Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!
Pajęczyce VII
Wychodząc z prokuratury, po dziesięciu godzinach pracy, usłyszał krótki sygnał z komórki. Sms od niedoszłej samobójczyni. Czuł, że mogą być z tego problemy, człowiek czasem dziwnie się zachowuje w takich nietypowych sytuacjach. Teraz już się nic nie poradzi, przeczytał wiadomość: Mam strasznego doła, znowu nie chce mi się żyć, z szuflady wyciągnęłam fiolkę psychotropów i tak się w nie wpatruję jakby były ostatnią deską ratunku.
Lekko się przeraził, szybko odpisał, żeby nie robiła głupstw, a ona stwierdziła, że żeby się nią nie przejmował, nie ona pierwsza, nie ostatnia. Jeszcze bardziej się przeraził, kazał podać jej adres i powiedział, że zaraz będzie.
Kiedy otworzyła mu drzwi, zobaczył, że faktycznie, nie jest z nią dobrze. Miała zapuchnięte oczy i takie bardzo zrezygnowane spojrzenie. Wszedł, nieśmiałym krokiem do przedpokoju. Czuł się bardzo nieswojo, w myślach zadając sobie pytanie: Co ja tu robię. Na środku pokoju, stały sztalugi, a na nich, jakiś dziwny portret, przypominający trochę tę nieszczęsną dziewczynę, tylko na nim była bardzo pewna siebie, trochę nienaturalna, demoniczna.
- O!? Widzę, że jesteś artystką, to twoje dzieło?
- Tak, niedawno skończyłam, czasem wyobrażam sobie, że jestem demonem.
- Z tego, co widzę, to raczej ofiarą demona, nie mam pojęcia, co jest powodem twoich frustracji, ale potrzebujesz pomocy i to nie mojej, tylko jakiegoś fachowca, psychoterapeutę, albo…
- E tam, chodziłam do psychiatry, psychologa, doradzali, przepisywali leki i na chwilę było okej, ale potem demony wracały, z tego się nie da uwolnić. Czasem zwykła rozmowa, taka jak ta teraz, albo malarstwo, tworzenie, działa na mnie bardzo pozytywnie, ale najgorzej czuję się, kiedy coś skończyłam, a nie mam pomysłu na kolejny obraz, czuję wtedy wszechogarniającą pustkę, z którą nie potrafię sobie poradzić.
- Nie znam się na malarstwie jako jedyny w swej rodzinie. Żona, syn, oni to uwielbiają, niestety ja wole sport, tenis, pływanie, lekkoatletyka to coś dla mnie.
- Każdy jest inny i ma różne zainteresowania, mi ze sportem jakoś nie po drodze, kompletnie mnie to nie interesuje. Zapewne pomyśli pan o mnie jak o żałosnej wariatce?
- Ależ skąd, jest pani artystką i przeżywa pani jakiś kryzys – powiedział łagodnym tonem, spoglądając na jej opuchniętą twarz.
- Mam to już od jakiegoś czasu, dopadła mnie straszna depresja, codziennie coś mnie rozwierca od środka, mówiąc, że całe to moje życie nie ma sensu, a ja coraz bardziej wierzę tej sile.
- Oj! Jest pani jeszcze młoda i z tego, co widzę zdolna, nie można ulegać takim złym mocą, trzeba walczyć.
Spojrzała na niego z uśmiechem.
- Proszę usiąść, może herbaty, albo kawy?
Zauważył, że najgorsze minęło, usiadł i poprosił o herbatę. Teraz zrobiło mu się trochę głupio, przypomniał sobie, że przecież ma dom, żonę, której zaraz musi wysłać jakąś wiadomość, że wróci trochę później. Z jednej strony nie wiedział, co tu robi, z drugiej, żal mu było tej dziewczyny.
- Niech będzie kawa, jestem już po dwóch, ale co tam – powiedział siadając na fotel.
Po chwili przyszła z dwiema filiżankami, postawiła na stoliku, siadła naprzeciw niego i spojrzała mu w oczy.
- Wie pan, może coś ze mną nie tak, ale czuję, że wyzwala pan pozytywną energię, ma pan bardzo ciepły głos, kiedy go słyszę od razu się uspokajam. Nie wiem, czy był to przypadek, czy przeznaczenie, że pojawił się pan tego wieczoru i nie pozwolił zrobić tego, co zamierzałam.
- Spacerowałem, jak to mam w zwyczaju, po każdym dniu pracy, no i zobaczyłem panią, ale ja dłużej nie mogę pani pomagać, mam swoje życie.
Spojrzała na niego ze łzami w oczach, dotknęła jego dłoni.
- Spodziewałam się, że pan tak powie. Psychoterapeuci są do niczego. Powiedzą coś niby optymistycznego, zwiną kasę i następny proszę.
Zrobiło mu się przykro, nie wiedział, co ma jej powiedzieć. Ona przysunęła się do niego, potem przytuliła. Objął ją ramionami. Czuł się zupełnie bezradny w tej sytuacji. Ona pocałowała go w policzek, potem swoimi ustami dotknęła jego. Nie był w stanie nad sobą zapanować, czuł na sobie jej oddech, bicie serca. Oboje zaczęli się pieścić. Po chwili oboje byli w miłosnym uścisku, kochając się i zapominając o wszystkim dookoła.
Po półgodzinie świat wrócił na swoje miejsce, a on czuł się bardzo nieswojo. Nie chciał tego okazywać, by nie zrobić jej przykrości. Zdobył się na uśmiech, pogłaskał ją po włosach. Ona na chwile przytuliła jego dłoń do policzka.
- Muszę już…
- Wiem, dzięki za wszystko.
Kiedy wychodził, powiedziała:
- Nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze.
Pokiwał głową i po cichu wyszedł.
Nie zadzwoniła, podejrzewał, że tak się to może skończyć. Dzwonił do niej kilka razy, nikt się nie odzywał. Jeśli współpracowała z Szarym i Dzikim, to mogli jej pomóc zorganizować ucieczkę, załatwić lewe papiery, umożliwić ucieczkę do jakiejś bananowej republiki. Jeśli z nimi nie współpracowała, to mogli ją po cichu usuną ze świata żywych. Gdyby jednak próbowała zwiać na swoją rękę, to podjęła wielkie ryzyko, jeszcze gorzej jak nie miała żadnego planu i zadziałała instynktownie, szybko ją znajdą. Był zły na siebie, że poszedł z nią na taki układ, powinien podzielić się informacjami z kolegami z komendy i zarządzić obserwację tej kobiety. Jechać do niej teraz? Też miał obawy, jej dom może być obserwowany.
Nie było dobrego wyjścia z tej sytuacji. Jutro pojawi się w pobliżu jej domu i trochę poobserwuje. Nie podzieli się jeszcze informacjami na jej temat, ze swymi kolegami z branży. Głupio tak przyznawać się do błędu. Zawalił z każdej strony i musi jakoś z tego wybrnąć, jeszcze nie ma pomysłu, ale być może do jutra coś wymyśli.
- Witek! A ty co nadgodziny dzisiaj? – odezwał się Michalski, przerywając jego rozmyślania.
- A rzeczywiście już piętnasta – stwierdził, spoglądając na zegarek.
- Ja dzisiaj zostaję do dwudziestej drugiej, a jutro mam wolne – oznajmił z lekką satysfakcją Michalski.
- O! To chyba się zapowiada jutro sportowo rekreacyjnie?
- Zgadza się, tenis o dziewiątej, a potem basen. Muszę trochę wyluzować. Ostatnio za dużo negatywnej energii się we mnie nazbierało. Tobie też radzę dzisiaj po pracy, zająć się czymś, co sprawi, że nabierzesz większego dystansu do siebie.
- Cóż, to śledztwo mnie trochę przerasta, za dużo niewiadomych, ale masz rację, tak jak ty muszę wyluzować.
- Będzie dobrze, nie przejmuj się, a to, że półświatek, prowadzi jakieś wewnętrzne porachunki, to tym lepiej dla nas, niech się wykańczają.
- Tak, niech się wykańczają – odpowiedział Witek, tak trochę na odczep się, mając już dość porad Michalskiego.
Wracał do domu na piechotę, z komendy miał jakieś dwa kilometry do siebie. Witek zazwyczaj, kiedy się nigdzie nie spieszył, zostawiał samochód na parkingu. To bardziej motywowało go, by wcześniej wstać i być w formie, kiedy wznowił treningi judo, czuł się znacznie lepiej, jego sprawność fizyczna była zdecydowanie na wyższym poziomie. I pomyśleć, że decyzje, by coś z sobą zrobić zawdzięcza kobiecie, która chciała go zabić. Terapie wstrząsowe w niektórych przypadkach bywają bardzo skuteczne. Nie zawsze udaje mu się wygrać z alkoholem, ale najważniejsze, że walczy i czuje, że nie jest na straconej pozycji. Cztery miesiące walki z samym sobą i jak na razie wygrywa, choć cały czas czuje za sobą ciężki oddech uzależnienia.
Przechodząc obok Teatru Wyspiańskiego, zauważył znajomą twarz. Wojtek Markowski, prokurator, kilka śledztw prowadzili razem, porządny facet, taki nie do kupienia i z dużą klasą. Szedł z jakąś młodą kobietą, ona kurczowo trzyma się, jego ramienia, wsiadają do auta i odjazd. – Niesamowite! – powiedział do siebie. Zna go od lat, przykładny mąż i ojciec, a tu przemyka z jakąś lolcią? Trudno mu było uwierzyć, w to, co zobaczył. Zapewne odwiezie ją do domu, żonie powie, że musiał zostać dłużej, w pracy i tak się do będzie kręcić do pewnego momentu, aż… no, chyba że w porę zmądrzeje.
Wyciągnął z kieszeni komórkę i zadzwonił do Michalskiego.
- No Witek, co jest?
- Kiedy ostatnio widziałeś Wojtka? – zapytał wpatrując się w miejsce skąd odjechali.
- Markowskiego?
- Tak.
- Hm… chyba w zeszłym tygodniu, w środę. A co?
- Nic, mignął mi przed chwilą i jakoś uświadomiłem sobie, że dawno go nie widziałem – odpowiedział, uświadamiając sobie, że to nie jego sprawa i nie powinno się wchodzić z buciorami w czyjeś życie.
- Ostatnio jest jakiś dziwny, nerwowy, najwyraźniej ma jakieś, osobiste problemy, ale tak naprawdę nie wiem – odpowiedział Michalski, z nadzieją, że dowie się czegoś w stylu, że widział go z kimś podejrzanym.
- Okej, nie ma sprawy, sorry, że zawracam ci głowę, nie wiem co mi odbiło, na razie, hej.
- Na razie – odpowiedział Michalski, utwierdzając się w podejrzeniu, że z Markowskim jest coś nie tak. Witek musiał też coś zauważyć, ale jak to on, niby tak dzwoni, bo coś tam, coś tam, ale konkretnie nie chce powiedzieć.
- O czym myślisz? – zapytała, obejmując go ramieniem.
Spojrzał na nią, ale nic nie odpowiedział. Leżeli oboje, w łóżku przy świetle nocnej lampki. Hotel „Krokus” był typowym miejscem, na ciche romanse. Trzygwiazdkowy, niedrogi, nikt o nic nie pyta.
- Wiesz… - Chciał jej powiedzieć, że tak dalej być nie może. Było mu z tym źle, że zdradza żonę z jakąś małolatą i nie miał ochoty dłużej tego kontynuować. Niestety bał się, że ona zrobi sobie coś złego i będzie miał ją na sumieniu, a przy okazji cała sprawa może się wydać i straci również żonę.
- Przypomniał mi się wczorajszy dokument, który oglądałem wczoraj w telewizji. Był o malarstwie Rembrandta, dużo mówili o jego obrazie: „Lekcja anatomii”.
- No i? – Spojrzała na niego z lekkim niedowierzaniem, czyżby wzbudziła w nim zainteresowanie malarstwem?
- Malarz pokazuje zwłoki, pewnego złodzieja. Skazano go na śmierć. Rembrandt się z tym nie zgadza. Przedstawia go w swoim dziele, jako postać niezwykłą. Wszyscy wokół zwłok, są nimi zafascynowani. Odnosi się wrażenie, jakby ten nieżyjący złodziejaszek, tworzył wokół swego ciała wrażenie, że coś się w nim rodzi, zupełnie inny pogląd na sprawiedliwość.
- Tak, to bardzo ciekawe, co powiedziałeś, ale malarz chyba bardziej chciał powiedzieć, że zaczyna się okres nauki, która bardziej interesuje się zwłokami, które mogą więcej powiedzieć o człowieku niż cudowne zmartwychwstanie.
- Być może jest jak mówisz, ale ja widzę w tym skazańcu ofiarę niesprawiedliwości. Nie można skazywać kogoś na śmierć za kradzież płaszcza.
Nie miała już ochoty dyskutować z nim na ten temat. Był człowiekiem bardzo wrażliwym na ludzką krzywdę, a tego typu ludzie ją drażnili, wiało od nich banałem. Zasługiwali na śmierć i tę bardzo banalną. No i niestety miała z tym problem, bo wymarzyła sobie bardziej romantyczny koniec. Taki z wielkim poczuciem winy z jego strony, a jego słowa zdecydowanie ją zniechęciły. Zgadzała się z tymi, którzy uważali, że współczucie, to taki żydowski wynalazek.
- Wiesz… zadziwiające jest to, że spotkaliśmy się w takich okolicznościach, jeszcze niedawno miałam dość życia. Teraz również bywają doły, ale zaraz przypominam sobie o tobie i przygnębienie mija.
Spojrzał na nią trochę zmieszany, nie mógł jej teraz powiedzieć, że ich romans, należy jak najszybciej zakończyć, bał się, że może zrobić sobie krzywdę.
- Jak patrzysz tak na mnie, to wiem, że musisz już się zbierać.
Pokiwał głową i podniósł się z łóżka, myśląc tylko o tym, by wyjść stąd jak najszybciej.
- Wiem… masz przeze mnie problemy, porządny z ciebie facet, a ja namieszałam, przepraszam… - wtuliła głowę w poduszkę.
Podszedł do niej, dotknął jej włosów.
- Idź już – powiedziała drżącym głosem.
Nie odpowiedział, patrzył tylko w jej stronę, zrobiło mu się jej strasznie żal.
- Idź już! – powtórzyła, tym razem, stanowczym tonem, mając już zdecydowanie dość jego towarzystwa.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania