PoG2ds 3→Lepkanitka

Pająk Lepkanitka nie był z natury zły. Po prostu pajęcza natura sprzyjała po temu, by atakować i niszczyć smakowite muchy. W chwilach wolnych od przylepionej tożsamości, wypoczęty i najedzony, uwielbiał odjeżdżać w arkana, bliskich mu spojrzeń. Malować i fotografować świat, po swojemu. Tak jak on go widział.

Szczególnie bliską jemu, delikatność, gdy po burzy, wilgotny las, ozdabiał rozwieszone koronki, kropelkami deszczu. Lśniły przylgnięte do srebrzystych nitek, migoczące diamenty, w w koszulkach, utkanych z promieni słońca. Nie musiał kupować aparatu. Dostał od pajęczej wróżki, jako wotum dziękczynne, za uratowanie życia. W ostatniej chwili przed jej upadkiem, złapał ją w sieć. Miewał też powracający sen.

Widział w nim polarny szpital. Wtedy, chcąc nie chcąc, musiał nurkować, poprzez zimne, oszronione ściany, do wnętrza budowli. Był tam siwy, szkocki pająk. Jedyny lekarz, w przydługiej ciepłej sukience, żywotny jak koń arabski. Miał pod opieką cudną muchę, leżącą w łóżeczku, ze skostniałego liścia, przykrytą śnieżynkami.

Właśnie przeprowadzał transfuzję krwi, od niewidocznego dawcy. Lubił łączyć swoją naturę, z zupełnym przeciwieństwem, co pozwalało pacjentce przeżyć. Do jednej z jego nóg, był przyczepiony pilot. Też go nie kupił za pieniądze. Dostał od tej samej wróżki. Gdy nadusił przycisk, następował koniec snu.

Tym razem przebudzenie, było inne.

Lepkanitka ujrzał przed sobą, śliczną, powabnie bzyczącą muchę.

Na jej skrzydełkach widniało słowo. A ściślej całe pytanie:

„Czy obiecujesz, że będziesz mnie kochać.”

Zauroczony wyglądem, obiecał, że tak.

Nawet zaprosił ją na obiad.