Oni, zapomnieni – Robi się chłodniej

– Czasem sobie myślę, że wszystko powinno potoczyć się inaczej. Przecież... nie zasłużyliśmy na to, co nie? Po prostu nas porzucili i mieli gdzieś. Nie mieliśmy na to żadnego wpływu, ktoś zdecydował za nas. Zero w tym sprawiedliwości – zakończyła z chrypką w głosie i pokręciła głową. Patrzyła przed siebie, ani przez moment nie spojrzała na chłopaka. W takich chwilach, wystarczyła jej świadomość jego obecności. Zacisnęła mocniej pięści i przymykała powieki, gdy wiatr muskał delikatnie jej twarz.

Nie wiedział co miał jej powiedzieć. Czuł, że coś powinien, jednak nie miał bladego pojęcia co byłoby odpowiednie.

– No... nie myśl o nich. Było, minęło – wybąkał krótko. Nie oczekiwała dłuższego komentarza, taki był wręcz idealny. Zdawała sobie sprawę, że wcale nie skorzysta z jego rady, jednak nieporadność chłopaka w momentach, gdy miał przerwać niezręczną ciszę, zawsze wzbudzała w niej przyjemne uczucia.

Przetarła rękawem zaczerwieniony nos.

– Łatwo powiedzieć – odrzekła w końcu.

– Za dwa lata, kiedy już stąd wyjdziemy, zaproponuję ci spotkanie – powiedział cicho z ledwie słyszalną niepewnością w głosie.

Spojrzała w jego kierunku zdziwiona.

– Uh, jakżeś ty łaskawy – mówiła sarkastycznie – Dziękuję, mój panie. Z pewnością przystanę na twoją propozycję.

– Daj spokój! – odparł lekko zaczerwieniony – To będzie naprawdę fajne spotkanie! Przejdziemy się do kina, do restauracji, a potem na spacer. No a jak już zrobię prawko, to wyjedziemy gdzieś daleko. Co ty na to?

– Przyznam, że mało szczegółów – powiedziała z zadziornym uśmiechem – ale propozycja ciekawa. No, podoba mi się!

Chłopak schował uśmiech przed rozmówczynią. Onieśmielała go – a on czuł się z tym dobrze.

– Ale teraz – podniosła się zwinnie – lepiej wracajmy. Jest jeszcze chłodniej, nie mam zamiaru chorować.

– Ani ja – odparł.