Foto Zabawa →10→Mix – 2

https://zapodaj.net/plik-ltkJVPCCko

Oraz nawiązania do pozostałych fotek

Na pierwszym planie, jako że czerwień najbardziej widoczna, dostrzegamy właśnie ją. Wściekle szpiczastą, jakby chciała przebić czarne niebo – zdobione białymi okruszkami światła – ostrosłupową kroplą krwi. Pod szkarłatnym trójkątem, coś patrzy znacząco nad mechatą zaspą śnieżną, powyżej błękitnego nieba, ze skośnie czarną dziurą, widniejącą na horyzoncie zdarzeń. Spiralna galaktyka z lekka nieśmiała, co to skromnie wiruje z tyłu, jest częścią obiektu, który to płachtą czasu, tuli kształt, przez miejscowych ślimakiem zwanym. Widocznie mu zimno i zgłodniały zapewne, gdyż wredni Ziemianie, ukradli zapas sera z rogów wizjerów.

A wokół poza kadrem, możemy zauważyć

Na najbliższy rzut oka, śliczną dzieweczkę, co to lubi majsterkować i zbudowała→rzekę, łódki, chatki na brzegu i teraz spoziera z wysoka i główkuję zamyślona→”Co bym tu jeszcze mogła zmienić.” Szkoda, że nie siedzi na ślimaku, bo co prawda tyłek by ścierpła, ale mogłaby dumać o wiele dłużej i wymyślić jakieś cuda.

Ponadto widzimy uśmiechniętego faceta. Z zapałem godnym obrazka, robi porządki w swoim zbiorze bibliotecznym i wyniósł książki na owy czas w góry i ustawił w stertę, by nie tarasowały szlaku. Ale jako to się wszystko w cholerę zawali, niczym literacka lawina, to jeszcze zrujnuje makietę, co to z takim mozołem, skonstruowała śliczna dzieweczka.

Oraz ich dwoje, co to z taką niezłomnością szukają puenty, by wreszcie nie było im dane, szukanie drogi w labiryncie, gdzie wybory dróg są przeróżne i trzeba wreszcie znaleźć właściwą ścieżkę lub nie, ale chociaż mieć wspomniany wybór, bez takich czy innych przeszkód.

Bardziej na uboczu siedzi obiekt czekoladopodobny, a ściślej rzecz ujmując→ człekopodobny. Nie wygląda na szczęśliwego, co można wnioskować z jego stłoczonej postury. A jeśli po prostu zmęczony niechcianą samotnością? Pewnie marzy o tym, żeby być człowiekiem. To ryzykowne marzenie, podpowiada mu wspomniany wyżej facet, co to musi trzymać stertę książek, gdyż zaczyna się niebezpiecznie chwiać. Tylko dokładnie nie wiadomo, czy on, czy sterta. Na domiar złego, podnóże piramidy, zaczynają podgryzać owce i kozy.

Oraz wyciągają woluminy drapieżne syrenki, jako że im serdecznie zbrzydła ta nieustanna wilgotność i namolność koników. Postanowiły poczytać książki, w górskich klimatach. Mają jednak pewien problem, pełzając po szlaku, gdyż przeczytały→”Uwaga! Roboty na drodze” Jak się za chwilę ma okazać, tylko jeden, ale za to taki łobuz, co to nie chce miejsca ustąpić. Może po prostu marzy o tym, by pogadać o płynącym czasie. Muszą go omijać i wiele do przepaści spada, ale większość buszuje w podnóża sterty.

Urocza ptaszyna siedząca na krawędzi kamiennego akwenu, spoziera w wodną toń w poświacie proroczego kranu. Obserwuje malutkie syrenki, jak to wyłażą na brzeg i człapią w góry. Dlatego po chwili odlatuję, by przestrzec zainteresowanych, przed grożącym niebezpieczeństwem.

Jednak łapie ją w pułapkę, pewna nastolatka, co to przerabia ptaszka na misia i każe mu leżeć na podłodze, by jej nie przeszkadzał nawijaniem o miodzie, gdy się nim nie bawi, chcąc oglądać ruchome obrazki, w których się można rozerwać.

I wyglądać tak, jak widoczna kupa złomu. Niczym wyciągnięte pogniecione bebechy, z wyrzuconych na złom robotów. Zarówno tych fajnych, jak i trochę mniej. Tylko gdzieniegdzie widać coś na kształt kół, lecz na takich, to już nigdzie nie odjadą, jeśli nawet kiedyś miały koła, zamiast nóg.

Być może to sprawka latającej miotły z naroślą, którą to ciągnie do koryta, a właściwie do talerza, wyrzuconego z nieznanej ludziom kuchni. Nie wiadomo, co z takiego obiektu wyjdzie. Może wszystko zrujnuje. Każdy obrazek. Gorzej niż waląca się sterta i syrenki, razem z twórczynią makiety włącznie. Czyli fajnie by było, żeby owa narośl, miotłą przywaliła w talerz, z destrukcyjnym skutkiem ostatecznym.