LBnD nr.9 Ciepło – zimno

Jakoś tak spąsowiałem, nie poznaję tej aury. Ona tak chłodzi, zaczepia mnie tymi babimi zalotami z pajączków. Obniżyła kulę do ogrzewania, zakryła ludziom goliznę. I najgorsze, że reszta nie lepsza... Jestem zazdrosny, oni żółci, pomarańczowi, bladzi.

– Szszsz, pspspsi.... – szepczą. – Ona nadchodzi – pod słyszałem. Myślę, wytężam żyłki, coś tu... mi nie pasuje, plum!

Zaczyna padać, spadam, nic nie widzę. Czuję, że przytulam trawę, tracę czucie w ogonku.

– Co tak sztywno? – Leżę? Dlaczego jest tak zimno?

Czy to znaczy, że... Jestem szklany!

Nikt już nie trzeszczy, słyszę kroki. Zgrzyty, pękam jak rozbita szyba uderzona przez kamień.

Droga do domu wiedzie przez las...