życie

przepadło nie po raz pierwszy

z każdym dniem bliżej domu

widzę ogród kwitną jabłonie

spogląda ptak zdrowym okiem

z pamięci wyciągam

spokojnie oglądam obrazy

układam odkrywam karty

polna droga wierzby płaczą

spokojny

powiew wiatru

na flecie wystruganym

dziadek z boku laska

dzień się chyli ustępuje miejsca nocy

księżyc patrzy prosto w oczy

zimne światło rozcina kurtynę

przy ognisku z Leonem

kilka wspomnień

na ustach słowa

czuć od nas młode wino

czas goni wprost nad przepaść

widok zatrzymuje myśl

pochyla głowę życie w nas

ile to już lat