16NStyl - Kot nad kukułczym gniazdem (kto się podkopał?)

w temacie: bajka o...

W krainie mlekiem i miodem płynącej, w krainie ludzi uśmiechniętych i życzliwych znajdował się azyl Dziki Ogon. W tym wspaniałym miejscu schronienie mogły znaleźć wszelkiej maści wyrzutki społeczne, które poddawane były resocjalizacji albo innym czynnościom mającym na celu przyniesienie ostatecznej ulgi otoczeniu.

Nad wszystkim czuwała właścicielka azylu i treserka zwierząt, pani Raczep.

Wspaniała kobieta o wielkim sercu, głośnych ustach i spisem zasad, która od lat zajmowała się zwierzętami w potrzebie. Pomagał jej brat o równie wielkim sercu i sprytnym umyśle, który piastował stanowisko wójta.

Dziki Ogon był azylem dla wszystkich domowych i dzikich zwierząt. Nowe sztuki trzymano w zakratowanych kojcach, z uwagi na ich zwierzęcy tempetament. Natomiast kilku stałych mieszkańców chodziło luzem, jak stary bernardyn Broden, myszka laboratoryjna Kendy, czy warchlak Bobik.

Pani Raczep trenowała podopiecznych twardą ręką. Nie lubiła szczekania, miauczenia, kwiczenia, czy innych, niekontrolowanych odgłosów, a prowadzenie schroniska, dla wielu różnych zwierząt, wymagało stanowczości i zasad bardzo chętnie wprowadzanych i respektowanych. W czym pomagała mieszanka ziół wyciszających. Oznaczało to, że iażdy znał swoje miejsce i nikt nie próbował bronić się zębami i pazurami przed nieuchronnym.

Wszystko zmienił nowy lokator, który od tygodnia dezorganizował schemat Dzikiego Ogona.

Początkowo pani Raczep próbowała traktować nowego po dobroci – kojec z delikatnym przewodzeniem prądu, postna dieta, izolacja, kiedy te metody się nie sprawdziły, wezwano weterynarza i postawiono sprawę na ostrzu skalpelu. Ale ten krnąbrny zuchwały włamywacz do parterowych mieszkań, złodziej lodówkowych kąsków, Rudobrody, uciekł przy pierwszej sposobności i skrył się w koronie orzecha włoskiego. Stamtąd, ku utrapieniu pani Raczep, miauczał, jak nakręcony i przekonywał innych do ucieczki z tego "miejsca boleści", jak nazwał azyl.

Zwierzęta uważnie słuchały Rudobrodego, ale nie potrafiły sprzeciwić się panującym zasadom. Stary bernardyn Broden wył pod orzechem w geście solidarności, ale kiedy pmpomocnicy pani Raczep pogrozili mu kijem, ze strachu skrył się w gęstych krzakach. Strachliwy warchlak Bobik również kwiczał w akcie zgody z rudym kotem, ale robił to tak cichutko, że nikt go nie przeganiał.

Rudobrody tłumaczył zwierzętom, że w innych schroniskach panuje przyjazna atmosfera, bo kiedy był młodzikiem to mieszkał w takim miejscu. Jednak woli życie dachowca i szare pudełko zimą jest dla niego wystarczającym luksusem.

Rudobrody nieustająco miauczał z orzecha włoskiego i drapał każdą zbliżającą się do niego rękę.

Aż przyszedł dzień, który wszystko zmienił.

Ktoś zamknął Bobika w kojcu, a ten ze strachu mocno się pochorował, przestał kwiczeć i jeść. Leżał nieruchomo i nie reagował na zaczepki. W końcu z krzaków wyszedł zmartwiony Broden. Zaszczekał kilkukrotnie, a gdy Bobik nie zareagował, mocno się zdenerwował i zrobił podkop pod kojec. Dopiero, kiedy barnardyn polizał ryjek warchlaka, ten z radości zakwiczał i pokręcił ogonkiem. Całą sytuację relacjonował z drzewa Rudobrody, miaucząc radośnie w niebo głosy.

Wściekła pani Raczep wdrapała się po drabinie, by osobiście złapać rudego kota, ale została krwiście podrapana i obrzucona szyszkami przez dwie wiewiórki.

Dzięki pomocy Brodena inne zwierzęta zdołały wydostać się ze swoich kojców i wszystkie ruszyły na mało stabilne ogrodzenie, odzyskując wolność.

Wieczorem z drzewa zszedł Rudobrody, pokręcił się po terenie azylu, zamiauczał radośnie wywalczony pazurami happy end i odszedł w poszukiwaniu otwartego okna mieszkania na parterze.