Odnalezione szczęście. Rozdział 5

EVAN

Serio?! Musiałem to powiedzieć? Jestem idiotą... Ona chciała pogadać, a ja ją wystraszyłem... Ale, ok, będzie inna okazja, żeby porozmawiać.

Otworzyłem laptopa i przeglądarkę, po czym wpisałem jej imię i nazwisko w wyszukiwarce. Znalazłem ją na facebooku. Hope Davis, urodziny 12 października, mieszkała w Nowym Jorku, wszystko się zgadza.

O, Boże. Dlaczego czuję się tak, jakbym był stalkerem?

Za moment miałem się spotkać z koleżanką z klasy, Isabelą, więc ubrałem buty i wyszedłem z domu.

Nie było bardzo zimno, ale ciepło też nie. Zbierało się na deszcz, całe szczęście, do kawiarni mam blisko. Chwilę stałem wpatrując się w korony drzew, które, pod wpływem wiatru, kołysały się. Byłem zaskoczony tym, że Isabela chciała się spotkać. W ten sam dzień kiedy się poznaliśmy... I od razu po rozmowie z Hope.

Skierowałem się do kawiarni i usiadłem przy stoliku przy oknie. Czekałem.

- Hej! - krzyknęła dziewczyna spoglądając na mnie. Za nią wszedł chłopak, którego widziałem na matematyce z Hope. - Miło, że przyszedłeś i przepraszam za spóźnienie. Musiałam coś załatwić.

- Jasne. Cześć - odpowiedziałem ściskając jej dłoń. - To... o czym chciałaś ze mną rozmawiać?

Zdjęła płaszcz i usiadła na przeciwko mnie. Blondyn usiadł w głębi kawiarni, co chwila spoglądając na mnie i Isabelę.

- Tak tylko... pogadać - uśmiechnęła się.

Podeszła do nas kelnerka, zamówiliśmy tylko dwie kawy.

Kawiarnia nie była duża. Nie wyglądała bardzo elegancko, ale ludzie i tak do niej przychodzili, bo wszystkie miejsca były pozajmowane i była to jedyna kawiarnia w miasteczku. W pomieszczeniu było kilka stolików, Ściany były niebieskie, a podłoga wyłożona białymi kafelkami. Przy ścianach były kąciki z kanapami, które w większości były zajęte przez młodzież. Przy jednym siedział blondyn i kilku chłopaków z klasy.

Minęła już dobra godzina, a my ciągle siedzieliśmy

- Czy masz dziewczynę? - zapytała Isabela. Zaskoczyło mnie to. Przed momentem rozmawialiśmy o hobby. Szybko zmieniła temat

- Yyy.. Nie - odpowiedziałem. - A skąd takie pytanie?

- A... Tak z ciekawości - uśmiechnęła się, po czym dodała - Muszę lecieć. Pa.

- Cześć - odparłem trochę zmieszany.

Wyszła z kawiarni. Chłopak, który spoglądał na nas, również się ulotnił. Dziwne...

Na dworze zaczynało padać. Szybkim krokiem ruszyłem do domu i wtedy ją zobaczyłem. Wchodziła do biblioteki. Teraz muszę z nią porozmawiać.

Skierowałem się do budynku i zamarłem. Rozmawiała z jakimś chłopakiem, którego nigdy nie widziałem, śmiała się.

Wycofałem się, z trzaskiem zamknąłem drzwi, aż podskoczyłem. Miałem nadzieję, że mnie nie zauważyła. Biegiem ruszyłem do domu. Zdążyło się rozpadać.

Jak w tamten dzień.

Byłem wkurzony, nie wiedziałem, dlaczego tak zareagowałem. Nawet nie znam tej dziewczyny! Jestem idiotą. Kompletnym idiotą.

Wpatrywałem się w sufit, gdy nagle zadzwonił telefon. Nieznany numer. Odebrałem.

- Słucham? - odezwałem się.

-Hej, Evan. To ja, Hope. Zdaje mi się, czy mieliśmy pogadać? - usłyszałem.

- Och... A... Skąd masz mój numer? - spytałem nieco zaskoczony.

- Od Isabeli - odpowiedziała nieśmiało.

No tak, dałem Izzie swój numer. Poprosiła mnie o to, bo dobrze nam się rozmawiało. Nie wiedziałem, że da go Hope. Ba, nie wiedziałem nawet, że się przyjaźnią.

- Dzisiaj? No, chyba, że masz plany - odpowiedziała.

-To może jutro? Dzisiaj raczej nie mam czasu... - powiedziałem.

- Dobra. Ja już muszę kończyć, pa - przed zakończeniem połączenia usłyszałem, jak trzy osoby się śmieją. Na pewno Isabeli, i dwa inne, męskie.

Jakąś godzinę później, do domu wróciła Amy.

- Hej, braciszku. Jak w szkole? - zapytała będąc w salonie.

- Jak zawsze - odpowiedziałem.

- Daj mi pięć minut. Ogarnę się i wychodzimy.

Wstała i ruszyła na górę, do swojego pokoju. Mieliśmy iść na zakupy, bo siostra zorganizowała kolację rodzinną. Jestem ciekawy, ile osób się zjawi.

I mam nadzieję, że nie Charlotte...