Odnalezione szczęście. Rozdział 8

Od autorki: Na początku chciałam bardzo przeprosić, ponieważ rozdział nie jest taki, jak chciałam. Zdecydowanie za krótki. Następny będzie dłuższy, obiecuję. Chciałabym bardzo podziękować Szalokapel za pomoc w tym rozdziale. Jesteś kochana. Dziękuję też wszystkim czytelniczkom mojego... opowiadania. I z góry przepraszam za wszystkie błędy.

* * * * * * * * * *

Obudziłam się zaspana. No nic. Poszłam pod prysznic i ubrałam turkusową sukienkę do połowy uda i zeszłam na śniadanie. O dziwo wszyscy już jedli. Przyszedł też Simon. Zerknęłam na zegar. 8:26. Dobra mam pół godziny.

- Hej wszystkim - powiedziałam - Izzie, zrobisz mi makijaż? Proszę.

- Spoko - pociągnęła mnie do swojego pokoju, który także znajdował się na piętrze - Zamknij oczy - nakazała.

Zrobiłam to. Minęło około dziesięć minut. Spojrzałam do lustra. Wyglądałam wspaniale! Usta zostały pomalowane wyraziście czerwoną szminką. Oczy zostały podkreślone eyelinerem i tuszem do rzęs. Całość wyglądała oszołamiająco. Moje brązowe włosy Isabela spięła w wysoki kucyk.

- Izzie… Wyglądam pięknie… Dziękuję ci - przytuliłam ją.

- Idź się pokazać chłopakom - złapała mnie za nadgarstek i wyciągnęła do salonu, gdzie chłopcy siedzieli i o czymś dyskutowali.

Gdy nas zobaczyli, przestali rozmawiać i wpatrywali się we mnie tępo. Pierwszy odezwał się Simon.

- Wyglądasz… Pięknie.

- Dobra - powiedziała przyjaciółka - Trzeba zbierać się do szkoły.

Szybko zgarnęłam torbę z zeszytami i wyszliśmy z domu. Gdy wysiedliśmy z samochodu Isabeli, na parkingu szkolnym zauważyłam Evana.

- Hej - powiedziałam, gdy stanęłam obok niego.

- O, cześć - odpowiedział nieco zaskoczony moją obecnością.

- Co u ciebie słychać? - spytałam - Może… przejdziemy się dookoła szkoły?

Spojrzał na mnie i odpowiedział szybko.

- Pewnie. Chodźmy.

Zrobił coś, czego się nie spodziewałam. Chwycił moją dłoń. Był bardzo delikatny. Ruszyliśmy trawnikiem w stronę boiska.

- Jak ci minął wczorajszy dzień? - zaczęłam.

- A w miarę dobrze. Siostra zorganizowała kolację rodzinną. Na szczęście nie było tłumów, więc dało się przeżyć - uśmiechnął się do mnie. O, Boże. Jego uśmiech jest cudowny.

- Jak nazywa się twoja siostra?

- Amy. Ma dwadzieścia jeden lat i z nią mieszkam - uśmiech zniknął z jego twarzy. - A ty masz rodzeństwo?

- Nie - odpowiedziałam trochę za szybko.

Evan chyba to zauważył.

- Okej… - powiedział wolno. W tym momencie rozbrzmiał dzwonek oznajmujący początek lekcji. - Co masz teraz?

- Fotografię, a ty?

- Też - mocniej ścisnął moją rękę i szybkim krokiem ruszyliśmy do sali.

Lekcje mijały mi bardzo wolno. Każdą lekcję tego dnia miałam z Evanem, więc nie odstępował mnie na krok. Na każdej przerwie trzymał mnie za rękę co mi odpowiadało. Po lekcjach razem z Evanem poszłam do szafki, gdzie czekali Simon, Jason, Isabela i Mike. Ten ostatni to nowy chłopak Simona.

- O, już są wszyscy - powiedział mój przyjaciel, gdy stanęliśmy obok nich - Oznajmiam wszystkim tu zgromadzonym, że w nocy ruszamy do nawiedzonego domu!

Że co?!