3NStyl - Wigilia, której on nie zapomni - SandraR
w temacie: Wigilia, której nikt z klasy nie zapomni.
Ławki zsunięto w jeden długi stół. Biały, papierowy obrus. Plastikowe talerze. Zapach pierniczków mieszał się z zapachem szkoły, kurzem, kredą i zimnem, które nawet w grudniu nie chciało stąd wyjść. Wszystko miało przypominać dom. Wszystko oprócz ludzi. Siedział trochę dalej. Zawsze trochę dalej. Nie dlatego, że chciał. Po prostu dla takich jak on nikt nigdy nie robił miejsca. Ławki połączono szybko, sprawnie, bez słów. Ktoś się dosunął, ktoś odsunął krzesło o kilka centymetrów, ktoś zaśmiał się, że ciasno. Jedno miejsce zniknęło niezauważone. Tak jak on. Został stołek. I brak przestrzeni, do której mógłby go dosunąć. Usiadł więc z boku, przy małym stoliku pod ścianą. Osobno. Jak zawsze. Pani wychowawczyni poprawiała obrus. Mówiła o magii świąt, o wspólnocie, o tym, że „w takie dni jesteśmy dla siebie ważni”. Uśmiechała się. Nie spojrzała w jego stronę. A może spojrzała i uznała, że tak jest w porządku. Dorosłym łatwiej jest nie widzieć, kiedy widzenie wymagałoby ruchu. Na talerzu leżały pierniczki. Te same, które piekł wieczorem w małej kuchni, gdzie para z piekarnika była jedynym ciepłem. Robił je długo, ostrożnie, żeby starczyło dla wszystkich. Nie po to, żeby ktoś go pochwalił. Chciał tylko, żeby przez chwilę nie był tym cichym, biednym, niewygodnym elementem tła. Ktoś sięgnął po pierniczka. Nie spojrzał na niego. Ktoś inny wziął drugiego. Potem następnego. Nikt nie zapytał, skąd są. Nikt nie zapytał, czemu siedzi sam. Nikt nie zauważył, że dłonie, którymi je zrobił, lekko drżą, jakby nie potrafiły już zdecydować, czy mają coś jeszcze komuś dawać. Przez moment wydawało mu się, że ktoś wstaje, żeby zrobić mu miejsce. Krzesło zaskrzypiało. Serce też. Ale to tylko ktoś chciał dosiąść się bliżej koleżanki. Wszyscy składali sobie życzenia. Krążyły te same słowa, bezpieczne, czyste, puste. Zdrowia. Szczęścia. Spełnienia marzeń. Wigilia była idealnym dniem, żeby mówić rzeczy, w które nie trzeba wierzyć. Uśmiechać się do ludzi, których ignoruje się na co dzień. Udawać dobro, które kończy się razem z dzwonkiem. On nie składał życzeń. Nikt nie przyszedł do jego stolika. Patrzył, jak pani wychowawczyni robi zdjęcie. Poprosiła, żeby wszyscy byli bliżej siebie. Zmieścili się idealnie w kadrze. Po pierniczkach zostały okruszki. Po nim nic, co dałoby się zauważyć. Nie było łez. Nie było sceny. Była cisza, która wchodziła pod skórę wolniej niż śmiech, ale zostawała na dłużej. Zrozumiał, że najgorsza samotność nie polega na byciu samemu. Polega na siedzeniu wśród ludzi, którzy mówią o miłości, nie zauważając, że ktoś właśnie znika. Kiedy zabrzmiał dzwonek, wszyscy wstali jednocześnie. On chwilę później. Krzesło, na którym siedział, nie skrzypnęło. Jedyną rzeczą, którą zapamięta z tej Wigilii, będzie to, że następnym razem nawet nie upiecze pierniczków.
Komentarze (40)
Smutne, ale jakie pospolite
Jakie straszne, aż mi się oczy zaszkliły :( Ludzie to potwory, dobrze, że nie wszyscy.
Mi też. Największym potworem jest nauczycielka. Jej to bym przytrzasnął coś.
Stylowy
Ano, pedagog zakichany, mam niemiłe wspomnienia z belframi :(
Szpilka ja też mam niemiłe wspomnienia ze szkoły
Przeszły mi ciarki po plecach, gdy to czytałam. Bardzo smutna historia i niestety częsta.
Mona Demona i często dzieje się to na oczach pedagogów
Dzieci potrafią być okrutne... ale osoba dorosła? Jakoś nie mogę sobie wyobrazić takiej wychowawczyni. Pewnie dlatego, że miałam fajnych nauczycieli i zostały dobre wspomnienia.
Sandra
TseCylia wszystkich nie wkładajmy do jednego worka. Jak wszędzie zdarzają się szkielety.
Niepowtarzalny Styl z Opowi no niestety.
Mi też jest trudno wyobrazić sobie taką sytuację. Nie miałam styczności z czymś takim. Ani jako uczeń, ani później jako nauczyciel, którym byłam bardzo krótko. Głównie dlatego, że ta praca mnie przerosła.
Mona Demona też przez kilka lat nauczałam, ale przeszłam na inną ścieżkę zawodową.
Ale ja bardzo te pracę lubiłam, dzieci... one mnie też. Wciąż co pewien czas spotykam się z dawnymi uczennicami na (teraz juz) koleżeńskich kawkach.
TseCylia Ja też miałam dobry kontakt z dziećmi, ale to nie było moje miejsce. Nauczanie to nie jest praca, to jest misja.
Mona Demona bo to ciężka praca i brawo, że przecięłaś to.
Mona Demona a ja nie raz żałowałam swojej decyzji. Odkąd pojęłam, że to była moja misja :)
Niepowtarzalny Styl z Opowi Tak bywa, gdy w wieku 19 lat trzeba wybrać co dalej robić z życiem, a później okazuje się, że jednak to nie był najlepszy wybór.
TseCylia Rozumiem i podziwiam. Ja się wystraszyłam.
To jest odpowiedzialność za czyjeś życie.
Jak mi to pasuje do wrażliwości Jesieni. :)
piliery i nie tylko O!
Ciężki tekst, bardzo wzruszający. Jag
Strzelarz w JagVelnte i możliwe, że to on, ale czy na pewno?
Świetny tekst.
SandraR.
Też tak uważam, ale czy SandraR czy nie? Kto to wie?
Niepowtarzalny Styl z Opowi a niech Cię Stylowy, ty nicponiu xD teraz już nic nie wiem :)
Roma ja wiem, że kobieta zmienną jest i nigdy niewiadomo co w niej siedzi O!
*nie wiadomo
Niepowtarzalny Styl z Opowi a siedzi całkiem sporo :)
Postrzelam coś rzutem na taśmę i może coś się ustrzeli.
To nie zmienia faktu, że mącisz strasznie xD
Roma lubię tak trochę pomącić O!
Niepowtarzalny Styl z Opowi da się zauważyć :)
Idealnie jak na rolę, którą Ci powierzono.
Roma bo ja tak naprawdę wiem, że nic nie wiem O! Albo wiem, ale nie powiem.
Smutny obraz samotności wśród ludzi.
Grawitacja
Oj tak, ale czy Grawitacja? Nie jestem pewny O!
SandraR :)
Szpilka Sandra ale bez R
Stylowy
A co, R się zbuntowało? :)
Szpilka akcja reaktywacja
Mona
TseCylia -:)
Moje.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania