PoG2ds — Panna Oczlik na tropie pigmentokrada
I
Otworzyła oko i puściła bąbelkowego bączka. Była wypoczęta i w dobrym humorze, bo właśnie zaczęła kilkudziesięciokwadransowy urlop i wybierała się na wir polarny z pilotem na konikach morskich z arabskiej stadniny. Gdy tak sobie leżała wyciągnięta w muszli, zadzwoniły szczypczyki kraba.
– Halio, jestem po drugiej stronie, to znaczy po mojej stronie i słucham, więc słyszę, proszę dźwięczyć.
– Halo, dzię dobły panno Oczlik, płoszę przełwać ułlop i natychmiast włócić do biuła. To bałdzo, bałdzo ważne.
– Halio, panie szefie, co się stało i obok czego, że muszę natychmiast, kiedy właśnie rozpoczęłam urlop? No, halio... – panna Oczlik zaczęła smutno chlipać.
– Panno Oczlik, przykło mnie, ale to spława najcięższej wagi i bez pani pomocy może dojść do oceanicznej tłagedii.
– Halio, beze mnie...? – pannie Oczlik ze zdziwienia, aż wybzdyczyło oczko naupliusowe i pofalowały dwie pary czułków. – Halio, szefie będę za kwadrans, tylko muszę się pomaliować, bo ta słona woda mnie strasznie odbarwia.
II
Panna Oczlik pojawiła się w biurze po potrójnym kwadransie i zastała szefa pływającego na wrotkach z kąta w kąt.
– Nałeszcie panno Oczlik, nałeszcie. Jest nam pani ogłomnie potrzebna, ogłomnie, bo czeka nas katastłowa.
– Ale co się stało i obok czego?! Czy szef mi w końcu powie, wyjawi, wydźwięczy? Bardzo proszę panie szefie, bo z nerwicy mi znowu oczko wybzdyczy.
– Panno Oczlik, jakiś zły ołganizm bezwstydnie atakuje i niszczy nasz ocean. Nie dalej jak łano inspektoł Żebłopławy sfotogłafił łafę kołalową i odkłył..., odkłył, że jest wyblakła! – Szef panny Oczlik, pan Homar, poczerwieniał, jakby się właśnie gotował, lecz w następnej minucie był już strasznie bladziutki. Jego piękny, kobaltowy kolor nie był tak intensywny, jak kilka dni temu.
– Halio, szefie, czy pan się dobrze czuje, bo jest pan niezdrowo wilgotny...
– Ach, nie panno Oczlik. Czuję się fatalnie, dlatego bałdzo panią płoszę o pomoc przy tej delikatnej spławie ze względu na pani wyjątkowe płedyspozycje.
– Moje płepłe tfu, predyspozycje? – panna Oczlik podpłynęła do żółwia morskiego, odchyliła skorupę i nałożyła sobie niewielką ilość sfermentowanych, szkockich alg dla kurażu.
– Panno Oczlik, jako jedyna ma pani oko do detali. Płoszę mi wybaczyć, ale ze względu na pani mieszankę genetyczną tylko pani może odkłyć tę mołską bestię, któła nie kocha naszego oceanu. – Pan Homar zbladł jeszcze bardziej.
– Halio szefie, zrobię wszystko, naprawdę wszystko, żeby tego łobuza nie połączyli w całość w szpitalu, tylko musi mi pan wydżwięczyć, co powinnam i w jakiej koliejności, bo nie mam, pardą, bliadego pojęcia.
III
W biurze do spraw morskich, w którym dzierżył ster pan Homar, właśnie zbierała się elita najwybitniej myślących głów oraz głowotułowiów. Na miejsce przybyli między innymi inspektor Żebropławy, meksykański detektyw Aksolotl, ministerka do spraw ekosystemu Mątwa Mieczysława i premier słonych akwenów Węgorz Unplugged.
– Witam wszystkich. Zanim zaczniemy burzę mózgów zapłoponuję odświeżający posiłek, żebyśmy mieli siłę do walki z tym okłutnikiem, któły nas zatłuwa. A po obiedzie łuszymy pełną pałą do przodu. – pan Homar był w optymistycznym nastroju i nawet posłał blady uśmiech pannie Oczlik.
Po podwójnym kwadransie wszyscy byli w znacznie lepszych nastrojach. Siedzieli, jak rycerze okrągłej gąbki i żarliwie układali plan schwytania pigmentokrada. Panna Oczlik skrupulatnie wszystko notowała, żeby nie przeoczyć esencji dyskusji, a pan Homar, jakby lekko odpłynął, lecz po chwili powrócił na miejsce.
– Szanowni, chyba już mamy wstępne ustalenia i plan naszych działań. Zanurkujemy z panną Oczlik w okolice Rowku Mariańskiego i popytamy mieszkańców, czy coś widzieli, słyszeli albo poczuli. Ministerstwo zapewnia nam pieniądze, a my zapewniamy, że działamy dla dobra oceanu i nikt nas nie przekupi. Prawda panno Oczlik? – inspektor Żebropławy oddał mikrofon i usiadł.
– Halio wszystkim, dziękuję panie inspektorze. Skrupuliatnie pan wszystko wydźwięczył, więc naddźwięczę, że rozwielitki z nadzorcą BHP w tej chwili szykują nam sprzęty, żeby nie rozerwało nas przy Rowku Mariańskim. – panna Oczlik z lekkim zakłopotaniem oddała mikrofon szefowi i usiadła naprzeciw inspektora.
– Caramba, jaka tragedia, amigo! – żachnął się na koniec spotkania detektyw Aksolotl.
IV
Nadzorca BHP pan Ślimaczysław dokładnie sprawdzał sprzęt do nurkowania. Nie był zadowolony z pracy rozwielitek, więc stanowczo nakazał, aby ponownie zrobiły to, o co je prosił. Niepokoił go jeszcze zbyt ostry rant puszki po makreli, którą adaptowano na batyskaf, by zanurkować do Rowka Mariańskiego.
– Czy możemy już ruszyć? – inspektor Żebropławy zaczął tracić cierpliwość.
– Halio, panie BHP, my musimy już odjeżdżać! Nie ma chwili do stracenia! No, halio. – pannie Oczlik także kończyła się cierpliwość.
– No, proszę ja ciebie, ja, ja, ja nie mogę tak na, na, na hop hop siup. No, no, no nie mogę. To duża, duża odpowiedzialność. – nadzorca Ślimaczysław próbował wytłumaczyć opóźnienie.
W połowie następnego kwadransu sprzęt był gotowy i mogli zanurkować.
Pan Homar westchnął ciężko i wręczył pannie Oczlik pomocne akcesoria: soczewkę oka kałamarnicy, jako lupę powiększającą, szczękę piranii, jako broń oraz meduzę o wyjątkowo złośliwym spojrzeniu, która pełniła rolę zadaszenia batyskafu z puszki po makreli.
Pan inspektor pomógł pannie Oczlik wejść do puszki i usiadł obok. Oboje byli bardzo przejęci i oboje bardzo chcieli złapać pigmentokrada.
– Panno Oczlik płoszę na siebie uważać! – krzyknął blady pan Homar.
V
W trakcie podróży w głąb oceanu panna Oczlik założyła muszlę, by ochronić głowę, jak doradził nadzorca BHP pan Ślimaczysław. Inspektor Żebropławy zrezygnował z tego pomysłu, ale był na tyle zdenerwowany, że świecił z różną intensywnością. Raz świecił mocnym światłem bioluminescencji, a raz tworzył efekt tęczowego połysku. Im bliżej Rowku Mariańskiego, tym mocniej świecił światłem bioluminescencyjnym.
Dzięki różnorodności genetycznej Panna Oczlik także zaczęła delikatnie jaśnieć blaskiem.
Kiedy dotarli na miejsce do strefy hadalnej, przywitał ich Oddział Ogórków Morskich, czyli lokalna straż sąsiedzka, reporterka ksenofiofora Ksenia, jedyny arystokrata oraz pisarz Wstęgor Królewski, a także rodziny Obunogów i Równonogów.
Panna Oczlik wyszła z puszki, żeby się przywitać.
– Halio! Dziękujemy za miłe powitanie.
– Dziękujemy i prosimy o pomoc w schwytaniu przestępców. – wtrącił inspektor.
– Mamy jeden ślad, ale wieloramienny. – Odezwała się stremowana reporterka ksenofiofora Ksenia. – Zauważyliśmy, że rozgwiazdy od kilkudziesięsięciu kwadransów pływają z miniaturowymi opaskami na ramionach i przez nie zachowują się, jak zachłyśnięte przez mątwę, a jak wiadomo mątwy to najlepsze hipnotyczki.
– Przez mątwę?! Halio! Przez mątwę?! - Panna Oczlik wpadła w histerię i dopiero pstryczek w czółka przez inspektora pozwolił jej się uspokoić.
Inspektor wyruszył z Ogórkami w teren, żeby uwiecznić działalność rozgwiazd, zaś panna Oczlik w tym czasie notowała każde dźwięczki mieszkańców Rowka Mariańskiego.
Po kilku kwadransach mieli pół puszki materiału dowodowego, więc tylko wzięli kilka haustów z bąbelkowego źródełka i ruszyli w powrotną drogę.
CDN...
Komentarze (6)
Uwielbiam morskie, wszystko co w nim i z nim związane. :)
Niezła wyprawa i cdn... a rafy kolarowe są na prawdę zagrożone i robią się białe jak wapno.
To jest wyśmienity materiał edukacyjny, warto by było wypuścić to dalej poza Opowi. :)
Dziękuję CHO :)
Morskie uniwersu, to nie moje królestwo, bo jestem lądoludką xd, ale lubię filmy przyrodnicze o tej tematyce.
Ostatnio słyszałam, że rafy zaczynają odrastać, ale może to jest niewielki plus na tle olbrzymiego minusa.
Dziękuję, że postrzegasz opowiadanie, jako "materiał edukacyjny", to miłe, ale trochę na wyrost :) nie mam wiedzy Stephena Hillenburga...
Pozdróweczka☺️
uniwersum*
Kawał czytania, wrócę.
Zapraszam Jag😊
kigja 💪🏻👌🏻
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania