Pisane przy kawie ##4

Bez ciebie czuje się jak oderwana metka

Wyrzucona przez okno foliowa torebka

Poruszany przez wiatr szumem wypełniony

Jak samotne pisklę w gnieździe bezbronny

Jesteś śpiewem ptaków budzącym z letargu

Bukietem zapachów przylatujących z targu

W czasie nocy ideą która mnie oświeca

Dyrygujesz symfonią drgań mojego serca

W łunie twoich źrenic żarzy się wieczność

piękno nie dające sercu zamarznąć na kość

Na skale posypanej grubą warstwą soli

Twój uśmiech na gaju wyrośnięcie pozwoli