Moja prywatna Maćkowa mitologia, czyli zabobony, w które od dziecka wierzę. Księży to nie dotyczy

Młody ksiądz spojrzał na mnie. Potem na moją komeżkę. Na końcu na krótkie spodenki wystające spod niej.

– Dzisiaj nie będziesz służył. Wyglądasz niegodnie.

– Niegodnie?

– Spójrz na siebie. Nie możesz służyć do mszy w krótkich spodenkach.

Nie było o czym dyskutować. Nie dlatego, że ksiądz był młody i uparty, ale dlatego, że rzeczywiście trochę odstawałem od reszty. Wszyscy wyglądali poważnie. Odświętnie. Ja wyglądałem jak chłopak, który wpadł do kościoła prosto z podwórka.

To był pierwszy raz, kiedy na moim wyobrażeniu księdza pojawiła się rysa. Do tej pory każdy duchowny wydawał mi się kimś doskonałym. Kimś stojącym odrobinę ponad zwykłym światem. A skoro był trochę ponad nim, to dziecięca wyobraźnia bez trudu dopowiadała resztę.

– Dziadku?

– Tak?

– Dlaczego księża są inni niż my?

– Inni? Co masz na myśli?

– Adaś powiedział, że księża nie robią siku.

– Ach, o to chodzi... – Dziadek zamyślił się na dobrą chwilę. – Wiesz, ja też kiedyś tak myślałem.

– Naprawdę?

– Naprawdę. Myślałem też, że deszcz pada tylko w nocy. Poważnie. Tylko w nocy.

– I co?

– Myliłem się.

– Co do księży czy co do deszczu?

Dziadek się uśmiechnął.

– Co do jednego i drugiego.

– A skąd się dowiedziałeś?

– A skąd ty wiesz, że księża nie chodzą do toalety? Przecież to jedna z najbardziej ludzkich rzeczy na świecie.

Skąd ja wiem? Nie pamiętam. Nie pamiętam, kiedy i dlaczego uwierzyłem, że księża nie korzystają z toalety. Nikt mnie tego nie uczył. Po prostu wiedziałem.

– Dzisiaj nie będziesz służył. Wyglądasz niegodnie.

– Niegodnie?

– Spójrz na siebie. Nie możesz służyć do mszy w krótkich spodenkach.

I wtedy pierwszy raz pomyślałem, że może księża jednak też się mylą.

Że może nie stoją aż tak wysoko nad światem, skoro potrafią zobaczyć we mnie tylko krótkie spodenki.

A potem pomyślałem jeszcze coś.

Że skoro ksiądz może się mylić, to może jednak...

Może jednak też chodzi do WC.