LBnP -2 – Idealne święta

– Idź do pokoju przypilnować mamy, żeby se czegoś nie zrobiła – polecił tata znad bigosu.

Niestety, słuszne spostrzeżenie. Mama jest mistrzynią wspinania się po rzeczach, po których wspinać się nie należy, żeby czegoś dosięgnąć i nie daje sobie nic powiedzieć.

Jasne, tato. Przydziel mi najbardziej upierdliwe zadanie.

Mama stoi oczywiście na jakichś pudłach, wieszając bombki na samej górze. Po kiego grzyba taka wielka choinka?

– Mamo, złaź.

– Już zaraz kończę.

– Złaź teraz.

Yhy. Bo na pewno da się przekonać.

– Nie ma mowy! Ma być idealne!

Idealny to mamy dla niej prezent. Schodki do sięgania po rzeczy na wysokości.

Dźwięk tłuczonego szkła. No jasne. Mały gnojek... przepraszam, mój młodszy brat właśnie jednym płynnym ruchem strącił wszystkie bombki z dołu.

– No nie! I co teraz?! – jęknęła mama, kiedy podbiegłem do gno...ma, żeby odsunąć go od potłuczonego szkła (nie ma za co). Wyraźnie mu się to nie spodobało, bo zaczął ryczeć.

– Ubierzemy ją tylko od połowy w górę – mówi tata, stając w drzwiach. Pomnik umęczonej łagodności. Jak on to robi?

– Ale miało być idealnie...! Co powie mama?!

– Ona zawsze coś powie, wiesz o tym.

Ostatecznie choinka miała ozdoby tylko "od pasa w górę". Mama, znaczy babcia, przyjechała i na sam widok choinki krzyknęła oburzona, że brzydzi się nami, bo jest żywa. Okazało się, że na krótko przed świętami przeszła ekologiczne nawrócenie.

Mama potknęła się o - nierozpakowany jeszcze - prezent (tak, te schodki) i faktycznie coś sobie złamała.

Wigilię spędziłem, zabawiając brata i babcię (zgadnijcie, kto był gorszy), podczas gdy rodzice siedzieli na sorze. Podobno był tam też gość, który wsadził sobie szpic od choinki w dupę i nie umiał go wyjąć.

Pocieszające.