wg. zasady 3 - 2 - 1
Możesz zaglosować tylko do poniedziałku tj. 24 sierpnia (północ)
Manekiny to ciekawe postaci, kilka razy w muzyce były trendy poprzez ich taniec, np. w latach 80tych, ostatnio na początku XXI wieku wskutek nowej fali disco chaos. W kinie też miały swoje piętnaście minut - no może pięć lub dwie. Tak, ale to kiedyś.
Onyx, istniejesz poza swoją epoką! - Przydatne dla dokonań twórczych, dla czucia się w społeczeństwie jak jeden z właściwych elementów na swoim miejscu, gorzej. Tekst wyróżnia się spośród kilku Twoich, które zalukałem. No tak na pinć z plusami.
Dziękuję. Kurde, muszę coś posłuchać, bo zaciekawiłeś tą muzyką ;)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania