Pajęczyce cz. VI

 - Czy to wszyscy pracownicy restauracji „U Kelnerów” – zapytał Michalskiego Witek, przeglądając dane przesłuchanych ludzi.

- Tak, przynajmniej z ostatniego miesiąca, w restauracjach panuje duża rotacja, ciężko dojść do tych, którzy pracowali wcześniej. Większość pracowników słabo się zna, zazwyczaj nie wiedzą gdzie, kto mieszka.

- No tak – stwierdził, zawiedziony tym, że jego przypadkowa informatorka już tam nie pracuje.  Odnalezienie jej będzie problematyczne. Mógłby zrobić to standardowo, pamiętał jej twarz, zapytać szefa, zapewne ma jej adres, ale wtedy, zanim by do niej dotarł, ktoś mógłby ją sprzątnąć. Skoro przekazała mu dane kochanki Lola, w tajemnicy przed wszystkimi, to musiała mieć  powód.

- Trzeba będzie trochę poobserwować całą tę  gangsterkę, najwyraźniej zaczyna się w tym towarzystwie jakaś wojenka.

- Całkiem możliwe, ale być może ambicje Lola nie były nikomu na rękę, więc się go pozbyli i niedługo wszystko ucichnie.

- Tego też nie można wykluczyć, ale na mój nos, to jeszcze kogoś odstrzelą – stwierdził Michalski.

Witek w swoim zamyśleniu, nie usłyszał słów Michalskiego. Chciał teraz odwiedzić grubego Henia, może on pomógłby mu namierzyć, tę tajemniczą kelnerkę? Jego dziewczyny w takich sprawach mogą zdobyć sporo cennych informacji.

- Muszę coś sprawdzić – oznajmił Michalskiemu, wychodząc z pokoju.

- Może, skoczę z tobą? – zaproponował Michalski, nieco zaskoczony tym nagłym stwierdzeniem.

- Nie, nie trzeba, coś mi się przypomniało -  odpowiedział na odczepnego Witek.

- Dzień dobry! Odezwał się barman na widok Witka.

- Dzień dobry – odpowiedział i usiadł na hokerze.

- To, co zwykle? – zapytał sięgając po Wyborową.

- Nie, tym razem cola – odpowiedział, choć trochę go korciło.

- Okej – odpowiedział, nieco zdziwiony barman.

Po chwili pojawiła się młoda dziewczyna, pytając z lekką nutką ironii:

- No to jak dzisiaj będzie, opowiesz mi jakąś bajeczkę, czy może jakiś horror?

- Wolałbym opowiedzieć ci bajeczkę, o pięknym księciu, który pojawi się  znikąd i zabierze cię na wyspy szczęśliwe, ale ty zapewne czekasz na demona z wielkim kutasem.

- Zgadza się, wolę brutali i ekstremalne doznania.

- Wiadomo jak każda porządna kurwa.

Uśmiechnęła się i oboje poszli w stronę znajomych drzwi.

-  Witam! Całkiem dobrze wyglądasz w porównaniu z tym, co widziałem ostatnio –  stwierdził gruby Henio na widok starego znajomego.

- Cóż, ostatnio dbam o siebie – odpowiedział lakonicznie, ale miał małą satysfakcję z tego, że ktoś to zauważył.

- Tak, ty zawsze potrafiłeś o siebie zadbać, o mnie czasem też i za to cię lubię – stwierdził gruby Henio z lekkim uśmiechem. – No, ale do rzeczy, w czym mogę pomóc?

- Może dowiedziałeś się czegoś więcej o sprawie, z którą byłem tutaj wcześniej?

- To Szary z Dzikim wydali wyrok na Lola. Szary ma pewną panią, która odwala mokrą robotę, ale kim ona jest, nie wiadomo. To nie było tak, że jakaś tam, podstawiona kurewka go uwiodła, a potem ktoś go zlikwidował. Ta kobieta to zawodowiec w każdym calu, wyrafinowana uwodzicielka z dużą wyobraźnią. Nie wiem, gdzie Szary na nią trafił, ale dzięki niej zyskał trochę czasu, kiedy ludzie Lola, nie wiedzieli, o co chodzi i zaczęli węszyć, kompletnie ich zaskoczył i dał im warunki, albo są z nim, albo ich nie ma. Wiesz… jak by go odstrzelili, to od razu byłoby wiadomo kto i byłaby niezła jatka, a tak…

- Ciekawe… więc teraz Szary z Dzikim rządzą?

- Na to wygląda…

- Wiesz coś więcej o tej kobiecie?

-  Kontakt z nią ma tylko Szary. Moja kurewka, którą posuwa jego ochroniarz powiedział jej te nowinki. Niestety nic na jej temat więcej nie wiem.

- Szkoda, ale cóż, wiesz… jak powiedziałeś mi o tej restauracji „U Kelnerów”, to… niczego bym się nie dowiedział, gdyby nie pewna kelnerka, która w tajemnicy dała mi namiary na kochankę Lola, niestety dziewczyna gdzieś zniknęła, a chciałbym się od niej czegoś więcej dowiedzieć.

- Kelnerka mówisz? Będzie trudno, one w większości są niezauważalne, zatrudniają się na jakiś czas i znikają, nikt specjalnie się nimi nie interesuje, ale skoro wiedziała coś o kochance Lola i wystawiła ci ją, to nie taka byle kelnerka, ciekawa sprawa, musiało komuś zależeć byś mógł do niej dotrzeć, tylko komu?

- No właśnie, mam wrażenie, że ktoś stoi z boku i z bezpiecznej odległości kontroluje cały przebieg wydarzeń, no ale raczej nie dla zabawy, musi mieć jakiś cel?

- Wątpię, żeby tak było, na razie wychodzi z tego niezły chaos, ale jak trochę powęszysz, to wszystko się ułoży, w jakąś logiczną całość.  Te kobiety? Jakoś trudno mi uwierzyć, żeby grały na nosie Szaremu i Dzikiemu – stwierdził Gruby Henio.

- Są bardzo niebezpieczni, z tym  że,  Szary to inteligent, studiował chemię, potem prawo, ostatecznie rzucił nauką i wszedł na drogę przestępczą i jak na razie świetnie sobie radzi. Dziki to prymityw, bezwzględny i bardzo odważny, ale za bardzo ulegający emocją, w młodości, często lądował w kiciu, za pobicia i rozboje, bez Szarego jest tylko pospolitym przestępcą.

- Zgadza się, a jak te wszystkie panie działają na ich zlecenie, to strach się bać – zażartował Henio.

- To całkiem prawdopodobne, ale ta kochanka Lola jest zbyt pewna siebie, gdyby dla nich pracowała, starałaby się raczej gdzieś zniknąć, albo oni by o to zadbali. Tymczasem trochę sobie ze mną pogrywa i nie widać po niej by się czymś przejmowała.

- Hm… zapewne to jakaś gra i jesteś im do czegoś potrzebny?

- To chyba nawet jak dla nich za duże ryzyko, zresztą, do czego byłbym potrzebny?

- Nie wiem… może jakiś twój znajomy, coś widział, coś wie, a oni nie wiedzą jeszcze, który to. Powiedzmy, że ta od Lola będzie chciała to od ciebie wydobyć?

- Nic mi nie przychodzi do głowy, co ważnego ja, albo ktoś z moich znajomych mógłby wiedzieć takiego, co byłoby dla nich aż tak ważne – stwierdził Witek, spoglądając na zegarek.

- To tylko domysły i gdybania, ale uważaj, bo być może ktoś chce cię w coś wplątać.

- Cóż… mam się z nią spotkać w sobotę.

- Z kim?

- Z tą od Lola.

- A, to powodzenia życzę – odpowiedział z lekkim sarkazmem, Gruby Henio.

- Dzięki – skwitował to uśmiechem Witek, podnosząc się z krzesła.

- Trzymaj się – odpowiedział, ściskając Heńka. Zawsze w takich sytuacjach przypominał mu się gruby, trochę nieporadny, ale cholernie inteligentny, kolega z podstawówki.

- Hej, demonie, może jednak mnie czymś przerazisz? – odezwała się  dziewczyna, na widok wychodzącego Witka.

- Nie da rady, jestem aniołem, co prawda upadłym, ale aniołem – zażartował.

-   Coś takiego, nie lubię aniołów, szczególnie tych upadłych, to przeważnie alkoholicy, którzy mylą seks z koszykówką i przed wejściem robią zwód.

 Te kurwy, to potrafią wyczuć, jak coś jest nie tak z facetem i dowalą, aż po piętach pójdzie – pomyślał, wychodząc z lokalu.

Niestety, widok baru i stojący na półkach alkohol wyszedł razem z nim. Niebieski napis  „Wyborowa” wbił mu się w oczy, a w przełyku poczuł jej ostry smak, który tak przyjemnie drapiąc gardło, rozlewa się po całym wnętrzu. Dzisiaj nie zamierzał z tym walczyć, jutro będzie sobie prawił morały. Teraz było w nim za dużo niejasności, przypuszczeń, dociekań, które rozrywały go od środka. Czysta wódka duszy nie plami, jutro można zacząć wszystko od nowa – Uśmiechnął się do siebie i postanowił się sponiewierać w pełni świadomy, że jest to najgorszy pomysł, na jaki go w tej chili stać.

- Pięćdziesiątkę Wyborowej i coś do zapicia – powiedział, siadając przy barze.

- Sok pomarańczowy może być? – zapytał barman, sięgając po butelkę.

Witek kiwnął głową i po chwili przechylił kieliszek nie zapijając. Po czym zamówił następną kolejkę i po drugim łyknął niewielką ilość soku.

Z trzecim było identycznie, ale  czwartego wypił na dwa razy i zwolnił tempo.

- Jeszcze raz to samo? – zapytał barman, nieco rozbawiony tą sytuacją.

- Tym razem oprócz kielonka, duże piwo – odpowiedział Witek, czując jak całe napięcie po nim spływa i niedługo osiągnie stan idealnej obojętności.

- Sam tak sobie pijesz?

Czyjś głos wyrwał go z tego przyjemnego zawieszenia.  Spojrzał na faceta, który usiadł obok niego. Uśmiechał się i najwyraźniej chciał zagaić rozmowę. Czapka z daszkiem, dresowa bluza i już trochę wyluzowany, jakiś nieznajomy ktoś.

- Czasem ma się taką potrzebę – odpowiedział Witek z lekkim uśmiechem, niespecjalnie mając ochotę na rozmowę.

-  Masz jakiś problem do rozgryzienia, prawda?

- A skąd takie przypuszczenia? – odpowiedział pytaniem Witek, nie chcąc się z nim wdawać w dyskusje.

- Pamiętam cię – stwierdził z lekkim uśmiechem, nieznajomy.

Witek lekko się spiął, miał już kiedyś taką przygodę, z kilkoma chuliganami, którzy po pijaku obrażali go, wiedząc, że jest gliniarzem, bo kiedyś tam przesłuchiwał ich w jakiejś tam, dawno zapomnianej sprawie. Jeden się na niego rzucił, ale szybko wylądował na parkiecie ze zwichniętą ręką.

- A co, narozrabiałeś?

-  Kiedyś miałem z tobą do czynienia, przesłuchiwałeś mnie, w sprawie zabójstwa takiego jednego skurwiela, co to się na rodzinie wyżywał.

- A! Było coś takiego, ale dość  dawno temu.

- No z sześć, siedem lat temu.

- Zapewne tak, ale wiesz… takie rzeczy to dla mnie codzienność.

- Domyślam się. Ja tam jestem budowlańcem, takim od wykończeniówki. Zrobię swoje i mam wszystko gdzieś. Idę się napić, czasem wyrwę jakąś panienkę i git. Staram się żyć bezstresowo. Chociaż kilka razy zdarzyło mi się, w coś wplatać, tak zupełnie niechcący.

Witek uśmiechnął się, domyślając, że zaraz koleś opowie mu w skrócie swój życiorys.

- Tak, to na początku zwykle bywa – stwierdził dopijając piwo.

- Wiesz… teraz jesteś w takim momencie, że się zastanawiasz, czy zamówić kolejne, czy pójść gdzieś dalej, do innego pubu. Zaproponuje nieśmiało, żebyś sobie tutaj zamówił kolejne i przy okazji postawił mi również.

- Ha, ha, ha … wiesz, postawię ci, ale na mnie już czas – stwierdził, kiwając do barmana. Tym razem nie miał ochoty się dopijać, krótka rozmowa z tym facetem sprawiła, że jego boska obojętność skończyła się i poczuł zmęczenie i nie miał już ochoty  na poniewierkę. Teraz tylko marzyłby znaleźć się w mieszkaniu i zasnąć.

 Będąc już niedaleko Dębowej, czyli miejsca, w którym mieszkał, zauważył po drugiej stronie ulicy, dziewczynę w jesiennym płaszczu, jej twarz wydała mu się znajoma, ale nie wiedział skąd. Po chwili sobie przypomniał, to była ta kelnerka. Momentalnie się zatrzymał, przebiegł na drugą stronę ulicy, krzyknął:

- Proszę pani!

Kobieta była jakieś dziesięć metrów od niego, odwróciła się spoglądając w jego stronę. Kiedy go zobaczyła, przyśpieszyła kroku i zniknęła za rogiem ulicy. Witek pobiegł w jej kierunku, . Wszedł do małego spożywczaka, który mieścił się zaraz za rogiem, niestety nikogo tam nie było. Następny był sklep z farbami, oprócz sprzedawcy nikogo.  Było jeszcze kilka miejsc, które mógł sprawdzić, ale wiedział, że to nie ma sensu. Miała wystarczająco dużo czasu, by gdzieś zniknąć. Rozumiał, dlaczego tak zareagowała, dyskretnie dała mu namiary na kochankę Lola i nie miała ochoty już mieć z tą sprawą nic wspólnego. Kiedy emocje z niego opadły, uświadomił, że postąpił cholernie głupio i spłoszył, kogoś, kto mógł mu powiedzieć jeszcze wiele ciekawych rzeczy. W taki sposób mógł ją jednak narazić, na jakieś niebezpieczeństwo. Zapewne oboje działali odruchowo i kiepsko to wyszło.

W domu siedząc przed telewizorem, przypomniał sobie, że jutro jest sobota, czyli kolejne spotkanie z panią Aldoną. Być może tym razem powie mu coś bardziej konkretnego, chybachyba że faktycznie jest wtyką tych dwóch gangsterów i wszystko, co mu powiedziała to wyrachowane kłamstewka. Jeżeli faktycznie współpracowałaby z gangsterami, to trzeba by było ją zacząć obserwować, a to niestety oznaczałoby podzieleniem się informacjami ze swymi współpracownikami. Nie chciał tego robić, bo gangsterka szybko by to wyczuła i zorganizowałaby jej jakąś drogę ucieczki, albo zlikwidowała.

Ona najwyraźniej niczego się nie obawia, skoro zaproponowała spotkanie  u niej w domu. No i tu jest pytanie, czy jest aż tak głupia, w co wątpił, czy chce z niego w jakiś sposób wyciągnąć, na jakim etapie śledztwa jest policja.

Ulica Szpaków, słynne Ptasie Osiedle, mieszkają tu ci, którzy nie myślą o pieniądzach, tylko nad ich wydawaniem. No i właśnie tutaj mieszka pani Aldona, która być może, powie mu dzisiaj coś interesującego, miał taką nadzieję, ale jak to mówią, nadzieja to matka głupich, Witek jednak należał do tego typu ludzi, którzy wolą być głupi z nadzieją niż do beznadziejnie głupich.

Numer 17.  Niezły dom, w nowoczesnym stylu, duże okna, przypominające trochę  witryny sklepowe, żaluzje w brązowym kolorze, dobrze współgrały z bielą, pokrywającą budynek.

- Kto bogatemu zabroni – powiedział do siebie Witek, naciskając na dzwonek.

- Dzień dobry. – Ukłonił się, na widok kobiety stojącej w drzwiach.

- A! Witam pana – odpowiedziała, wyciągając dłoń na przywitanie.

- Umawialiśmy się, pamięta pani?

- Tak, proszę wejść – zaprosiła do środka, prowadząc do pokoju gościnnego.

Wyciągnęła z kieszeni papierosy i zaproponowała gościowi.

- Dziękuję, ale staram się zerwać z tym nałogiem – oznajmił stanowczym tonem.

- Cóż… ja jakoś nie potrafię przestać, choć kilka razy próbowałam.

- No tak, różnie z tym bywa – stwierdził nie chcąc, ciągnąc tego tematu.

- Więc o co chciał pan zapytać?

- Hm… Czy Lolo coś mówił o takich ludziach jak Szary bądź Dziki?

- Nie, nie przypominam sobie, nigdy nie rozmawialiśmy o jego kolegach, czy też wrogach, a co to za ludzie?

- To oni stoją za zamordowaniem pani przyjaciela.

- Czyli, to oni zlecili pewnej pani zlikwidowanie Michała?

- Tak, niestety dowiedzieli się, że Lolo… przepraszam, ale jakoś mi utkwił w głowie jego pseudonim i kompletnie nie dociera do mnie, że miał na imię Michał.

- Rozumiem, nie ma sprawy, domyślam się, że pan postrzegał go inaczej niż ja.

- Był niebezpiecznym przestępcą, zamordowano go dlatego, że samodzielnie chciał przejąć władzę, nad całym przestępczym interesem.

- Cóż… zgubiła go zachłanność, megalomania… wie pan, podobało mi się w nim to, że właśnie taki był.  Pan życia i śmierci. Kiedy byłam u niego, traktował mnie po królewsku i z dużą fantazją. Miał u siebie w łazience duże jacuzzi, wypijaliśmy tam duże ilości szampana, był też kawior i truskawki z bitą śmietaną. Usługiwały nam jego panienki, to był zupełnie inny świat, wiem, że w dużej mierze chory, ale po śmierci męża pragnęłam, totalnej zmiany, on pomagał mi zapomnieć. Wychodziło ze mnie to, co w normalnym życiu nigdy by nie wyszło.

Zaciekawiło go, to co powiedziała, czasem jakieś zdarzenie, zupełnie zmienia podejście do życia. W tym przypadku nie brzmi to pozytywnie. Romans z gangsterem, przygoda z prostytucją. Nie widać by tak naprawdę się pogubiła, najwyraźniej zawsze ciekawiły ją takie rzeczy. Śmierć męża, choć zapewne bolesna, dała jej wolną rękę, chociaż niczego nie można być pewnym. Ona może najzwyczajniej zmyślać.

- Rozumiem, to pani drugie ja, ciemniejsza strona, fantazje, które się urzeczywistniły.

- Dokładnie i wcale nie jest mi z tego powodu przykro. Gdybym nie poznała Leszka, czyli mojego męża, na pewno byłabym kimś zdecydowanie płytszym. Poznałam go jeszcze na studiach. Byłam bardzo pilną studentką, ale co do ludzi, podchodziłam do nich dość przedmiotowo, jak ktoś był mi potrzebny do czegoś to się uśmiechnęłam, a jak nie to niespecjalnie byłam towarzyska. No a w Leszku zobaczyłam coś…

- No tak, byliście zgranym małżeństwem i nagle stało się…

- Niestety, po jakimś czasie odezwała się we mnie, ta ciemniejsza strona, o której prawie zapomniałam. Zaczęłam się bawić, alkohol, faceci, ba nawet kobiety. No i w końcu poznałam Michała…

- Wie pani… z jednej strony rozumiem, jako policjant, miałem do czynienia z wieloma dziwnymi sytuacjami, ale u pani zaskoczyła mnie…

- Ciekawość, co czuje prostytutka. – Weszła mu w zdanie.

- No… powiem, że trochę mnie to zszokowało.

- Rozumiem, jakaś tam małolata, którą można zbajerować, dziewczyna z patologicznej rodziny, ale ustawiona kobieta, psychiatra i wkręca się w coś takiego.

- Tak, dokładnie… rozumiem, by nie zwariować, potrzebowała pani odmiany, ale…

- Zawsze ciekawiły mnie takie rzeczy, myślę, że od zawsze miałam coś z prostytutki.

- Cóż… czyli nie zna pani tych  facetów, o których pytałem? -  jeszcze raz zapytał, zmieniając temat.

- Nie, nigdy o nich nie słyszałam.

  - Powiem, że ci, którzy zlikwidowali Lola, mogą się zainteresować panią. Będą chcieli usuwać lub zastraszać ludzi, którzy coś mogliby wiedzieć na ten temat.

- Mam się zacząć bać?

- Hm… jeżeli jest coś ważnego, jakiś szczegół, o którym pani nie powiedziała, to byłbym wdzięczny, jakby pani mi o tym powiedziała.

- Ale ja naprawdę nic więcej nie wiem — odpowiedziała lekko zmęczonym tonem.

- Okej, wierzę pani, ale niech pani uważa, ktoś może panią odwiedzić, zadawać pytania i być w tym bardzo agresywnym.

- Cóż, nie wiem, co powiedzieć… czy może w jakiś sposób zapewnić mi ochronę? Może taki telefon alarmujący, do pana?

- Nie ma sprawy, ale chyba będę musiał o swoim prywatnym śledztwie poinformować moich przełożonych, tylko tak mogę zapewnić pani profesjonalną ochronę.

- Nie! Lepiej niech pan tego nie robi, przynajmniej poczeka jakiś czas, jak będzie się robiło niebezpiecznie, dam znać.

- Wie pani różnie z tym może być, oni mogą w ogóle nie pytać, tylko po prostu zlikwidować.

- Wiem, ale wydaje mi się im więcej będzie spokoju wokół mnie, tym lepiej.

- No dobra, ale jak tylko coś pani zauważy, to proszę dać znać – powiedział spokojnym tonem, po czym podał jej numer, pod który mogła zadzwonić lub SMS-ować, lub wysłać jakikolwiek sygnał.

- Oczywiście, będę czujna, ale wydaje mi się, że oni, niespecjalnie będą się interesować moją osobą. Raczej zdają sobie sprawę, że jeżeli nawet coś wiem, to dla swego bezpieczeństwa, będę siedziała cicho.

- Nie liczyłbym na to – stwierdził stanowczym tonem Witek, dając do zrozumienia, że sytuacja jest poważna.

- Cóż… nie wiem, w czym mogę jeszcze panu pomóc, chyba na dzisiaj wystarczy – stwierdziła obojętnym tonem, nie przejmując się jego słowami.

- Tak – odpowiedział i przypomniał sobie o tej kelnerce, nie chciał zapytać o nią wprost, by jej nie wydać. Musiał to pytanie trochę uogólnić.

- A czy ktoś z pracowników restauracji, odwiedzał pani gabinet?

- Tak, młoda kobieta, pracowała jako kelnerka, a czemu pan o takie rzeczy pyta?

- Ktoś taki, na polecenie tych, którzy nie lubili Lola, mógł panią obserwować, wyciągać z pani jakieś informacje.

- Wykluczone, ta dziewczyna, to była narkomanka, wyprostowałam ją i wiele mi zawdzięcza, to ja jej załatwiłam tam pracę.

- Rozumiem, a czy wie pani co się z nią dzieje teraz?

- Nie bardzo, chyba tam jeszcze pracuje.

- Niestety, gdzieś wybyła, a ma pani na nią namiary?

- Mam, ale to bardzo wrażliwa dziewczyna, czasem popada w histerię, wolałabym jej  nie niepokoić, ale, pan jako policjant, ma swoje śledztwo i swoje metody.

- Niestety, rzeczywistość jest brutalna, bardzo by mi zależało zadać jej kilka pytań.

- Rozumiem, ale nie sądzę by mogła coś więcej panu powiedzieć niż reszta pracowników.

- No wie pani, to już ja osądzę.

- Okej, ale czy mogłoby to być takie nieformalne przesłuchanie, coś w rodzaju spotkania np. w kawiarni, ona zdecydowanie lepiej by to zniosła.

- No, dobra.

- To może, pojutrze, zadzwonię gdzie, okej?

- Okej.

Zgadzając się na coś takiego był pełen obaw, dalej nie miał pewności czy ona mówi prawdę, być może naraził tę młodą kobietę na śmiertelne niebezpieczeństwo. A może to jeszcze jakaś  inna gra, w której pani Aldona, odgrywa zupełnie inną rolę, niż mu się wydaje i pociąga za jakieś sznurki, tylko jeszcze nie wiadomo jakie? Po tej rozmowie wszystko się jeszcze bardziej zagmatwało. Trudno rozgryźć tę kobietę i nie miał pewności, czy nie prowadzi go w jakąś ślepą uliczkę.