Random #29, czyli Can't Touch This!

Są wśród nas ludzie z awersją do dotykania pewnych rzeczy. Z różnych powodów. Ja na przykład nienawidzę podnosić rzeczy z podłogi. Zdarza się, że jakiś drobiazg spada mi, a ja go tak zostawiam przez dłuższy czas, odwlekając podniesienie go. Albo robię to palcami stopy i skaczę na drugiej nodze do kosza na śmieci (nie przy ludziach). Albo przez jednorazową rękawiczkę. A jeśli już muszę to zrobić gołą ręką, to lecę umyć ręce jak najszybciej.

Tak, czasami trochę przesadzam.

Ale jest kwestia, w której moim zdaniem mam słuszność.

W pracy cały czas muszę sprawdzać dowody osobiste czy paszporty – potwierdzenie tożsamości, czy to na pewno ten człowiek, którego mam na zleceniu lekarskim. Może to się wydawać upierdliwe, ale zdarzało się już, że pomyliły się komuś numerki albo nieświadomie wzięłam złą kartkę – i wtedy sprawdzenie tego okazało się zbawienne.

No więc. Zdarza się, że ktoś podaje mi ten dowód tak, jakby się spodziewał, że wezmę go do ręki.

Nie wezmę.

Prawdopodobnie większość z was słyszała, że na telefonie jest więcej bakterii, niż na cholernym sedesie. (Osobiście dezynfekuję/przecieram chusteczką nawilżaną swój telefon dwa razy dziennie – lepsze niż nic.)

To wyobraźcie sobie, co się dzieje na naszych dowodach. I na kartach płatniczych, legitymacjach i wszystkich innych kartach, które ze sobą nosimy. Nie lubię dotykać własnych. Co dopiero cudzych.

Nie mówiąc już o tym, że moja praca wymaga czystych rąk. Po wzięciu czyjegoś dowodu do ręki nie dotykałabym niczego, zanim nie pójdę umyć dokładnie rąk, zwyczajnie nie będę myśleć o niczym innym. Dlatego jeśli pokazujesz mi dowód „tyłem do przodu” albo twój palec zasłania to, co muszę sprawdzić, poproszę cię, żebyś przytrzymał go inaczej.

Zdarza się też, że ktoś wyciąga ten dowód… i kładzie go na blacie. Na moim stanowisku pracy. Mój mózg wydaje wtedy bezgłośny jęk.

Dla jasności – nie zarzucam nikomu braku higieny. To nie jest kwestia bycia „brudnym”. To się po prostu zbiera na nas od normalnego życia. Nie jesteśmy w stanie całkowicie wyeliminować bakterii z otoczenia, nie byłby to zresztą dobry pomysł.

To byłby fatalny pomysł.

Dlaczego to piszę, poza wygadaniem się? Po to, żeby przekazać, że ktoś, kto nie bardzo chce dotykać Waszych rzeczy osobistych (podasz mi mój telefon?) czy nawet podawać ręki niekoniecznie ma coś przeciwko wam. Może po prostu tak mieć.

*

Inna rzecz, na punkcie której jestem wyczulona: biżuteria. Kiedy zmarła babcia, ojciec zapytał mnie, czy chcę medaliki po niej. Zdziwił się, że nie chciałam. Biżuteria, a zwłaszcza dewocjonalia, jest dla mnie czymś niesamowicie intymnym – nawet, gdybym ją zdezynfekowała itp. Nie mam problemu, by nosić biżuterię oddaną/pożyczoną od mamy. Ale sorry, moja relacja z babcią była zbyt ambiwalentna, żebym czuła się komfortowo z noszeniem jej medalików.

*

Paznokcie. Te wzory potrafią być śliczne, ale nie robię sobie hybryd itp. z wielu powodów. Jednym z nich jest to, że pod dłuższymi paznokciami łatwiej gromadzi się brud, a przez to, że są nieprzejrzyste od lakieru trudniej to zauważyć. Ponownie – jeśli widzę że ktoś ma brud za takimi paznokciami, nie zakładam braku higieny – tylko to, że po prostu żyjemy, używamy rąk, to się zbiera, w pośpiechu łatwo przeoczyć, a jeszcze łatwiej w takiej sytuacji.

Paradoksalnie, jedno z moich najszczęśliwszych wakacyjnych wspomnień to siedzenie obok namiotu i czyszczenie sobie paznokci sztywnym, wyschniętym źdźbłem trawy. Moja dłoń była też wtedy permanentnie fioletowa od zbierania jagód.

Także tak.