Pajęczyce cz.V

- No i co tam, dowiedziałeś się czegoś? – odezwał się komisarz Michalski, na widok wchodzącego Witka. Wiedział, że bardziej zależało mu, by dojść do siebie po ostatniej przygodzie z alkoholem. Zdarzało mu się to już nie raz, ale tym razem dało się zauważyć, że o wiele bardziej się tym przejął.

- Nic nowego –  odpowiedział obojętnie, nie chciał na razie mówić o restauracji „U Kelnerów” i tajemniczej pani Aldonie. Czuł, że do tego śledztwa bardziej przyda się jego intuicja, niż standardowe dochodzenie.

- Trudno będzie znaleźć tę cizię, wystawiła go komuś, kto albo chciał z nim wyrównać rachunki, albo ktoś nad nim dowiedział się, Lolo robi coś na własną rękę, a nad nim jest tylko Dziad i Szary.

- Dziad siedzi, z pierdla też może wydać wyrok, ale na tyle, co zdążyłem poznać Lola, to sam z siebie raczej by im nie podskakiwał – stwierdził Witek, intensywnie myśląc o kobiecie, która omal nie pozbawiła go życia.

- Może kiwnął ich na kasie?

- A jeśli to jakaś psychopatka, która poderwała go tylko po to, by go zabić?

- Daj spokój ha, ha, ha – Michalski spojrzał na Witka, nie mogąc powstrzymać się od śmiechu. – Widzę, że wracasz do formy.

- Tak, zdecydowanie lepiej się czuję, ale trzeba te wszystkie kurwy i cały personel przesłuchać na komendzie. U siebie czują się bardzo pewnie, tutaj większość mięknie.

- Co prawda, to prawda – stwierdził Michalski, patrząc nieco podejrzliwie na Witka, czując, że coś przed nim ukrywa. Współpracował z nim w niejednej sprawie i nigdy mu wszystkiego nie mówił. Teraz zapewne też tak jest i bardziej ufa swojej intuicji niż współpracownikowi. Tylko że to jego pijaństwo może sprawić stępi mu się jego szósty zmysł i stanie się łatwą ofiarą dla tych, którzy marzą, by wąchał kwiatki od spodu.

 Wchodząc do mieszkania, zaczął myśleć o alkoholu, zdawał sobie sprawę, że to tak zwany ciąg. Potrafił nie pić przez kilka miesięcy i normalnie funkcjonować, ale wystarczyło, że zobaczył w sklepie na półce butelkę wódki i  przestawał myśleć racjonalnie. Liczył się tylko alkohol, dzięki któremu osiągał stan wszechogarniającej obojętności. Tym razem postanowił nie poddawać się bez walki, duszenie tej kobiety wywołało w nim stan wewnętrznego buntu. Czuł się cholernie upokorzony i pragnął zemsty, niestety, nie miał pomysłu jak tego dokonać. Jeżeli to typowa ześwirowana psychopatka, to prędzej czy później wpadnie. Natomiast jeżeli wykonywała wyrok, to będzie  problem. Zleceniodawcy albo wyślą ją gdzieś daleko za granicę, albo zlikwidują, jak stwierdzą, że stała się dla nich niewygodna. Wyciągnął wódkę z barku i całą zawartość butelki wylał do zlewozmywaka. Potem przyszedł mu do głowy nieco szalony pomysł.

 Spojrzał na zegarek, było dwadzieścia po siedemnastej. Jeszcze zdąży – pomyślał.

 Otworzył szafę, zaczął szukać kimona, postanowił pojechać na trening. Znalazł je pod stertą swetrów, potem włożył je do sportowej torby i szybkim krokiem wyszedł z mieszkania. Po tak długiej przerwie zapewne w połowie treningu padnie, ale stwierdził, że tylko jakieś szaleństwo może go wyrwać z nałogu. Był cholernie zmotywowany do walki z samym sobą, czując na swojej krtani, zaciskające się przedramię, niezidentyfikowanego demona, płci żeńskiej.

- Witek?! Co ty tu robisz? – odezwał się mężczyzna stojący w korytarzu sali sportowej, ubrany w kimono przepasane czarnym pasem.

- Chyba się nie spóźniłem? – odpowiedział pytaniem Witek, spoglądając z uśmiechem na swego byłego trenera.

- Nie, ale kiedy ostatnio tutaj byłeś?  - zapytał, dalej nie mogąc uwierzyć, w to, kogo widzi przed sobą.

- Hm… chyba jakieś pięć lat temu.

- No nieźle, więc przyjechałeś się poruszać trochę? – zapytał trener, z lekką nutką ironii w głosie.

- Tak, to dla mnie ważne – stwierdził stanowczo Witek, wyczuwając sarkazm, ale jego determinacja była w stanie przełknąć każdą uszczypliwość.

- Okej, jak będziesz miał dość, to kiwnij ręką – stwierdził trener, tym razem już bardziej zatroskany o stan psychiczny Witka.

 W miarę dobrze poszło mu na rozgrzewce, ale podczas ćwiczeń rzutów zaczęło mu się kręcić w głowie i tak się skończył jego pierwszy, po pięciu latach trening. Czuł jednak pewną satysfakcję, myślał, że będzie gorzej, rozgrzewka była dość intensywna, ale jakoś udało mu się przetrwać. Z treningu na trening będzie coraz lepiej. Dwa trzy miesiące i wróci do formy, oczywiście nie takiej jak kiedyś, ale teraz nie zamierzał walczyć z zawodnikami tylko z samym sobą i jego największym wrogiem, jakim aktualnie nie był żaden gangster, ani ta psychopatka, która omal nie wysłała go na tamten świat, tylko alkohol.

Siedząc przed komputerem, czytała informacje na temat swego zlecenia. Adres: ul. Złota 5.

 Taki tam wzorowy prokurator, niespecjalnie interesujący się czymś poza rodziną i pracą.  Najważniejsze w tym wszystkim, były wieczorne spacery, które odbywał prawie codziennie. Zapewne  rytuał, dzięki któremu dochodziły do siebie i mógł na spokojnie wiele spraw przemyśleć. Facet pomimo pięćdziesięciu trzech lat trzymał się nieźle. Smukły, lekko szpakowaty, broda starannie przycięta, dopasowany garnitur. Całkiem, całkiem – pomyślała.

Po pięciu godzinach przesłuchiwania personelu i kurewek Lola, od których niczego konkretnego nie można było się dowiedzieć. Na komisariacie panie lekkich obyczajów już tak nie mądrowały, były bardzo oszczędne w słowach, zazwyczaj, nie wiem, nie znam, nie pamiętam.  Wiedziały, że koledzy Lola też je przepytają, o czym tak długo rozmawiały z sympatycznymi panami na komendzie. Witek zaczął myśleć o ponownym odwiedzeniu pani Aldony. Tym razem w zupełnie innych warunkach niż za pierwszym razem. Zdawał sobie sprawę, że ma jakieś informacje, które mogłyby posunąć to zawikłane śledztwo zdecydowanie do przodu. Ostatnio, była bardzo pewna siebie, ale tym razem Witek chciał tę pewność nieco zmącić. Wywołać w niej pewne napięcie, ludzie Lola zapewne ją obserwują, chcą wiedzieć z kim się spotyka i tak dalej. Jak policja wpadnie na jej trop to być może będą musieli ją zlikwidować. Konkurencja Lola też mogłaby się nią zainteresować, o ile to nie ona podsunęła mu panią Aldonę, by wiedzieć, co mu chodzi po głowie, kiedy się okazało, że marzy mu się totalne panowanie, sprzątnęli go, wykorzystując jego słabość do kobiet.

Postanowił odwiedzić ją, w prywatnej przychodni, gdzie przyjmowała codziennie od piętnastej do osiemnastej. Zarejestruje się jako pacjent, poczeka w kolejce i oznajmi jej, że odwiedził ją w ten sposób, by nie wzbudzać podejrzeń, bo może grozić jej coś grozić ze strony świata przestępczego. Liczył, że trochę się przestraszy i powie mu coś ciekawego.

- A to pan – odezwała się, zupełnie zaskoczona widokiem Witka.

- Tak, przepraszam, że tutaj, ale lepiej będzie, jak rozmawiać będziemy z dala od komisariatu i pani domu.  – Spojrzał na nią nieśmiałym wzrokiem, nie wiedząc, jaka będzie reakcja z jej strony.

- Czy to będzie formalne przesłuchanie?

- Nie… wie pani… wolałbym tak na spokojnie, w formie, powiedzmy, takiej towarzyskiej rozmowy.

- Okej, czyli tak jako ostatnio, to dobrze, takie oficjalne rozmowy strasznie mnie męczą. Chyba dobrze to pan wymyślił. Zapewne, prowadzi pan śledztwo na swój rachunek?

- Tak, robię to ze względu na przyjaciół Lola i jego wrogów, oni być może coś o pani wiedzą, a gdyby nawet nie wiedzieli, to taka oficjalna wizyta policji, u pani, zapewne by ich zastanowiła.

- Rozumiem, podejrzewam, że ma pan rację, więc zaczynajmy, niech pan pyta.

- Zastanawia mnie czy Lolo mógł rozmawiać z kimś ze swoich znajomych o pani?

- Nie mam pojęcia, ale jego ludzie nie raz mnie odwozili do domu, ktoś zawsze był dla ochrony, kilka stolików dalej. Wiedzieli o mnie i wiedzą, gdzie mieszkam.

- Cóż… spodziewałem się tego, zapewne odwiedzą panią i też będą pytać.

- O co?

- Na przykład, kiedy ostatnio był u pani. Mogliście się o coś pokłócić, kobieta prawdopodobnie zabójcą pani kochanka. Mogą przypuszczać, że ma pani jakieś znajomości z jego rywalami, na przykład jest pani osobą „podrzuconą” przez jego wrogów by mieć go pod kontrolą.

- O Boże! Nie wiem, co powiedzieć, ale zaczynam się bać. Co mam robić? – zapytał, udając lekkie przerażenie.

- Na razie nic, oni muszą stwierdzić, że nic pani nie wie. Podejrzewam, że nie będą pani nękać. Czysta formalność. Szukają pewnej młodej kobiety, to bardzo niebezpieczna osoba, która… - Ugryzł się w język. Nie teraz, jeszcze nie teraz – pomyślał, wyczuwając, że udaje.

- Która? – dopytała z zaciekawieniem, widząc na twarzy Witka lekkie zmieszanie.

- Po prostu niebezpieczna – odpowiedział lakonicznie, dając do zrozumienia, że nic więcej, na ten temat, nie może powiedzieć.

- Rozumiem – stwierdziła, dalej nie drążąc tego tematu.

- To, że dotarłem do pani, zawdzięczam…

Nie zdążył dokończyć zdania, zadzwonił telefon.

- Słucham? – odezwała się pani Aldona, podnosząc słuchawkę.

Trwało to chwilę, po czym przeprosiła Witka, informując, że dzwoni jej pacjentka i trochę to potrwa.

- Odłóżmy tę rozmowę na inny termin, może jak ostatnio w sobotę, w parku, jak ostatnio?

 Skinął głową i wyszedł, cholernie zawiedziony zaistniałą sytuacją. Jadąc samochodem, zaczął się zastanawiać, czy ten telefon był tylko wymówką, by odłożyć rozmowę na inny termin, czy faktycznie jakoś tak wyszło. Dobrze to rozgrywał, trochę ją postraszył, mając nadzieję, że jeżeli coś ukrywała, to teraz powie mu wszystko, niestety udawała tylko przerażenie, a to oznacza, że kiepska z niej aktorka i jest podstawiona przez wrogów Lola.

Rozmyślając o tych zawiłościach, spojrzał na zegarek. Osiemnasta czterdzieści, przypomniało mu się, że ma dzisiaj trening, który zaczynie się za dwadzieścia minut.  Nieznacznie przyśpieszył, wznowił treningi od miesiąca i często się spóźnia, nie chciał dzisiaj tego powtórzyć. Na szczęście torba z kimonem do treningu, było w torbie na tylnym siedzeniu. Bardzo zależało mu na dojściu do jakiejś nawet bardzo przeciętnej formy.

Kiedy wszedł na salę czuł ogromny szacunek do tego, co za chwilę będzie się tu działo. Wysiłek fizyczny ma w sobie coś z duchowej mistyki. W pewnym momencie istniejesz tylko ty i twoje słabości, rzeczywistość się rozmywa, zaczynasz intensywnie czuć.  Szybkość reakcji zastępuje myślenie, stajesz się oddechem, który z chwili na chwilę gubi rytm, zaczyna dyszeć dając do zrozumienia, że to koniec, a ty próbujesz jeszcze coś z siebie wykrzesać.  Walczysz z samym sobą i to dzisiaj, jest dla niego najważniejsze. Gwardia Katowice, zaczynał od tego klubu, który się przeobraził i nie istnieje w pierwotnej formie. Dzisiaj AZS AWF Katowice na Mikołowskiej, ale niektórzy weterani pozostali jak jego starszy kolega, a później trener. Czas mija i człowiek pogrąża się w codzienności, ale kiedy sobie przypomni o czasach kiedy takie rzeczy jak młodzieńcze pasje były najważniejsze w życiu, to strasznie się wzrusza i niejednokrotnie próbuje do tego wrócić i jest w tym pewien rodzaj szaleństwa, które sprawia, że naprawdę żyjesz.

Po treningu nie czuł już takiego zmęczenia jak ostatnio, dotrwał do końca, ale  łatwo nie było. Partnerzy uważaliby zbytnio go nie nadwyrężyć. Kondycję miał kiepską, ale technika została, rzuty, duszenia kołnierzowe, wychodziły bardzo dobrze, zdecydowanie gorzej szło mu w parterze, szybko się męczył i nie miał już tak giętkiego kręgosłupa, jak dawniej. Po dwóch tygodniach treningu pierwszy raz był z siebie zadowolony, czuł postęp i co najważniejsze, nie myślał o alkoholu. Zdawał sobie sprawę, że to dopiero początek i za jakiś czas jego demon się odezwie, ale jest nadzieja, że wtedy będzie trochę silniejszy.

Szedł swoją ulubioną ulicą, biegnącą wzdłuż parku, wieczorny spacer był jego rytuałem, odstresowującym i przywracającym spokojny rytm myślenia. Zawsze podczas niego mógł uporządkować natłok informacji, który w prokuraturze, czyli miejscu jego pracy, był zbyt intensywny i zazwyczaj przerywany jakimś nowym faktem.  U niego zawsze w świetle nocnych latarni i względnej ciszy, dochodził głos wewnętrzny, który sprawiał, że jego myślenie stawało się zdecydowanie bardziej logiczne, a jego głowa o sto kilo lżejsza.

  Jako prokurator, zmagał się z rzeczywistością, która co chwilę przybierała jakieś nierealne kształty a z drugiej strony była realnie bardzo niebezpieczna.

Kiedy tak sobie spacerował i rozmyślał, w pewnym momencie zauważył  w parku jakąś postać. Stała na gałęzi drzewa i wkładała głowę najprawdopodobniej w pętlę sznura, zwieszonego na wyższej gałęzi.

Najpierw go zamurowało, ale po chili ruszył w stronę postaci, która najprawdopodobniej zamierzała popełnić samobójstwo.

 - Niech pani tego nie robi!? – krzyknął, na widok młodej kobiety z pętlą na szyi.

- Proszę mnie zostawić w spokoju! – odparła stanowczo.

- Młoda kobieto, chyba jeszcze nie jest tak źle by ze sobą kończyć – powiedział spokojnym tonem, nie chcąc jeszcze bardziej zaogniać sytuacji.

- Nic mnie już na tym świecie nie trzyma, jestem do niczego i już nie mogę tak żyć!

- Proszę się uspokoić, nie wiem kim pani jest i jakie pani ma problemy, ale to, co pani chce zrobić jest zbyt pochopne. Nie ma ludzi do niczego, zapewne przezywa pani kryzys, on minie, proszę mi uwierzyć.

Kobieta spojrzała na niego z wyrzutem, ściągnęła pętlę z szyi, pokręciła głową, stwierdzając:

- Niestety, nawet tego nie potrafię zrobić.

Po czym zeszła z drzewa i osunęła się na ziemię.

Emocje z niej zeszły – pomyślał i podbiegł do niej.

- Proszę pani! Proszę się obudzić – potrząsnął ją kilka razy, otworzyła oczy, spoglądając na niego z lękiem.

- Kim pan jest?

- Zobaczyłem panią, jak…

- Proszę mnie zostawić!

- Jest pani w szoku, zadzwonię na pogotowie! – powiedział poddenerwowany jej zachowaniem.

-  Proszę tego nie robić, zaraz mnie zamkną do wariatkowa, będą mnie faszerować różnymi świństwami i męczyć jakimiś chorymi dyskusjami – powiedziała błagalnym tonem.

Poczuł się trochę nieswojo, poluzował uścisk, potem puścił i podniósł się z chodnika.

- Nie wiem, jak pani pomóc, ale nie mogę tak pani zostawić. – Zauważył, że już trochę się uspokoiła, wyciągnął do niej dłoń. – Proszę wstać, może przejdziemy się trochę ulicą, jak będzie pani chciała, to coś mi pani opowie, a jak nie, to sobie tak pójdziemy w milczeniu.

Podniosła się i zaczęli iść ulicą, w bardzo powolnym tempie.

 Zaczął się zastanawiać, co dalej, bo nie mógł tak po prostu powiedzieć: Na mnie już czas, do widzenia.  Ona się w ogóle nie odzywała i tak naprawdę, nie wiadomo, co chodziło jej po głowie. Najlepiej odprowadzić ją do domu, a tam to już niech robi co chce.

- Dobra… rozumiem, pani świat runął, ale jest pani jeszcze młoda, można na tych ruinach odbudować go na nowo. Trzeba tylko wziąć się w garść. Teraz odprowadzę panią do domu, a pani obieca mi, że już nie będzie robić głupstw.

Uśmiechnęła się i wskazała palcem na kamienicę.

- Tutaj mieszkam, już… już mi przeszło. Chociaż nie wiem, czy panu dziękować czy nie. Nie byłoby mnie nie byłoby problemu. Teraz jest już okej. Jutro nie wiem co będzie. No, na pewno nie będę już się wieszać w parku. Muszę jednak panu powiedzieć, że ma pan dar przekonywania, jest w panu takie trudne do wyrażenia ciepło.

Trochę się zmieszał, nie wiedział, co powiedzieć, ale nie chciał, żeby spróbowała ponownie zrobić sobie krzywdę. Miał ochotę jak najszybciej zniknąć z tego miejsca, taki głupi traf, chyba uratował dziewczynie życie, ale nie miał ochoty jej słuchać. Odruchowo wyciągnął z kieszeni wizytówkę, mówiąc:

- Wiesz… jestem prawnikiem, jakbyś kiedyś miała jakiś problem dzwoń.

Uśmiechnęła się kiwając głową i schowała ją do kieszeni.

Kiedy wrócił do domu, był w kiepskim humorze, żona zauważyła, że coś jest nie tak. Zazwyczaj wchodzi do kuchni i rozmawia z nią na jakieś lżejsze tematy, w stylu: Mam smaka na kapuśniak. Tym razem poszedł prosto do pokoju, włączył telewizor, najwyraźniej nie mając ochoty na rozmowę.

- Coś się stało? – zapytała nieśmiało.

- Nic – odpowiedział, wpatrując się w ekran.

Bił się z myślami, źle zrobił, że dał jej wizytówkę, nie powinien nic o sobie mówić. Nie mógł zrozumieć swojego zachowania, wszystko potoczyło się bardzo szybko, jakaś zakręcona wariatka, powinien zadzwonić na 112 i tyle. Najpewniej ta kobieta, w najbliższym czasie znajdzie się w wariatkowie, albo na cmentarzu.  Najgorsze było to, że wieczorne spacery można spisać na straty, bo teraz jego ulubiona trasa, będzie mu się kojarzyła tylko  tym dość traumatycznym wydarzeniem.