SEN BOGA - ROZDZIAŁ 7 - TO, CO SIĘ ZMIENIA

ROZDZIAŁ 7

TO, CO SIĘ ZMIENIA

Chciałem dowiedzieć się, jak przebiega podróż i ile czasu pozostało do przybycia na Vaelorę, dlatego skierowałem się na mostek.

Na pokładzie dowodzenia panował zwykły ruch. Oficerowie zajmowali się swoimi obowiązkami, a nad stanowiskami przesuwały się świetlne znaki, których znaczenia wciąż nie potrafiłem odczytać.

Kiedy przekroczyłem wejście, ruch na mostku zaczął niemal natychmiast zamierać.

Przypomniałem sobie nasze wcześniejsze spotkanie — Larę, która próbowała coś powiedzieć, lecz nie mogła wydobyć głosu. Teraz widziałem podobne napięcie na twarzach pozostałych. Nie wyglądało to na zwykły szacunek. Mieli coś do powiedzenia, a jednak jakby nie wolno im było się odezwać.

Nie chciałem nikogo zmuszać. Chciałem jedynie, żeby mogli mówić, jeśli sami tego chcieli. Nie zamierzałem też wydawać kolejnych poleceń, by sprawdzić, co potrafię.

— Mówcie — powiedziałem.

Jedno krótkie słowo. Nie wiedziałem, skąd przyszło mi do głowy ani dlaczego wypowiedziałem je z taką pewnością. Przez ułamek sekundy nic się nie wydarzyło. Potem Lara nabrała powietrza, jakby dopiero teraz mogła swobodnie oddychać. Jeden z oficerów poruszył ustami, a z jego gardła wydobył się cichy, zdumiony głos. Na mostku znów można było mówić — bez czekania na następne pozwolenie.

Lara spojrzała na oficera, potem znów na mnie. W jej oczach pojawiło się niedowierzanie, lecz tym razem nie odwróciła wzroku.

— W czym mogę ci pomóc? — zapytała Lara.

W jej głosie nadal pobrzmiewała ostrożność, ale nie było już tej bezsilności, którą zapamiętałem z poprzedniego spotkania. Mogła mówić. Pozostali również zaczęli powoli wracać do przerwanych czynności, choć co jakiś czas spoglądali w naszą stronę, jakby sami nie byli pewni, co właśnie się wydarzyło.

— Chciałem dowiedzieć się, jak przebiega podróż i ile czasu pozostało do przybycia na Vaelorę.

— Oczywiście. — Lara wskazała stanowisko. — Na tę chwilę wszystko przebiega zgodnie z planem. Pokażę ci, gdzie obecnie się znajdujemy.

Przesunęła dłonią nad powierzchnią, a obraz zmienił się, ukazując układ świetlnych oznaczeń.

— Tutaj jest nasza obecna pozycja, a ten punkt oznacza cel podróży. Pozostała część trasy nie powinna sprawić nam trudności, choć nie mogę zagwarantować, że nie pojawią się nieprzewidziane okoliczności.

Przyglądałem się obrazowi. Nie rozumiałem wszystkich oznaczeń, ale próbowałem zapamiętać ich układ.

— Czy możesz wyjaśnić mi, co oznaczają te pozostałe znaki?

— Oczywiście. — Lara zwróciła się do oficera, z którym wcześniej rozmawiała. — Pokaż nam podstawowe oznaczenia dotyczące trasy.

Oficer podszedł do stanowiska i rozpoczął wyjaśnienia. Lara pozostała obok, uzupełniając jego słowa tam, gdzie uznawała to za potrzebne.

Nie pytałem, dlaczego wcześniej nie mogli mówić. Nie znałem odpowiedzi, a nie chciałem zmuszać ich do wyjaśnień, na które być może sami ich nie mieli.

Nie oczekiwałem, że od tej chwili zniknie wszelka ostrożność. Chciałem jedynie, żeby mogli zwracać się do mnie własnym głosem.

Po chwili rozmowa wróciła do spraw podróży.

Oficer wyjaśniał kolejne oznaczenia, a ja zadawałem pytania. Czasem musiałem prosić o powtórzenie, ale nie sprawiał wrażenia zniecierpliwionego. Kiedy zauważył, że pewne elementy są dla mnie niejasne, zmienił sposób tłumaczenia.

— Na początek wystarczy — powiedział w końcu. — Reszta będzie łatwiejsza, kiedy zobaczysz kolejne raporty.

— Dziękuję. To mi pomogło.

Oficer skinął głową i wrócił do pracy. Lara również zajęła się swoimi obowiązkami. Wszystko toczyło się swoim rytmem. Nikt nie potrzebował mojego udziału w sprawach, których nie znałem.

Nie potrafiłem wyjaśnić, dlaczego zareagowali na jedno słowo. Nie dawało mi to poczucia triumfu, lecz ostrożność wobec czegoś, czego nie rozumiałem.

Odwróciłem się do kapitan.

— Jeśli pojawi się coś, co wpłynie na przebieg podróży, chciałbym o tym wiedzieć.

— Oczywiście — odpowiedziała. — Jeśli wydarzy się coś istotnego, otrzymasz informację.

Nie dodała niczego więcej. Ja również nie widziałem potrzeby, by przedłużać rozmowę.

---

Lyrę spotkałem później w pobliżu przezroczystej ściany, za którą przesuwały się odległe punkty światła. Kiedy podszedłem, odwróciła się w moją stronę.

— Lyro, chcę, żebyś również mogła swobodnie ze mną rozmawiać. Nie musisz czekać, aż o coś zapytam.

Lyra spojrzała na mnie uważnie.

— Rozumiem — odpowiedziała po chwili.

Nie wiedziałem, czy moje słowa rzeczywiście coś zmieniły. Nie chciałem jednak, by rozmowa ze mną była dla niej kolejnym obowiązkiem, w którym każde słowo wymaga ostrożności.

— Długo jeszcze będziemy podróżować? — zapytałem.

— Nie potrafię podać ci dokładnej chwili przybycia. Końcowy etap zależy od warunków, które zastaniemy w pobliżu Vaelory. Lara będzie znała aktualne dane.

— Nie chodzi mi tylko o czas. Chciałbym wiedzieć, czego mogę się spodziewać, kiedy dotrzemy na miejsce.

Lyra przez chwilę patrzyła przed siebie.

— Tego nie da się opisać w kilku zdaniach. Vaelora jest moim domem. Znam jej miejsca, ludzi i zwyczaje, ale nie oznacza to, że potrafię przewidzieć każde spotkanie.

— Nie oczekuję, że będziesz znała odpowiedzi na wszystkie pytania.

— To dobrze — odparła z lekkim uśmiechem. — Bo nie znam.

Jej odpowiedź była tak zwyczajna, że sam się uśmiechnąłem.

— W takim razie nie pozostaje mi nic innego, jak przekonać się na własne oczy.

— Czasami to najlepszy sposób.

Rozmowa dobiegła końca. Wróciłem do swoich pomieszczeń. Nie zamierzałem spędzać całego dnia na pokładzie dowodzenia ani szukać rozmów na siłę. Potrzebowałem chwili spokoju.

Nie zdążyłem jednak długo odpocząć, gdy rozległo się krótkie wezwanie przy wejściu.

— Proszę — powiedziałem.

Wszedł oficer, który wcześniej wyjaśniał mi oznaczenia dotyczące trasy.

— Przekazuję aktualizację dotyczącą podróży — powiedział. — Kapitan uznała, że powinieneś wiedzieć, iż przed wejściem na orbitę wykonamy jeszcze jedno sprawdzenie parametrów. Nie powinno to znacząco wpłynąć na czas przybycia.

— Czy jest jakiś powód do niepokoju?

— Nie. To zwykła procedura przed końcowym etapem podróży.

— W takim razie dziękuję, że przyszedłeś.

Oficer skinął głową.

— Jeśli będziesz chciał, mogę również wyjaśnić, czego dotyczy to sprawdzenie.

— Chętnie posłucham.

Przedstawił mi najważniejsze informacje. Tym razem łatwiej było mi zrozumieć część oznaczeń, które widziałem wcześniej. Kiedy skończył, zapytałem o jeden szczegół, który nadal pozostawał dla mnie niejasny. Odpowiedział bez wahania.

— Teraz rozumiem — powiedziałem. — Dziękuję.

— Nie ma za co.

Pożegnaliśmy się i oficer wyszedł.

Zostałem sam. Wizyta oficera nie przyniosła niczego niezwykłego. Otrzymałem zwykłą informację o przebiegu podróży i wyjaśnienie procedury, która miała zostać przeprowadzona przed wejściem na orbitę.

Słowo, które wypowiedziałem, nie brzmiało jak rozkaz. A jednak zadziałało. Nie wiedziałem dlaczego. Nie chciałem też mylić swobody rozmowy z prawem do naruszania czyjejś woli.

Nie znałem granic tej zmiany i nie chciałem ich sprawdzać kolejnymi poleceniami.

---

Wieczorem spotkałem Lyrę w jednej z galerii. Zatrzymała się obok mnie i spojrzała przez przezroczystą powierzchnię oddzielającą nas od rozległej przestrzeni poza statkiem.

— Vaelora jest już blisko — powiedziała.

— Trudno mi uwierzyć, że niedługo ją zobaczę.

— Dla mnie to powrót do domu. Dla ciebie będzie to pierwszy raz.

— Cieszysz się, że wracasz?

Przez chwilę nie odpowiadała.

— Tak. Chociaż dopiero teraz zaczynam sobie uświadamiać, jak długo mnie tam nie było.

— Tęsknisz za rodziną?

Spojrzała na mnie.

— Bardziej, niż potrafię powiedzieć.

Nie naciskałem na nią dalszymi pytaniami. Rozumiałem, że myślami była już przy domu. Przez chwilę staliśmy w milczeniu, patrząc na odległe światła.

---

Niedługo potem przyszedł oficer z wiadomością, że kapitan prosi mnie na mostek. Gdy wszedłem, Lara stała przy głównej konsoli, a na ekranie przed nią powoli powiększał się obraz planety.

— Jesteśmy już blisko Vaelory — powiedziała Lara. — Za chwilę będzie ją dobrze widać.

Jeden z oficerów zmienił obraz. Pojawiły się oceany, rozległe kontynenty i pasma chmur przesuwające się nad powierzchnią.

— To Vaelora? — zapytałem Lyrę.

— Tak.

Przez chwilę patrzyłem na ekran, próbując wyobrazić sobie, jak wygląda życie na powierzchni.

Lyra nie odrywała wzroku od planety.

Lara spojrzała na jeden z komunikatów wyświetlonych przy konsoli.

— Otrzymaliśmy sygnał z powierzchni — powiedziała. — Kontrola planetarna potwierdza odbiór naszego sygnału.

Lara wróciła do swoich obowiązków. Lyra stała obok mnie i patrzyła na planetę.

— Coś cię niepokoi? — zapytałem.

— Nie. Po prostu zastanawiam się, jak wiele się zmieniło, odkąd mnie nie było.

— A twoja rodzina?

Odwróciła głowę w moją stronę.

— Chcę ich zobaczyć jak najszybciej.

— Mam nadzieję, że niedługo ich zobaczysz — powiedziałem.

Na mostku rozległ się sygnał potwierdzający gotowość do wejścia na orbitę.

Lara zajęła swoje miejsce.

— Wszystkie systemy gotowe do wejścia na orbitę, kapitanie — zameldował oficer.

— Rozpoczynamy wejście na orbitę — poleciła.

Statek zmienił kurs.

Vaelora rosła na ekranie, aż jej powierzchnia wypełniła niemal cały widok. Nie wiedziałem, co czeka mnie na jej powierzchni ani jak będą wyglądały pierwsze chwile na nowym świecie.

Przybywałem tam jako gość, nie znając jeszcze ludzi, których miałem spotkać, ani zasad, według których żyli.

Na razie mogłem tylko patrzeć na planetę i czekać na dalszy rozwój wydarzeń.