Poprzednie części:  Pajęczyce cz.I

Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!

Pajęczyce cz. IX

- Słuchaj, będę u ciebie, jak tylko będę mógł, mam jeszcze parę pilnych spraw, które muszę załatwić – odpowiedział Markowski, na histeryczny głos Agnieszki w telefonie.

- Przyjeżdżaj jak najszybciej, mam cholernego doła, nie chce mi się żyć – oznajmiła błagalnym tonem.

 

- Mamo co się dzieje, od paru dni jesteś jakaś przygaszona?

- Cóż… skoro to zauważyłeś, to ci odpowiem, twój ojciec a mój mąż, mnie zdradza.

- Co!? Trudno mi w to uwierzyć, nigdy bym go nie podejrzewał, o coś takiego! Jesteś pewna, mamo?  

-  W zeszłym tygodniu, ktoś wrzucił do skrzynki pocztowej liścik i pendrive. W liście było tylko, że mąż panią zdradza, proszę zobaczyć. No i zobaczyłam, młoda ładna… Cóż, facet to facet, chociaż po nim nigdy bym się czegoś takiego nie spodziewała. Niestety…

- Pokaż mi to, gdzie masz tego pendrive?

- Jest w moim komputerze – oznajmiła oschłym tonem, pogrążona w chwili, zupełnej obojętności.

 Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w ekran, nie mogąc uwierzyć w to, co widzi. Podany adres był inny, mieszkała kilka ulic dalej.  Nic z tego nie rozumiał. Jego kochanka jest również kochanką ojca? Co to ma znaczyć, czy to jakaś cyniczna gra z jej strony, w jakim celu?

Ruszył w stronę przedpokoju, był bardzo podładowany negatywnymi emocjami, narzucił na siebie kurtkę i wyszedł trzaskając drzwiami. Miał nadzieję, że zastanie ją teraz w nowym mieszkaniu, o którym nic nie widział.

 

Usłyszała dźwięk domofonu, otworzyła.

Nareszcie – pomyślała, bo zaczynała mieć wątpliwości, czy się pojawi.

Zgasiła światło w przedpokoju, uchyliła drzwi. Pan prokurator ma wejść, trochę się zaniepokoić i ruszyć w stronę światła, czyli pokoju, a potem szybko i sprawnie pozbawi go życia swą ulubioną zabawką, czyli nożem motylkowym, w sam raz do takiej, kameralnej egzekucji. Trzeba to tylko zrobić precyzyjnie, zaskoczyć od tyłu wbijając nóż głęboko w plecy, a potem szybkim ruchem poderżnąć gardło.  Znajdą go  martwego, w wynajętym mieszkaniu, przez jakąś nawiedzoną malarkę, której będą szukać i która szybko rozpłynie się w powietrzu.

Cios, w ciemnym przedpokoju wyszedł  perfekcyjnie, w okolice nerek, złapała go za włosy i  błyskawicznym ruchem, przejechała ostrzem po szyi. Następnie popchnęła go do pokoju, zadała jeszcze kilka ciosów, aby wyglądało, że zrobił to ktoś niezrównoważony, w ataku jakiejś histerii. Kiedy już prawie nie żył, zauważyła, że to nie jest prokurator, tylko…

- Wojtek!? Jak to możliwe? – Pochyliła się nad nim, objęła go ramionami, on nie był w stanie już nic powiedzieć, tylko wpatrywał się w nią, coraz martwymi oczyma.  Jakim cudem on się tu znalazł? Nic z tego nie rozumiała, jakim cudem dowiedział się o tym mieszkaniu? Czyżby był ktoś trzeci, kto o wszystkim wie i w odpowiednim momencie pociągnął za odpowiedni sznurek?

 W pewnej chwili coś ją tchnęło i podeszłą do okna. Zobaczyła parkujący samochód, po chwili podjechał jeszcze radiowóz policyjny. Z samochodu wyszedł Markowski, jakiś łysy facet z brodą. Czterech mundurowych z radiowozu. Chwilę potem podjechało, jeszcze jakieś stare BMW. Kiedy zobaczyła kto z niego wyszedł, lekko ją zmroziło. To był ten facet z feralnej nocy,  jej niedoszła ofiara. Więc to gliniarz. Nie doceniła tego alkoholika, ale tamtej nocy, na pewno nic o niej nie wiedział, to był zwykły przypadek. Zapewne do pewnego momentu prowadził prywatne śledztwo, zapewne nie chciał się przyznać przed kolegami, że omal nie zabiła go kobieta. Zapewne, to, że Wojtek się o wszystkim dowiedział to jego sprawka, nie przewidział tylko jego zachowania. Powiedział matce, że mąż ma niebezpieczną kochankę i poszło w świat. Teraz marzyła tylko o jednym, zabić tego gościa i to tak, żeby długo wył z bólu. Nie ważne, jaką jej przyjdzie zapłacić cenę, facet musi zginąć, reszta się nie liczy – stwierdziła, obserwując, co się dzieje na podwórzu.

Oni tam jeszcze nad czymś dyskutowali, zapewne jak ją podejść. Postanowiła to wykorzystać, zmieniła tylko zakrwawioną bluzkę i wyszła z mieszkania, zamykając drzwi na klucz.  Zeszła spokojnie po schodach na dół, w kierunku piwnicy. Wiedziała, że tam jest przejście do sąsiedniej klatki. Narzuciła kaptur na głowę i wyszła niepostrzeżenie. Nie wsiadła do samochodu, bała się, że ten gliniarz, mógł go zapamiętać. Musiała znaleźć jakieś lokum, by na spokojnie się zastanowić, jak się zabrać za tego dziada. Najlepszy będzie jakiś mały hotel, jej mieszkanie, zapewne było już pod obserwacją.

 

- Cholera! Zarżnięty, cóż to za młodzieniec? – Michalski spojrzał z lekkim przerażeniem, na zwłoki młodego mężczyzny, leżącego w kałuży krwi.

Witek próbował jeszcze coś zrobić, odruchowo zaczął uciskać jego klatkę piersiową.

- On jest sztywny! – krzyknął Michalski.

Dotarło, podniósł się znad zwłok. Dawno nie widział kogoś tak zmasakrowanego, to nie wyglądało na zawodowca, raczej na kogoś w amoku.

- Popatrz, gardło ma przecięte perfekcyjnie, musiał zostać zaskoczony od tyłu, zapewne pierwszy cios dostał w plecy – stwierdził Michalski.

- Faktycznie, cała reszta pchnięć zadana po to by ktoś pomyślał, że to osoba niezrównoważona psychicznie, przez chwilę dałem się na to nabrać. Tylko czym podpadł ten chłopak, że wydano na niego wyrok.

- Może zobaczył coś, czego nie powinien, a potem próbował szantażować, z młodymi różnie bywa – odpowiedział Michalski, rozglądając się po pokoju.

- Niby tak, ale coś mi mówi, że to przypadkowa ofiara, kompletnie nie pasuje mi tutaj, ktoś taki – stwierdził Witek, wpatrując się w zwłoki, młodego mężczyzny.

- Zawołajcie Markowskiego, niech zobaczy, do czego jest zdolna jego dobra znajoma – Zwrócił się Michalski do jednego z mundurowych.

 Znał dobrze ten pokój, było mu głupio, że dał się tak podejść. Zdawał sobie sprawę, że jest skończony. Nie miał pojęcia, co będzie dalej i nie chciał tego wiedzieć, czuł się nikim i to takim bardzo żałosnym nikim.

Kiedy spojrzał na zwłoki, najpierw zamarł, później pochylił się, by się lepiej przyjrzeć.  Spojrzał na Michalskiego i Witka, krzyknął:

- Jak to możliwe! – Osunął się na ziemię, tracąc przytomność.

Michalski z Witkiem doskoczyli do niego, nie mając pojęcia co mu się stało. Podnieśli go i powoli przenieśli na sofę. Michalski zaczął go delikatnie klepać po policzku, Witek podał mu szklankę wody.

 

- Nie spodziewałem się, że los mnie tak okrutnie potraktuje – odezwał się Markowski, odzyskując przytomność.

- Czyli ten młody człowiek, to… Witek nie dokończył zdanie, nie miał odwagi.

- To miałem być ja, gdyby nie telefon z policji, ja leżałbym tutaj martwy.

- Właśnie dlatego dzwoniłem – odezwał się Michalski z lekkim przerażeniem, spoglądając na drgającą twarz Markowskiego. - Witek przedstawił mi swoje podejrzenia co do tej kobiety, no i chciałem cię ostrzec przed niebezpieczeństwem. – Kontynuował Michalski, widząc, że prokurator nie jest już w stanie opanować drżenia.

- Czy karetka już dojechała? – Zwrócił się Witek do jednego z mundurowych.

- Tak – odpowiedział tamten.

- To skocz po nich, niech dadzą mu jakiś środek uspokajający i zabiorą stąd. Najlepiej do szpitala, na obserwację – oznajmił Witek, zupełnie zaskoczony tą sytuacją.

- Panie komisarzu, nikogo podejrzanego nie znaleźliśmy, w piwnicy jest przejście do sąsiedniej klatki – zameldował Witkowi aspirant, odpowiedzialny za przeszukanie kamienicy.

 

- Podejrzewałem coś takiego, wszystko działo się w szybkim tempie. Morderca musiał nas zobaczyć, wyglądając przez okno, za długo dyskutowaliśmy, zwiał do piwnicy, wiedząc, że jest tam przejście do sąsiedniej klatki. Nie spodziewał się nas i zapewne zostawił tu dużo śladów. – oznajmił Michalski.

- Tak, tylko że, jak na razie to znowu tej psychopatce udało się zwiać i doszło do kolejnej zbrodni. Syn Markowskiego? Prawdopodobnie dowiedział się o romansie ojca, poszedł do kochanki, chciał jej nawciskać, co o niej myśli, no i zdziwił się, być może pomyliła go z ojcem, albo musiała szybko usunąć, no i zerknęła w okno, zobaczyła nas, musiała zwiewać. Zlecenie się nie udało, nie będzie ponownie próbować, teraz musi zwiać, gdzieś bardzo daleko, za granicę, z nową tożsamością.

- Tak, masz rację, jeżeli działała na zlecenie Szarego, to nie będzie miała z tym problemu, nawet jak nie wykonała wyroku, nie mogą sobie pozwolić, by ktoś taki wpadł w nasze ręce – stwierdził Michalski, czując w sobie ogromną złość, że nic nie wyszło z tej akcji.

- Mamy tego młodego killera, który zaczął sypać, na jakiś czas można przyskrzynić Dzikiego z Szarym i dać im do zrozumienia, że dużo już wiemy, jeden z drugim mogą trochę pogubić się w zeznaniach i niechcący dostarczyć nam jakichś cennych informacji.

- Tak, ale to cwane typy, raczej bym na to nie liczył, niczego nie powiedzą, zanim nie skontaktują się ze swymi adwokatami.

- Tak, ale mimo wszystko warto spróbować -  stwierdził z determinacją Witek, szukając jakiegokolwiek sposobu, by dopaść tę kobietę z piekła rodem.

- Dobra zrobimy jak mówisz, ale teraz trzeba by na spokojnie porozmawiać z Markowskim, on wie dokładnie jak ona wygląda.

- Ja też, oczywiście niech ktoś go przesłucha, ale ja teraz mam coś innego na głowie i muszę to zrealizować – stwierdził, stanowczym tonem Witek.

 

Michalski znał ten ton, jak zwykle musi coś sprawdzić, o czym on tylko wie, cholerny indywidualista. Nic nie odpowiedział, pokiwał tylko głową i tyle.

Witek, wychodząc, w drzwiach przypomniał sobie, że jutro go nie będzie w pracy, oznajmił:

- Jutro mnie nie ma, pilne sprawy rodzinne.

 

Michalski wzruszył ramionami nic nie odpowiadając. Witek nie był łatwym partnerem. Typ samotnego indywidualisty, często kierujący się przeczuciem, rzadko kiedy się mylił. Temu zawdzięczał, że  przymykano oko, na jego alkoholizm. Nie mniej Michalskiemu dobrze się z nim współpracowało. Nie traktował z góry i liczył się z jego zdaniem, które nie raz okazywało się pomocne. Miał w sobie tylko tę lekko denerwującą tajemniczość, przez którą trudno było określić, jaki tak naprawdę jest.  Poza tym trudno było sobie wyobrazić Witka, jako porządnego faceta, kochającego męża, ojca rodziny, który zrobi dla niej wszystko.  Michalski był również kawalerem, ale skrajnie innym niż jego służbowy partner. Prawdopodobnie dlatego byli dość zgranym duetem.

 

- Panie komisarzu, nie był pan w drugim pokoju, warto zajrzeć – oznajmił jeden z mundurowych.

Michalski spojrzał na niego z lekkim zdziwieniem, zupełnie zapomniał, że znajduje się w tym mrocznym mieszkaniu.

Kiedy tam wszedł, zobaczył obraz stojący na sztalugach.

- Czyżby ta morderczyni pasjonowała się malarstwem?

- Najwyraźniej – odpowiedział mundurowy, przyglądając się obrazowi.

- Hm… trochę dziwna postać? Przypomina trochę „Jana Chrzciciela” Leonarda da Vinci – stwierdził Michalski, spoglądając na namalowaną postać. – Tu jest bardziej kobieca i trochę bardziej demoniczna, ale ja tu widzę dalej Jana Chrzciciela.

- O!? Zna się pan na malarstwie? – Mundurowy spojrzał na Michalskiego z lekkim zdziwieniem.

- Coś tam wiem, po liceum próbowałem się dostać na Akademię Sztuk Pięknych, ale niestety nie było mi dane zostać artystą, no i zostałem policjantem.

- Hm, bywa i tak, ale chyba pan nie żałuje?

- Nie, no skąd, mam bardzo bogate życie zawodowe, a zwłaszcza teraz, jeszcze nigdy nie miałem do czynienia z artystką, morderczynią.

- Dobrze, zaraz go spakujemy- odpowiedział mundurowy.

- Ja będę się zbierał, więc tak jak mówiłem z tym obrazem. Zapewne niedługo pojawią się tu technicy i prokurator, niech pan przypilnuje, by nikt postronny się tu nie zakręcił. Ja muszę powiadomić żonę Markowskiego, o tym, co się  stało, no i zadać kilka pytań, nie będzie to łatwe, ale co zrobić…

- Może, dam panu dwóch ludzi i pojedziecie radiowozem, jakby coś się stało, będzie łatwiej jej pomóc.

- To dobry pomysł, ale pojedziemy moim samochodem, nie ma potrzeby wzbudzać dodatkowych emocji – stwierdził Michalski.

- Okej, rozumiem. Posterunkowy Skarga i Zamojski pojadą z panem – oznajmił sierżant Domagała.

- Więc dowiedziała się pani, że mąż ma romans i podzieliła się pani tą wiadomością z synem?

- Tak — odpowiedziała ze łzami w oczach Markowska.

- A syn, kiedy zobaczył zdjęcia, nic nie mówiąc, wyszedł z domu bardzo zdenerwowany?

- Tak, kiedy spojrzał na tę kobietę, miałam wrażenie jakby ją znał – odpowiedziała, opierając czoło na dłoni.

 

Michalski widział, że jest załamana, nie chciał już jej męczyć. Podał rękę na pożegnanie i wyszedł. Dla niego to też nie było łatwe i czuł się bardzo nieswojo. Oznajmianie komuś o śmierci bliskich osób, zwłaszcza gdy zostały przez kogoś zamordowane, jest czymś cholernie dołującym. O dziwo, trzymała się znacznie lepiej od swego, niewiernego męża, być może, jeszcze do końca, to do niej nie dotarło? Jutro trzeba będzie odwiedzić Markowskiego w szpitalu i również zapytać o bardzo dołujące rzeczy.

 

 W bardzo kiepskim humorze wracał na komisariat. Chciał jeszcze napisać wstępny raport, póki pamiętał swoje przemyślenia i niewiadome, które z nich wynikały. W domu zazwyczaj o wielu istotnych rzeczach zapominał.  Nigdzie mu się nie spieszyło. Stary kawaler, któremu zostało dwa lata do emerytury, zdążył się mocno zżyć ze swoim miejscem pracy i tylko przed swoim biurkiem potrafił dochodzić do konkretnych wniosków. Myśl o beztroskiej emeryturze przerażała go, miał zamiar pracować zdecydowanie dłużej niż te dwa lata. Zdrowie mu dopisywało, ciśnienie, cholesterol, cukier, wszystko w normie. Poza pracą uwielbiał tenisa i szachy, z młodzieńczej fascynacji malarstwem prawie nic nie zostało, raz na parę lat przejdzie się na jakąś wystawę, utwierdzając się w tym, że współczesna twórczość go nie kręci. Tenisem zafascynował się jeszcze jako dzieciak, kibicując Wojciechowi Fibakowi. Sam grał przez dziesięć lat reprezentując AZS Katowice, ale nie miał na tyle talentu, by osiągać jakieś większe sukcesy. Z szachami zetknął się w szkolnej świetlicy i chociaż, to nie była tak wielka fascynacja, jak tenis, to do dzisiaj należy do klubu szachowego i co czwartek przychodzi pograć. Zazwyczaj spokojny, zrównoważony, cieszący się dobrą kondycją fizyczną facet, ponad wszystko ceniący sobie niezależność.

Kiedy siedział już dobrą godzinę w swoim gabinecie, analizując wszystkie istotne fakty ostatnich wydarzeń, przyszedł sierżant, wnosząc obraz, o który prosił.

 

- Jak pan sobie życzył komisarzu.

- Dzięki, oprzyj go o ścianę.

- Okej, przyniosłem coś jeszcze.

- Co takiego?

Sierżant wyciągnął klucze z kieszeni i położył na biurku.

- Co to za klucze?

- Leżały na komodzie, są od jakiegoś mieszkania.

- No i?

- Podejrzewam, że to drugie mieszkanie tej morderczyni.

- No tak, ale trudno będzie dojść tylko na podstawie kluczy, zajmie to sporo czasu, także…

- Ten zielony czip, mój brat ma identyczny, właśnie dlatego zwróciłem na niego uwagę, może to nic nie znaczyć, ale warto sprawdzić – stwierdził sierżant, wchodząc mu w zdanie.

- No, może masz rację, warto sprawdzić, gdzie brat mieszka?

- Na Muchowcu.

- Okej, pojedziemy tam zaraz i porozglądamy się – oznajmił Michalski, zaciekawiony, co wyniknie z tego przeczucia.

Po chwili zadzwonił telefon.

- Michalski słucham?

- Panie komisarzu, prokurator Markowski nie żyje – oznajmił głos w słuchawce.

- Co!? Jak to się stało! – krzyknął do telefonu prawie znokautowany tym faktem.

- Wieźli go do szpitala na obserwację, ale w pewnym momencie, kazał się zatrzymać i wyszedł z radiowozu. Powiedział, że nie ma ochoty na szpital i długi spacer pozwoli mu ochłonąć. Funkcjonariusze go namawiali, ale on się uparł i już. Po piętnastu minutach, w parku ludzie usłyszeli strzał. Znaleźli go siedzącego na ławce z dziurą w skroni.

- Cholera jasna! Znów tej kurwie się udało! – krzyknął Michalski.

- Nie rozumiem, jakiej kurwie?

- Nie ważne, jesteście jeszcze w parku?

- Tak, nasi technicy zabezpieczają ślady, niebawem ma przyjechać biegły.

- Okej, zaraz tam będę.

 

Był cholernie zły na siebie, nie przewidział czegoś takiego, powinien pojechać z nim, dopilnować by znalazł się w szpitalu, by podano mu jakieś środki uspokajające. Nie dałby mu się przekonać, żeby puścić go samego na własną prośbę. Teraz to już nie istotne, ta kobieta dopięła swego. Zlecenie wykonane.

 

- O! Witek, tym razem jesteś przede mną – oznajmił, nieco zdziwiony tym faktem Michalski.

- Jakoś tak się złożyło – odpowiedział, wpatrując się w martwe ciało Markowskiego, siedzące na ławce.

- Nie przyszło nam to do głowy, co?

- Niestety, ale on i tak, i tak by ze sobą skończył, nie dzisiaj to jutro – stwierdził zamyślony Witek, dalej wpatrując się w denata.

- Tak sądzisz? Może jakbyśmy go tak nie zostawili…

- Nie, nic by to nie dało, śmierć syna zrobiła swoje, doskonale zdawał sobie sprawę, że zginął przez niego. Markowski, kiedy zobaczył syna w kałuży krwi, chciał już tylko przestać istnieć, widziałem to wyraźnie na jego twarzy.

- No, dało się zauważyć, taką totalną bezradność, ale gdyby udało się w nim wzbudzić chęć wyrównania rachunków, mógłby nam pomóc – stwierdził ni to do siebie ni to do Witka, Michalski.

- Nie ma co gdybać, chodźmy już stąd, niech technicy i biegli robią swoje, wystarczy już tego patrzenia i domysłów. Zabił się ze swojego pistolety, typu Glock, na który miał pozwolenie.

- No tak, na dzisiaj wystarczy tych cholernych emocji, ale ta kobieta była pod twoim blokiem, zapewne coś planuje, nie martwi cię to? Może przydałaby się jakaś ochrona i obserwacja?

- Wydaje mi się, że to wtedy to chciała zrobić i gdyby nie zadzwonił telefon, zapewne znowu spróbowałaby wysłać mnie na tamten świat, ale teraz nie będzie ryzykować, jest inteligentna, spodziewa się czegoś takiego. Poza tym nie ma teraz czasu, podejrzewam, że martwi się o własną skórę, musi wiać.

- No niby tak, ale to ktoś nieobliczalny, bardzo inteligentny, no i przede wszystkim obłąkany.

- Nie przesadzajmy, ona nie podejmie takiego ryzyka, ona przede wszystkim chce przetrwać – stwierdził Witek, nie do końca wierząc, w to, co powiedział, miał nadzieję na to, o czym powiedział Michalski, o obłędzie, chciał wyrównać z nią rachunki, bez osób trzecich. Cholernie bolało go to, jak go sponiewierała, pamiętnej nocy.

- No dobra, obyś miał rację, to co, do jutra – Michalski wyciągnął dłoń na pożegnanie.

- Jutro mam wolne, idę na pogrzeb, pojutrze też nie wiem, jakby mnie nie było to też urlop – oznajmił Witek, zdając sobie sprawę, że raczej nie poradzi sobie z alkoholem.

- Okej, jak będzie coś ważnego dam znać – odpowiedział Michalski, domyślając się na czyj idzie pogrzeb.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania