Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!
Pajęczyce cz.VIII
Kiedy po nieprzespanej nocy zbierał się do pracy, zadzwonił telefon.
- Słucham?
- Jedź od razu do clubu „Pokusa” na Staromiejskiej – odezwał się głos szefa wydziału zabójstw.
- Okej, a co się stało?
- No, a jak myślisz…
- No tak, inaczej byś nie dzwonił, dobra, zaraz tam będę.
Po chwili uzmysłowił sobie, że to lokal Grubego Henia. Bardzo zaniepokoił się tym faktem, był zawsze ostrożny, czyżby tym razem, czegoś nie przewidział? A może chodzi o jedną z jego panienek?
Witek pomyślał o Grubym Heniu, pora go odwiedzić, być może jakiś gangster coś tam szepnął jakiejś kurewce, a ona powtórzyła Heniowi.
Pod lokalem, stały tam dwa radiowozy i pogotowie, mundurowi zabezpieczali teren. Obok stał Mercedes Henia.
Zaparkował i poddenerwowany tym widokiem ruszył w stronę lokalu.
- Komisarz Zawada, co się tu stało? – zapytał mundurowych, wyciągając legitymację.
- Morderstwo, ktoś zabił szefa lokalu. Kiedy wyszedł z samochodu, podjechał samochód marki BMW i wyszło z niego dwóch rosłych gości, tamten sięgnął po coś do kieszeni, padły strzały. Facet osunął się na ziemię, a tamci prysnęli. – odpowiedział jeden z policjantów.
- Kiedy to się stało?
- Jakieś pół godziny temu dostaliśmy wiadomość.
- Okej – Przez chwilę miał mętlik w głowie, stał i nie wiedział, co ma robić. Jeszcze nie doszło do niego, że kumpel z podstawówki właśnie został zamordowany, jego ciało leży koło samochodu i czeka na techników. Podszedł upewnić się, czy to on. Leżał twarzą do ziemi, ale to był on, z dużą dziurą w głowie. Wyglądało to na robotę Dzikiego, Szary jest bardziej wyrafinowany, chociaż mógłby to być ktoś jeszcze inny, na przykład jacyś młodzi przestępcy, którzy chcieli położyć łapę nad tym lokalem?
Czuł się winny jego śmierci, czerpał od niego informacje, nigdy się nie zastanawiając, jakie mogą być tego konsekwencje, być może jakaś z jego kurewek, doniosła komuś, że Heniu lubi dużo wiedzieć i dzielić się tą wiedzą z niektórymi ze swoich przyjaciół.
Jechała samochodem do supermarketu, z lodówki wiało pustką, ostatnio dawno do niej nie zaglądała, bo przeważnie jadła w restauracjach i niespecjalnie ją obchodziła jej zawartość. Dzisiaj jednak miała ochotę na coś domowego. Spagetti w sosie bolognese albo lasagne, do tego koniecznie czerwone wino. Była pełna energii, z odtwarzacza C. D leciało Judas Priest „Break in the law”. Uwielbiała heavy metal, wyzwalał w niej poczucie nieograniczonej siły i wiary, że wszystko jest możliwe. Wtedy była najbardziej prawdziwa i wolna od udawania. Przychodził czas, że potrzebowała takiej chwili, by przypomnieć sobie, kim jest naprawdę, po niej zazwyczaj dzwoniła do Wojtka, ale tym razem nie chciała tego robić. Jak wykona zlecenie, to wyjedzie z nim gdzieś daleko, na Seszele, albo Bali i oczywiście będzie cudownie.
Na stoisku z alkoholami, niechcący otarła się o jakiegoś faceta, wkładającego do koszyka dwie Wyborowe.
- Przepraszam! – powiedziała.
Mężczyzna się odwrócił, odruchowo mówiąc:
- Nic nie szkodzi. – Spojrzał na nią i z kimś mu się skojarzyła, ale nie wiedział z kim.
Szybko odwróciła wzrok i szybkim krokiem ruszyła w stronę wyjścia. To był ten facet, którego nie udało jej się wysłać, na tamten świat. Była pewna, że ją poznał. Teraz nie mogła tak tego zostawić. Wrócił problem, o którym już prawie zapomniała. Musi działać szybko, bo inaczej wpadnie w poważne tarapaty.
- A to jebany kutas! – powiedziała do siebie, wsiadając do samochodu.
To kobieta, którą widział z Markowskim – pomyślał, przypominając sobie, skąd zna tę twarz.
Czekała w samochodzie aż wyjdzie. Kiedy go zobaczyła jak idzie w stronę swego samochodu, trochę się uspokoiła. Nie był spanikowany, szedł spokojnym krokiem, jakby nic się nie stało. Być może na początku coś mu się przypomniało, a potem stwierdził, że to nie mogła być ona. Tamtej nocy miała mocny makijaż. Podczas walki mógł z bliska zobaczyć jej twarz, ale było ciemno, a on mocno wstawiony.
Dyskretnie ruszyła za nim, chciała się dowiedzieć gdzie mieszka, tak na wszelki wypadek, jakby faktycznie, coś nieoczekiwanego z jego strony miało wyniknąć. Chyba jednak bardziej była to jej chora ambicja. Facet najpierw nią wzgardził, a potem jakimś cudem przeżył jej śmiertelny uścisk, nikomu wcześniej się to nie udało.
Osiedle Tysiąclecia, wchodził do bloku o numerze 12. Kiedy z niknął w drzwiach, podeszła do domofonu. - Czterdzieści dwa mieszkania. Zaczęła się zastanawiać, pod którym numerem może mieszkać? Przypuszczalnie sam, raczej żadna żona nie tolerowałaby alkoholika, szwendającego się w nocy, po night-clubach.
W pewnym momencie pojawił się nagle przed jej oczami, spojrzał na nią z równym zdziwieniem, co w markecie i wyszedł z klatki.
Agnieszka na chwilę zamarła, zupełnie zaskoczona tą sytuacją, ale szybko się opamiętała i weszła do środka, jakby do kogoś z wizytą. Facet coraz bardziej zaczyna grać jej na nerwach i chyba właśnie teraz, spostrzegł, że coś jest nie tak.
Być może, czegoś zapomniał w samochodzie i zaraz będzie wracał, albo przypomniało mu się, że czegoś nie kupił w markecie, albo, cholera wie co? – Zastanawiała się, mając nadzieję, że zaraz wróci. Sięgnęła do kieszeni po nóż motylkowy, z którym się nigdy nie rozstawała, gdyby tamtej nocy go użyła nie byłoby problemu. A tak musi kombinować, jak się pozbyć, jakiegoś kretyńskiego alkoholika.
Otwierając drzwi samochodu, zaczął się zastanawiać. - Co ona tutaj robi? Jakiś dziwny zbieg okoliczności albo śledziła go, może jest jakąś podstawiona panienką, przez…
Jego przemyślenia przerwał sygnał komórki, której zapomniał w samochodzie.
Na ekranie pojawiło się nazwisko szefa: Stanienda.
- Tak?
- Mamy tych gości, co odstrzelili tego Alfonsa.
- Już jadę – oznajmił, podładowany bardzo negatywną energią. Miał ochotę wejść na przesłuchanie i strzelić ze swojego Glocka w łeb jednemu i drugiemu, nie pytając o nic.
Wychodząc z klatki, była cholernie zła. Znowu mu się udało przeżyć, ale teraz na pewno ją poznał. Trzeba jak najszybciej wywiązać się ze zlecenia i zniknąć. Było jej szkoda, zadanego sobie trudu, Markowski jeszcze miesiąc, dwa i sam popełniłby samobójstwo. Rozdarty pomiędzy niechcianym uczuciem, do psychicznej dziewczyny, której nie może pomóc, a wiernością do żony i całej instytucji, jaką jest rodzina. Najważniejsza rzecz, którą emanuje uczciwy człowiek, to czyste sumienie. No i właśnie ono sprawiłoby, że nie mógłby tak dalej żyć. Taka kolej rzeczy byłaby idealna, nie ma morderstwa, nie ma sprawy. Niestety, wszystko popsuł ten alkoholik, no i niestety, cały plan na nic.
- Odstrzeliliście człowieka, na czyje zlecenie? – zapytał w miarę opanowanym tonem pierwszego z przesłuchiwanych, Witek, wpatrując się, w jego obojętną twarz.
- Nie wiem, o czym pan mówi – odpowiedział przesłuchiwany, spokojnym głosem.
- Świadkowie cię poznali, każdy z nich, potwierdził, że to ty. Więc lepiej mów, bo jesteś w beznadziejnej sytuacji.
- Bzdury, proszę mi ich pokazać, porozmawiam z nimi, na pewno mnie z kimś mylą.
- Słuchaj pajacu, nie pograsz z nami, pierdolenie o kotku i młotku zostaw jakiejś cizi, którą dmuchasz. Szary ci już nie pomoże. Wykonałeś zadanie i spierdalaj, takie są jego zasady. Dostaniesz dożywocie i zgnijesz za kratkami – stwierdził z lekkim sarkazmem Witek, chcąc trochę zdenerwować. Tak naprawdę miał ogromną ochotę walnąć go pięścią w twarz. Z trudem patrzył na jego obojętną twarz.
Facet nie odpowiadał już na kolejne pytania, dalsze przesłuchiwanie nie miało sensu. Wezwano drugiego. Był dużo młodszy od tamtego, jakieś dwadzieścia, dwadzieścia pięć lat, dawał zdecydowanie większą nadzieję na wzbudzenie w nim trochę głębszych emocji.
- Nazwisko i imię?
- Bolesław Bolesny – odpowiedział z szyderczym uśmiechem, młody mężczyzna
- Okej, będzie bolało jak dostaniesz dożywocie, zabiliście człowieka na czyjeś zlecenie – oznajmił oschłym tonem Witek.
- Zobaczymy – odpowiedział stanowczo, przesłuchiwany.
- Szary wybiera takich emocjonalnych, a zarazem głupich do takiej roboty. Zapewne nie wiesz kogo załatwiłeś i dlaczego. Mieliście dostać za to jakąś kasę, ale on doskonale wiedział, że wpadniecie i zaoszczędzi na was. Teraz zapewne jest w jakimś bezpiecznym dla siebie kraju, a wy za kratki – oznajmił z lekką nutą ironii, wpatrując się w podejrzanego.
Widać było, że młody mężczyzna trochę się zdenerwował, po chwili zapytał, czy może zapalić.
Witek skinął głową, tamten sięgnął do kieszeni, dało się zauważyć, że lekko drżą mu ręce. To był najlepszy moment by pogłębić w nim narastający chaos i zagubienie. Wiedział doskonale, że chłopak zaczyna myśleć, że być może ktoś z niego zrobił frajera.
- Twój kolega siedział już trzy razy, dla niego więzienie to drugi dom. Ty jeszcze nie siedziałeś, nie poznałeś tego klimatu. Dożywocie będzie dla ciebie szokiem. Skazani, żyją tym, że kiedyś wyjdą, nawet ci ty na to nie będziesz mógł liczyć – stwierdził Witek, patrząc mu prosto w oczy.
Młody mężczyzna spuścił wzrok, nie mógł znieść tego przeszywającego spojrzenia. Witek miał już duże doświadczenie, w przesłuchiwaniu takich początkujących egzekutorów. Zazwyczaj zostają zauważeni na bramce w dyskotece albo jako byli wojskowi sami się pchają do przestępczego biznesu. Część z nich jednak nie ma osobowości, typowego zimnego drania i kiedy jakiś doświadczony oficer umiejętnie ich podejdzie, coś w nich zaczyna pękać, często zastanawiają się, czy było warto. Witek zdawał sobie sprawę, że teraz jest właściwy moment do przyciśnięcia go. Jest chwilowo w stanie wewnętrznego zagubienia i na razie nie ma pojęcia jak z tego wybrnąć.
- Słuchaj! Jak opowiesz mi co nieco, to powiem ci, co robić, żebyś dostał łagodniejszy wyrok. Trochę mi ciebie szkoda, zapewne miałeś większe ambicje niż stanie na bramce.
- Skąd pan wie, że stałem na bramce?
- Znam się na ludziach, młody, silny, sprawny, co trenowałeś, boks?
- Tak, kick boxing, a potem boks, nieźle mi szło, ale załapałem kontuzję łokcia i niestety, sportowa kariera poszła się walić.
- No, często tak bywa, no i cóż… trzeba było z czegoś żyć, prawda?
- Tak, zacząłem stać na bramkach, no i któregoś dnia Dziki dał mi propozycję, czy nie chcę pracować dla niego za o wiele większe pieniądze. No i się zaczęło…
- Podejrzewałem, że to Dziki, on uwielbia mokrą robotę, bardzo niebezpieczny brutal, ale ten gość, którego żeście skasowali, to była zwykła płotka.
- Niezupełnie, ten gość lubił dużo wiedzieć, jedna z jego panienek doniosła Dzikiemu, że sprzedawał informacje policji…
- A to ciekawe, no i tak od razu trzeba było go usunąć?
- Ta kurewka wysłała na tamten świat Dzikiego.
- Co!? – to jakiś absurd – pomyślał, nie mogąc uwierzyć w to, co usłyszał.
- Siedział w swoim biurze, w night-clubie. Dziewczyna zatrudniła się jako kelnerka, pracowała jakieś dwa tygodnie, przyniosła mu coś do picia, wyszła jak gdyby nigdy nic, a po niecałej godzinie, kierowniczka klubu weszła tam i zastała Dzikiego, z rozwaloną potylicą. Musiała podejść go od tyłu i walnąć młotkiem kilka razy.
- No i nikt nie zawiadomił Policji?
- Szary stwierdził, że nie, chciał sam ją dopaść, ale wszelkie jej dane były fałszywe, rozpłynęła się w powietrzu. Nikt nie zwracał na nią większej uwagi poza tym większość kelnerek wygląda podobnie. No i został jej szef, nie mieliśmy go od razu zabijać, ale facet wyciągnął broń i…
- Co z Dzikim?
- Cichy pogrzeb, pod zmienionym nazwiskiem, więcej nic nie wiem.
- O!? No cóż, w takim razie, okej, a mógłbyś tę kelnerkę wskazać jakbyś ją zobaczył?
- Nie, nigdy jej nie widziałem, to co powiedziałem, wiem od kumpla, którego zgarnęliście razem ze mną.
- Dobra, na dzisiaj wystarczy – oznajmił Witek, wiedział już wystarczająco dużo, by zacząć działać.
Nie spodziewał się, że ten młody bandyta tak szybko zmięknie, ale przymknięcie Szarego nie będzie takie proste, wszystkiego się wyprą, niedługo ten młody człowiek, jak dotrze do niego, że wsypał swoich mocodawców, zmieni zeznania, trzeba działać szybko i wykorzystać tę chwilę zamieszania. Szkoda, że ten małolat nic nie wiedział o tej prostytutce, co sprzedała Grubego Henia, ale jeśli Szarym dowiedzą się, że ich młody killer puścił parę z ust, to będą musieli coś z nią zrobić, albo zlikwidować, albo sprawić by zniknęła gdzieś, z nową tożsamością. Trzeba będzie jak najszybciej przesłuchać wszystkie kobiety, które pracowały dla Grubego Henia – stwierdził, myśląc intensywnie nad tą sprawą.
- Nieźle ci poszło – stwierdził Michalski, wchodząc do pokoju.
- O? Jednak nie do końca wyszło z dniem wolnym od pracy – Witek lekko się uśmiechnął na widok kolegi.
- Cóż, szefowi się nie odmawia, przynajmniej zdążyłem pograć w tenisa.
- No, to trochę się poruszałeś, teraz też trzeba się będzie poruszać i to bardzo szybko, trzeba będzie tu, albo na miejscu przesłuchać cały personel tego night-clubu, chodzi o pewną cizię, która sprzedała swojego szefa. No i Dziki, kolejna ofiara kobiety, ale to nie ta sama, która wysłała na tamten świat Lola.
- Jesteś tego pewny?
- Raczej tak – stwierdził Witek, mając pewność, że Gruby Henio na kogoś takiego zwróciłby uwagę. Kelnerka to raczej ta sama osoba, która opowiedziała mu o pani Aldonie, może te dwie morderczynie działają razem i mają ku temu jakieś konkretne powody. Być może dobrze przygotowana zemsta?
- Okej, to co skoczymy tam razem czy…
- Pojedziesz tam z kilkoma ludźmi, ja muszę sprawdzić coś innego.
- Co?
- Nie chciałbym na razie o tym mówić, być może to fałszywy trop – odpowiedział trochę na odczep się, nie chcąc wyjawić, że chce sprawdzić tajemniczą pani Aldonę, o której wiedział tylko on.
Kiedy jej nie zastanie ani w przychodni, ani domu, będzie to znaczyło, że najprawdopodobniej współpracuje z przestępcami i inwigilowała Lola. Miał to zrobić jutro, ale nastały nowe okoliczności i trzeba się spieszyć.
- A ten zamordowany, to twój informator, co?
- Tak, a, jak na to wpadłeś?
- Intuicja – Michalski odpowiedział, również na odczep się. No ale, to faktycznie była intuicja, nie miał pojęcia kto, za ile i dlaczego. Tylko tak jakoś wyczuł i tyle.
- Zbierał dla mnie informacje, przy pomocy swoich dziewczynek, ta co na niego doniosła, działała na dwa fronty i trzeba ją odnaleźć, bo jeżeli to prawda, co mówił ten młody, to jest dojściem do Szarego.
- Brzmi całkiem prawdopodobnie, bo tych dwóch zwinęli szybko, po anonimowym telefonie, dzwoniła kobieta, że są na ulicy Mikołowskiej, podała dokładny adres, no i wpadli, mieli przy sobie broń, ale nie zdążyli pierdnąć, nasi antyterroryści zaskoczyli ich, jak popijali wódeczkę.
- O? Całkiem sprawnie, szef ci mówił?
- Tak, jak przesłuchiwałeś tego gościa.
- Mówisz kobieta dzwoniła?
- Tak, odważne te kobiety.
Po tych słowach przypomniał sobie tę, która wchodziła do jego klatki.
- Markowski! – Witek niemal krzyknął, kojarząc pewne fakty.
- Co Markowski?
- Zanim tu przyjechałem, widziałem, jak ta młoda kobieta, z którą romansuje, wchodzi do mojej klatki.
- No i?
- Wcześniej natknąłem się na nią w markecie.
- Hm… może to przypadek, a może to ktoś od kogoś, kto chce kontrolować prokuratora? Zauważyła, że jej się przyglądasz i postanowiła sprawdzić, kto zacz.
- Od mojego już świętej pamięci informatora wiem, że Dziad wydał na kogoś wyrok i chyba tym kimś jest Markowski. Ta kobieta zakręciła się koło niego, zbajerowała, to psychopatka, finał będzie podobny do tego z Lolem, ale tutaj chyba postanowiła się dłużej podniecać – stwierdził Witek, mając już niemal pewność, że to ta sama osoba, która chciała go wykończyć.
- Hm… brzmi niby sensownie, ale jakoś trudno mi uwierzyć, żeby chciało jej się poświęcać tyle czasu. Po co bawić się w jakieś romanse. Szkoda czasu – odparł Michalski, niespecjalnie przekonany, podejrzeniami Witka.
- Dziad, dostał dożywocie, nie zależy mu na czasie. Być może zaplanowała to tak, by najpierw go omotać, a potem wzbudzić w nim poczucie winy. Facet na pewno kocha swoją żonę, ma rodzinę. Był do tej pory, porządnym facetem. Kiedy się wszystko wyda, wybuchnie skandal. Wyleci z prokuratury, małżeństwo legnie w gruzach, będzie skończony, no i wiesz co robią, w takich przypadkach, porządni faceci…
- Powiedzmy, że mnie przekonałeś, więc co proponujesz?
- Trzeba jak najszybciej skontaktować się z Markowskim i delikatnie mu o wszystkim powiedzieć.
- Okej, zaraz się do niego zadzwonię, pewności jednak nie mamy, że jest jak mówisz.
- Trudno, najwyżej zastanowi się, co wybrać, żonę czy kochankę.
- Niby tak, ale czuję, że jeszcze coś przede mną ukrywasz?
- Czemu tak sadzisz?
- Nie wiem -odpowiedział wymijająco, ale znał go od lat i wiedział, że kiedy jest czegoś pewny, mówi takim obojętnie spokojnym głosem, a jednocześnie uparcie przekonuje do swoich racji.
- No i okej, dzwoń do niego, a ja pojadę coś sprawdzić.
- Co?
Nie odpowiedział, tylko się uśmiechnął i wyszedł. Podejrzewał, że jego potencjalna morderczyni, zanim go będzie chciała załatwić, trochę poobserwuje okolicę, przygotuje jakiś śmiercionośny gadżet i będzie próbowała w jakiś sposób go zaskoczyć. Miał nadzieję, że właśnie teraz siedzi w samochodzie, w pobliżu jego bloku i analizuje jak najsprawniej i najprościej mogłaby go usunąć z listy żyjących na tym świecie.
Zdawał sobie sprawę, że to duże ryzyko, ale buzowała w nim chora ambicja, by się odegrać. Kobiecy demon, urodzony morderca i on, alkoholik, walczący z samym sobą, dziwaczny pojedynek, ale mimo wszystko, stawiał na siebie.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania