Nstyl/1 - Mus nierzeczywisty - Aleks99

w temacie...Wino z kobietą. Wstrząśnięte tym zacniejsze. .

Marta była dziewczyną o kruczoczarnych włosach i zielonych, dużych oczach. Miała dwie ręce i dwie nogi oraz głowę, którą kiwała kiedy ktoś prosił ją o dwa złote. Zwykle był to ten sam chłopak – Antek, co nie miał domu. Raz spotkał ją w ciucholandzie. Marta szukała spodni, bo miała dwie pary tylko.

– Cześć, Marta.

– Cześć, Antek. Nadal nie masz domu?

– Tak.

– Przykro mi.

– Dziękuję.

– Chcesz dwa złote.

Antek zaprzeczył.

– Chcę cię zaprosić na wino.

– Co? Dlaczego?

– Wymaga tego ode mnie jakaś siła wyższa. Nie wiem, czy zrozumiesz, tego nikt nie może pojąć. Po prostu czuję, że nasze losy są w rękach jakiegoś odgórnego, niepojętego bytu. On nami steruje.

– Co ty pleciesz?

– No widzisz! Nie wierzysz mi, bo on ci kazał tak powiedzieć. Bo inaczej ta nudna historia skończy się zbyt szybko. Jemu potrzeba kolejnych, durnych linijek dialogowych!

– Nie pójdę z tobą na wino!

– Pójdziesz, musisz, bo inaczej nie wypełni się przepowiednia. Jedna z wielu!

– No dobra, nie wiem dlaczego, ale nagle poczułam chęć aby iść z tobą na wino.

– Czy to coś złego?

– Boże, ja mam męża. Nie mogę… jak mogę iść z bezdomnym na wino?

– Po prostu. Chodźmy.

Szli ulicą w stronę restauracji, gdzie było wino. Antek patrzył na Martę, a ona spoglądała na niego. I w głębi duszy płakała. Ryczała jak beksa. Ale szła dalej, bo przecież musiała. I nawet zaczęła lubić Antka.

– Twój brak domu bardzo mnie pociąga. Ja to powiedziałam.

– Tak, ale już niedługo.

W restauracji pili wino, a po wszystkim Marta zapłaciła za wszystko. Potem wyszli na zewnątrz i poszli do parku. Tam Antek miał zamiar nocować.

– Nie pójdziesz do mojego domu, prawda?

– Nie, Marto. Ta historia ma koniec tutaj. Jutro zapewne zapomnisz o tym incydencie. Mówię ci to tylko dlatego, bo nie chcę sprawić przykrości. Tak naprawdę oboje przestaniemy istnieć. Nasz świat powstał kilka minut temu i zniknie zaraz. O… teraz!