Stolik nr 4. In (mental) flu.

​Błysk fleszy tnie salę jak stroboskop w taniej dyskotece. Dziubki, palce ułożone w litery „V”, machanie dupą nad talerzem... Rytualny taniec współczesnego plemienia, co to karmi się wyłącznie lajkami. Przynosisz im wołowe policzki, nad którymi szef kuchni płakał z zachwytu. Przynosisz turbota w maślanym emulsyjnym sosie.

​One badają to widelcem, jakby patykiem dotykały zdechłego kota.

– Dobre.

– Nie, to jest niedobre. Tamto lepsze, bo ma ładny kolorek.

Ich cały słownik zamyka się w dwóch słowach,reszta to emotikony i piski do obiektywu frontowej kamery.

​Gdy na stole ląduje skórzane etui z rachunkiem i flesze nagle gasną, w powietrzu zawisa obrażona cisza. Jedna, z ustami wygiętymi w permanentny grymas wyższości, popycha plastikową książeczkę z powrotem w stronę kelnera.

​– My nie płacimy gotówką. Zapłacę rolką i zasięgami. Jestem modelką na Insta.

​Kelner nawet nie drgnie. Stoi wyprostowany, ze spokojem godnym posągu, choć w oczach zapala mu się ten sam zimny, knajpiany płomień, który gonił już stąd cwaniaków za pomocą crocsów kucharzy.

​Poprawia powoli mankiety koszuli, patrzy na nią, jak na niedorozwinięty okaz rzadkiego płaza i odpowiada cicho, bez cienia uśmiechu:

– Aaa... A ja jestem antyterrorystą w Counter-Strike. Moje zasięgi obejmują cały arenę, a zamiast serduszek zbieram headshoty.

​Cisza.

​– No dobra, to będzie tak... Skoro pani waluta jest wirtualna – kontynuuje kelner, pochylając się nad stolikiem – to ja panią teraz nie wirtualnie, w trybie natychmiastowym, wypierdolę stąd na zaplecze. Prosto na zmywaczek. Tam algorytm jest prosty, jedna zapakowana zmywarka to jeden realny złoty który przybliży panią do opuszczenia tego lokalu. Szef kuchni już tam czeka na panią. I proszę mi wierzyć, jego złość nie potrzebuje żadnych filtrów żeby wyglądać przerażająco. A więc podejście numer dwa. Wybieramy opcję „płatność kartą” czy przechodzimy do sekcji „zmywak-challenge” bez możliwości zapisu gry?