Wiersz dziesiąty

Kiedy w lustrze

zobaczysz swoje łzy

może zapragniesz te lustro potłuc

lecz to nie lustro trzeba potłuc

tylko rozbić w drobny mak

ten niechciany smutek

by się mogła znów przejrzeć w lustrze

twoja wielka radość.

A może by tak

życiu trochę namieszać

by w rutynę żadną nie wpaść

lecz wiem że to nie wiele da

bo życie samo nam miesza

nam pozostaje żyć

nam pozostaje kochać

nam pozostaje po prostu być.