Fotozabawa nr 10 – łzy i łuski

Wystarczą skan i dobry program, by ożywić rycinę z XVI wieku… Moment ten został uwieczniony na pożółkłym papierze, niczym relacja z odkrycia Nowego Świata. Cud, syrena uchwycona u wybrzeży bajecznych wysp, perłowy ogon lśniący w słońcu, uroda, która zapierała dech w piersiach żeglarzom z galeonu.

​Tłum na pokładzie nie chciał jej skrzywdzić. To byli mężni odkrywcy, kartografowie, uczeni. Przypłynęli tu z głębokiego, chrześcijańskiego zachwytu nad dziełem Stwórcy. Chcieli "tylko dotknąć" cudownej istoty, zbadać ją, narysować i opisać dla królewskiej biblioteki.

​Nikt nie pomyślał, że syrena milczy nie z podziwu, lecz z braku słonej wody. Że po wciągnięciu jej na statek, coś może się stać... Że duszne, ciepłe powietrze ich świata powoli ją dusi, a dotyk ich ciekawskich, szorstkich dłoni zdziera delikatną, ochronną powłokę z jej skóry. Ogromny, drewniany korpus galleonu, duma szesnastowiecznej inżynierii, zablokował jej jedyną drogę ucieczki do zbawczej głębiny. Ludzie nie użyli mieczy ani armat. Użyli ciekawości, chęci posiadania wiedzy i miary.

Spojrzeli na nią i zobaczyli tylko okaz do skatalogowania, a jej oczy, wpatrzone w horyzont, blakły z każdą minutą "badania".

​I wtedy właśnie, spoglądając na takie stare ryciny, dostrzegasz najgorsze. Nie tylko wojny niszczą najpiękniejsze rzeczy na tym świecie. To nasza chłodna, pseudoracjonalna, odkrywcza ciekawość jest destrukcyjna. Ta sama, z jaką wyrywamy rzadkie zioło z korzeniami, by nacieszyć się nim w laboratorium przez chwilę, zanim obróci się w pył.

A ile piękna na świecie umarło, bo koniecznie musieliśmy je zmierzyć, opisać i nazwać, zamiast po prostu pozwolić mu istnieć?

https://zapodaj.net/plik-2RnkpwEG1u