SEN BOGA - ROZDZIAŁ 6 CIĘŻAR PRZYSIĘGI

ROZDZIAŁ 6

CIĘŻAR PRZYSIĘGI

Pięć postaci podniosło się ze swoich gigantycznych foteli.

Nie poruszyłem się. Patrzyłem na nie, próbując zrozumieć, co oznaczał ten gest. Jeszcze przed chwilą siedziały nieruchomo, sprawiając wrażenie, jakby nic w tej komnacie nie mogło naruszyć ich pozornego spokoju. Teraz ich sylwetki górowały nad zgromadzonymi, a ich kontury drżały w przyćmionym świetle jak zniekształcone refleksy na wodzie.

Wielka Komnata zamilkła. Przedstawiciele obcych ras opuścili głowy; niektórzy skłonili się głęboko, inni zastygli w bezruchu, nie podnosząc wzroku. Nie wyjaśniono mi niczego. Centralny Aetheryta nie odezwał się ponownie. Po chwili odwrócił się w milczeniu, a pozostałe postacie ruszyły za nim.

Spotkanie dobiegło końca.

Nie padło żadne pożegnanie ani słowo wyjaśnienia, które mogłoby rozwiać choć część moich wątpliwości. A jednak coś się zmieniło. Czułem to w zachowaniu zgromadzonych, w ich milczeniu i w sposobie, w jaki usuwali się z drogi. Nie wiedziałem, co widzieli we mnie ci, którzy przed chwilą skłonili potężne głowy. Wiedziałem tylko, że nie patrzyli już na mnie jak na intruza.

Wolarius pojawił się u mego boku bezszelestnie.

— Chodź — powiedział krótko.

Ruszyłem za nim, nie oglądając się za siebie. Cokolwiek miało się teraz wydarzyć, nie mogłem już cofnąć wypowiedzianych słów.

Dopiero w korytarzu pozwoliłem sobie zwolnić krok.

— Czy to już wszystko? — zapytałem.

Wolarius zatrzymał się. Jego wydłużone segmenty drgnęły, a srebrzyste szczeliny na mineralnym tułowiu rozbłysły na moment chłodnym blaskiem.

— W sprawie, która została rozstrzygnięta, tak.

— A w pozostałych?

— Nie wszystkie sprawy zaczynają się wtedy, gdy zostają wypowiedziane.

Nie ciągnąłem tematu. Zbyt wiele razy słyszałem odpowiedzi, które otwierały kolejne pytania, zamiast przybliżać mnie do prawdy. Ruszyliśmy dalej, a im bardziej oddalaliśmy się od Wielkiej Komnaty, tym silniej uderzała mnie świadomość absurdu tego, co właśnie zrobiłem. Zażądałem obcej planety. Sprzeciwiłem się istotom, których potęgi nie potrafiłem nawet ocenić. Przyjąłem warunek, którego moralny ciężar odczuwałem w każdym uderzeniu serca.

A jednak nie czułem triumfu. Vaelora została mi powierzona, lecz jej mieszkańcy nadal mieli podlegać kodowi posłuszeństwa. Moja władza nie oznaczała wolności dla nikogo. Przysięga wyznaczyła granicę, której nie wolno mi było przekroczyć. Nie znałem jednak wszystkich konsekwencji, jakie mogłoby przynieść jej naruszenie.

W końcu dotarliśmy do wyjścia. Wolarius zatrzymał się przy masywnych, metalicznych wrotach i zwrócił ku mnie.

— Dalsza droga nie należy już do mnie.

— Czyli mam iść sam?

— Nie powiedziałem tego.

Drzwi rozsunęły się bezszelestnie. Po drugiej stronie czekała Lyra.

Nie zapytała o nic, co wydarzyło się w komnacie. Jej spojrzenie spoczęło na mojej twarzy, jakby próbowała odczytać, jak wiele wydarzyło się podczas spotkania.

— Możemy wracać — powiedziałem cicho.

Lyra skinęła głową.

— Na statek?

— Tak. Potem obierzemy kurs na Vaelorę.

Nie dopytywała. Nie próbowała zgadywać, co zostało powiedziane za zamkniętymi drzwiami. Po prostu ruszyła obok mnie w stronę lądowiska. Kiedy oddalaliśmy się od monumentalnej budowli, odwróciłem się jeszcze raz. Wolarius stał w progu, obserwując mnie nie jak wysłannik, który wykonał zadanie, lecz jak ktoś, kto próbował przewidzieć mój następny krok.

Nie wiedziałem, co czekało nas na Vaelorze. Nie wiedziałem, czy jej mieszkańcy przyjmą mnie jak wybawcę, czy jak nowego oprawcę noszącego w sobie ich łańcuchy.

Jedno było pewne: od tej chwili moje decyzje przestały należeć wyłącznie do mnie.

Przysięga wieczysta nie dała mi odpowiedzi. Dała mi odpowiedzialność. A to okazało się znacznie trudniejsze do dźwigania, niż przypuszczałem.