SZKARŁATNA CELA - Rozdział 20
Przedednie było ciche. Jedynie wiatr błądził po pustym gościńcu, delikatnie poruszając źdźbłami traw, a pierwsi skrzydlaci mieszkańcy lasu nawoływali poranek pojedynczymi akordami pieśni.
Drzwi zajazdu stały otworem, oczekując nowych przyjezdnych. Martha przemknęła przez nie bezszelestnie, niosąc w dłoni wypełniony po brzegi dzbanek. Ustawiła go na parapecie, gdzie czekały już miód oraz świeżo wypieczone bułeczki. Nic nie smakowało z rana równie dobrze jak zapita cieplutkim mlekiem połówka pachnącej buły, którą hojnie oblano płynnym złotem z okolicznej pasieki.
Usiadła wygodnie, prostując nogi. Rozmasowała kolana. Ostatnimi czasy strasznie jej dokuczały.
– Dzień dobry – odezwał się Klemens, dostrzegając przycupniętą na tarasie kobietę. Wyszedł właśnie przed budynek, by zaczerpnąć świeżego powietrza.
– O, proszę. A co to się zadziało? Spać nie może? – zapytała, miast odpowiedzieć przywitaniem. – Pewnie za duszno było, co? Gdzie to trzej chłopa w jednej izbie przy takim zaduchu. Mówiłam, żeby wziąć osobne pokoje.
Zaśmiał się. Nieco skrępowany zajął miejsce na ławeczce tuż obok niej.
– Nie zaprzeczę, że miała pani rację.
– Otóż to. – Zadowolona z siebie podała mu kubek z mlekiem i wcisnęła oblaną miodem bułkę. Sięgnęła po kolejny kubek z wcześniej przygotowanego stosiku, by nalać porcję również dla siebie. – A Robern? Jemu duchota nie przeszkadza?
– Spał, kiedy wychodziłem. Tak mi się przynajmniej wydawało. – Podmuchał gorący napój, na którym już zdążył zrobić się kożuch. – Nie sypiał za dobrze podczas podróży. Brał na siebie większość wart.
– Mhm. – Martha ostrożnie upiła łyczek. – Robern zgrywa twardziela, jednak jak każdy inny potrzebuje się dobrze najeść i porządnie wyspać. Ale co zrobić. Taką ma pracę, że nawet o takie banały ciężko. Martwiłam się, że odbije się to na jego zdrowiu. Zawsze było to takie mikre i chuderlawe. Ale widzę, że teraz wygląda bardzo dobrze. Zdrowo. Zmężniał, urósł... Nie mówię, że w górę, ale w barkach i w piersi mu sporo przybyło. – Zagestykulowała zabawnie, kolejno zerkając wpierw na niebo, a potem udając mężczyznę prężącego klatę. – Nawet nóg nie ma już patykowatych, tylko solidne giry jak u prawdziwego chłopa. Widać, że dobrze was tam w tej armii karmio i pewnie co i rusz przepędzajo po jakich polygonach czy innych, co by silnym i sprawnym być… Mieczem też się tam namachata. – Westchnęła. Im więcej mówiła, tym bardziej zaciągała regionalnym dialektem. – I choć tyle dobrego z tego. – Ostatnie słowa skierowała gdzieś w przestrzeń.
Spędzili kilka chwil w milczeniu, jedząc słodki posiłek. Klemensowi wróciło wspomnienie dawnych dni, coraz bledszych wraz z każdym mijającym rokiem. Czasów, gdy jego matka jeszcze żyła, a Imi nie znała strachu ani nie potrafiła nazwać zła. Siadali wtedy razem na ganku, jedli, żartowali i cieszyli się swoim towarzystwem. Ojciec pracował, potrafił się uśmiechać i dostrzegać kogoś więcej niż tylko siebie. Wspomnienie dni, które nie wrócą.
– Wszystko aby tam w porządku u pana?
Gospodyni wyglądała na zatroskaną, gdy wychyliła się z siedziska, by dokładniej przyjrzeć się milczącemu kompanowi.
– Tak. Proszę wybaczyć. Zamyśliłem się tylko – zapewnił ją prędko.
– O rodzinie pan myśli?
Klemensa zdumiała przenikliwość kobiety. Wydawało mu się, że nie zrobił nic, co zdradziłoby jego myśli. Tymczasem ona czytała w nim, jak w otwartej książce.
Kiwnął potakująco.
– Żonaty pan?
– Nie. Skąd.
– Dzieci jakie ma?
Pokręcił głową.
– A na boku może jakie?
Nim odpowiedział, coraz bardziej zakłopotany bezpośredniością pytań, ubiegł go inny głos.
– Doprawdy, kobieto. Wstydu to ty za grosz nie masz. Dajże mu już spokój.
Robern pojawił się na tarasie nie wiadomo kiedy. Rozczochrany bardziej niż zwykle, z wymiętą koszulą, ani trochę nie przypominał generała królewskiej armii. Nie żeby kiedykolwiek obcemu człowiekowi takowego przypominał. A przynajmniej nie bez oficjalnego umundurowania. Choć bywało, że nawet wtedy niektórzy ludzie prześlizgiwali po nim wzrokiem.
W tej chwili Klemens pomyślał, że generał wyglądał… ludzko. Było to irracjonalne skojarzenie, ale i pierwsze, jakie przyszło mu na myśl na widok ziewającego Roberna.
– O, i prosze. – Martha w mgnieniu oka zmieniła obiekt zainteresowania. – Swój swego broni. Co to się tera z tymi chłopami porobiło.
Robern puścił jej uwagę mimo uszu. Zajęty był badaniem otoczenia, dzieląc przestrzeń na sektory i szukając wszystkiego, co mogło zaburzyć naturalny krajobraz. Prowadził chłodną ocenę, kalkulację potencjalnego ryzyka.
– Przejdę się – zakomunikował krótko.
Zdążył zejść ze schodów, kiedy za nim zawołała.
– Nie przekąsisz wpierw czego?! Mleko wystygnie!
Odmachał jej w odpowiedzi, oddalając się bez słowa.
– Nic się nie zmienił. Ani trochę. – Odgryzła kawałek bułki. – Jaki był, taki jest – mówiła z pełnymi ustami. – Nadal na tyłku usiedzieć nie może.
– Dobrze go pani zna, prawda?
– Ano. Pomieszkali my razem pare ładnych lat. Miałam okazję trochę mu pomatkować.
– A jego rodzice? – Klemensa autentycznie ciekawiła historia generała.
– A kto to wie. Ja żem Roberna przygarnęła jak lat miał szesnaście. Mój Bart skąd go przywlókł. Mąż mój. Z portu jakiego. Czorne to takie kudły miało. Oczy też prawie czorne. Jak dwa węgle. Widać było, że on nie z tych ziem. – Wzięła ostatni kęs i oblizała palce. – On na mnie ciotka mówi, ale my nic a nic nie spokrewnieni. – Otrzepała fartuch z kruszyn. – O swojej prawdziwej rodzinie nigdy nic nie powiedział… A ja nie pytałam.
Klemens słuchał jej uważnie. Obiło mu się o uszy, że generał nie pochodził z Attalrei. Nie miał jednak świadomości, że wychowywał się w zastępczej rodzinie. Zresztą o wielu innych rzeczach nie miał pojęcia. Chciałby się dowiedzieć, to oczywiste. W końcu Robern bardzo mu imponował. Cudzoziemiec, człowiek niepozornej postury i bez znaczącego pochodzenia, wspiął się na jedno z najwyższych stanowisk w państwie, gdzie z jego zdaniem liczył się sam król. – Jak w ogóle do tego doszło? – zastanawiał się.
– Myślisz sobie pewno… Jak taka przybłęda zza morza osiągnęła aż tyle, co? Jakim cudem ten bezczelny mikrus dowodzi armią i bez mrugnięcia okiem pozwala se pyszczyć samemu Leopoldowi? – Raz jeszcze bez trudu odgadła, co chodziło mu po głowie. – Mnie samej ciężko uwierzyć.
– Nie powiem, że się nad tym nie zastanawiałem – przyznał. – Generał jest niezwykle barwną postacią. Można powiedzieć, że na zamku i w stolicy to już niemal żywa legenda.
– Obgadywanie ludzi za ich plecami źle świadczy o rozmówcach. – Niski głos Roberna dał się słyszeć gdzieś zza barierki. Po chwili pojawił się też sam generał.
– A tyś się nie miał przejść? – wytknęła mu Martha.
– Już się przeszedłem. Klemens. Pozwól ze mną.
Ruszyli ścieżką w kierunku zabudowań gospodarczych. Klemens, wciąż oszołomiony niefortunnym incydentem, podążał za generałem niczym cień, pilnując, by zachować bezpieczny dystans. W tej chwili najmniej liczyły się bieżące konsekwencje jego wścibstwa. Przerażała go myśl, że zniszczył coś znacznie ważniejszego – zaufanie, na które ciężko pracował przez ostatnie dni i które tak wiele dla niego znaczyło. Zaufanie generała Roberna nie było bowiem czymś, co można by otrzymać za dobre chęci. Robern nie rozdawał go na prawo i lewo. Nie ufał ludziom, których nie znał, a na jego pochwałę trzeba było sobie zasłużyć. Klemensowi, ku własnemu zaskoczeniu, udało się jedno i drugie. A teraz? Wolałby tego nie stracić. Na dodatek w tak głupi sposób.
– Widzisz tę stertę? – Robern wskazał na byle jak rzucone deski, żerdzie i metalowe elementy niewiadomego pochodzenia. – Teren wydaje się bezpieczny. Przynajmniej chwilowo. Mamy trochę czasu, żeby podreperować wóz. Należałoby wymienić hołoble i orczyk. Trzeba też wzmocnić kłonice, rozworę i dennicę. Jeśli uda się nam pozyskać wystarczająco dużo starych części, możemy okuć koła nową bednarką. Nasz wóz nie jest w najlepszym stanie. Widać, że brali, co było pod ręką. Jeśli nic z tym nie zrobimy, rozleci się, nim dotrzemy do Erberoon. Znasz się co nieco na rzemiośle, prawda? Dasz sobie radę?
Tok rozumowania generała był prosty. W jego oczach Klemens był przede wszystkim chłopakiem ze wsi, wychowanym na gospodarstwie. Musiał znać się na drewnianych konstrukcjach, skoro potrafił obsługiwać drabiniak, a skoro radził sobie z powożeniem, powinien również dać sobie radę z prowizoryczną naprawą leciwego wozu.
Klemens milczał. Spodziewał się nagany za swoją niedyskrecję i właściwie czekał, aż generał w końcu wróci do tego, co miało miejsce wcześniej. Tymczasem Robern ani słowem nie wspomniał o incydencie. Jak gdyby nic się nie wydarzyło. Zamiast tego spokojnie zaczął mówić o wozie.
– Coś się stało? – Słysząc skierowane do niego pytanie, Klemens podniósł wzrok, lecz nadal nie odpowiadał. – Jeśli chodzi o rozmowę z Marthą, to nie mam ci niczego za złe. – Robern bez trudu zauważył, w czym tkwi problem. – Ciekawość jest rzeczą ludzką, a Martha ma wyjątkową umiejętność wywlekania jej z człowieka. Nie powinieneś zaprzątać sobie tym głowy.
– Mimo wszystko… – zaczął tak niepewnie, że aż sam zwrócił uwagę na to, jak absurdalnie niewyraźne i ciche są jego słowa.
I nie on jeden to dostrzegł.
– Moje imię często przewija się w rozmowach ludzi. – Robern wręczył mu zestaw składający się z młotka i kombinerek. – Wychwytuję je, mijając przypadkowe osoby. Z jakichś powodów jestem dla nich ciekawy. – Pokazał na element wozu, od którego powinni zacząć. – Choć ja sam nie uważam się za człowieka ciekawego. – Mówiąc, chwycił za w połowie wyłamaną deskę sterczącą u boku drabiniaka. Odgiął ją nieznacznie, po czym sprawnie wyciągnął z niej nadłamany, zardzewiały gwóźdź. – Weźmy się za robotę.
Nawet idiota zorientowałby się, że w ten sposób generał wielkodusznie zamykał temat. I bardzo dobrze. Klemens był mu za to wdzięczny. Choć bardzo chciał, nie potrafił czuć się swobodnie przy tym człowieku. Mógł wykonywać jego polecenia czy odpowiadać na proste pytania. Jednak gdy rozmowa wymagała emocjonalnego zaangażowania czy wyrażenia własnego stanowiska, każde podejście i poczyniona próba wyartykułowania tego, co miał w głowie, rozbijały się o niewidzialny mur. Nie wiedział dokładnie, co leżało u podstaw takiego stanu rzeczy. Ciężka, surowa obecność generała sprawiała, że instynktownie kurczył się w sobie. Przy nim każde własne zdanie wydawało się Klemensowi błahe, wręcz zuchwałe, jakby o prawo do głosu musiał najpierw pokornie poprosić. Z tym przygniatającym poczuciem niższości zabrał się do pracy.
***
Martha zdecydowała się przygotować dla mężczyzn całą furę swojskiego jedzenia, bo tak jak wzięli się rano za naprawę wozu, tak uparcie dłubali przy nim przez ostatnie godziny. Mało więc, że należała się im obfita strawa, to faktycznie wręcz takowej wymagali. Nieciekawie byłoby, gdyby z wyczerpania wzięliby i pochorowali się jeden po drugim. Obiad nie miał być co prawda szczególnie wystawny czy nadzwyczaj smaczny. Ot jedynie zwykły, gęsty gulasz jagnięcy z dużą ilością warzyw i świeżych ziół. Tyle by pod sam korek napełnić sobie brzuchy. Do obiadu wymyśliła kompot na wędzonych śliwkach i suszu owocowym. Uważała, że napój ten idealnie pasował do dań mięsnych, choć pamiętała, że Robern nieszczególnie za nim przepadał. Nieszczególnie do stopnia, w którym zwykł zostawiać nietknięty kubek przy pustym obiadowym talerzu. Nie przeszkadzało jej to jednak dosypać dodatkowej garści suszu do gotującej się na piecu wody. Co jak co, ale na grymaszenie był już za stary.
Przetarła grubą dechę z twardego drewna oliwnego. W zamiarze miała skroić mięso i zamarynować je krótko przed tym, nim wrzuci wszystko na ogień, żeby nie straciło soczystości. Co prawda wolałaby wziąć się wpierw za wysprzątanie izby należącej do swoich nowych gości, przepranie pościeli, by ta zdążyła wyschnąć do wieczora, i przewietrzenie pomieszczenia, ale podróżujący z nimi małolat nadal się nie obudził. Miał melodię na długi sen, musiała mu przyznać. Tym bardziej że właśnie minęło południe, a mężczyźni w jej domu zwykle zrywali się z łóżek wcześnie rano. Pozostawało tylko uzbroić się w cierpliwość, mimo że korciło ją, by zajrzeć do pokoju i sprawdzić, czy chłopak aby jeszcze żyje. Czy przypadkiem nie ugotował się pod kołdrą i nie wyzionął ducha. Zemrzeć we śnie byłoby lekkim, ale nie w tak młodym wieku.
Czekając, aż umyte warzywa odciekną nad miednicą, uznała, że być może rzeczywiście warto zainteresować się jego stanem. Nim jednak udało jej się opuścić kuchnię, pojawił się w niej, nadal wpółprzytomny, przeciągający się leniwie śpioch.
Chłopak, mimo rozespania, wyglądał znacznie lepiej niż dnia poprzedniego. Przede wszystkim był czysty i ładniej pachniał.
– Martha… – odezwał się, trąc powieki. – Gdzie Robern i Klemens? – zamrugał, by pozbyć się mroczków przed oczami.
– Przy waszym wozie majstrujo. Co by wam się po drodze nie rozklekotał.
– A… To dobrze. – Oparł się o stół i zaciągnął rozchodzącym się wokół zapachem. Potoczył wzrokiem po kuchni. – Co tak cuchnie?
– Kompot dla twojego generała gotuje. – Przepędziła księcia w inne miejsce, szturchając go ręcznie wystruganym mieszadłem. – Przesuń no się, bo mnie przeszkadza.
Benjamin posłusznie usunął się z drogi. Przestawianie go z miejsca na miejsce i wydawanie mu poleceń przestało już robić na nim wrażenie. Przyzwyczaił się. Popatrzył na zastawiony jedzeniem blat. Skrojone mięso i świeże, umyte warzywa.
– Jestem głodny – zakomunikował.
– Powiem ci, chłopaku, że też bym była, jakbym tyle godzin gniła w wyrze. – Pokręciła głową z politowaniem. – Tam o stojo jajka i patelnie wiszo. – Pokazała w kierunku pieckuchni. – Masło masz w kamionce. Soli to se poszukaj, bo nie wiem, gdzie ja ją dała. – Rozglądnęła się, szukając jej wzrokiem. – Zrób se jakie sadzone czy co tam uważasz. Ja teraz obiad mam do naszykowania. – Kończąc ostatnie zdanie, przystąpiła do siekania kapusty.
Nie takiego obrotu spraw spodziewał się Benjamin. W gospodzie powinni przecież karmić na zawołanie! Konieczność samodzielnego przyrządzenia posiłku natychmiast wybiła mu z głowy resztki snu. Krew uderzyła mu do skroni, jakby co najmniej wmanewrowano go w przypadkowy pojedynek. Nie miał przecież bladego pojęcia o gotowaniu. Gdyby tylko mógł, poszedłby w zaparte i zażądał od Marthy choćby i cienkich płatów wędzonego łososia na chrupiącym pieczywie albo i miseczki aksamitnego kremu z dyni z nutą imbiru i złotymi, chrupiącymi grzankami. Wiedział jednak, że nie powinien dyskutować z kobietą i nalegać, by to ona się wszystkim zajęła. Robern wyraźnie powiedział mu, jak ma się zachowywać. Miał udawać zwyczajnego mieszczucha, a zwyczajni ludzie przecież sami przyrządzali swoje jedzenie. Niemal każdy mieszkaniec Attali gotował sobie sam. Mało kto posiadał służbę. Wobec tego gotowanie nie mogło być jakoś szczególnie skomplikowane. Prawda?
Niepewnie powlókł się we wskazane miejsce. Jajka rozpoznał od razu. Leżały poukładane w wiklinowym koszyku. Równie oczywista patelnia była po prostu płaskim garnkiem z jednym, długim uchwytem. Masło odnalazł we wskazanym naczyniu. Jeszcze nie do końca rozumiał, do czego będzie mu ono potrzebne, ale skoro Martha wyraźnie je wymieniła, należało i je wykorzystać. Sól natomiast znajdowała się tuż obok kamionki w dużym słoju z pokrywką. Białe kryształki wypełniały jedną trzecią jego pojemności. Jedyne, co musiał teraz zrobić, to połączyć jakoś wszystkie składniki.
Położył patelnię na pierścieniach obok wolno gotującego się kompotu. Przypominały mu oka tarczy strzelniczej, a więc logicznym było, że to na nich należało umieszczać wszelkie naczynia. Nie na losowym miejscu na rozgrzanej blasze, pod którą gdzieś w głębi pieca płonął ogień.
Sięgnął po trzy jajka, bo tyle na raz udało mu się bezpiecznie ułożyć w dłoniach. Puknął jednym w roboczy blat, aby dostać się do płynnego wnętrza, lecz owo wnętrze miast posłusznie wycieknąć spod skorupki, rozlało się po płycie lejącym się kleksem. Kolejnymi jajkami pukał już wobec tego w środek patelni. Skorupki odłożył tuż obok rozbitego jajka, choć część z nich została w potrawie. Posolił całość. Zastanawiał się właśnie nad masłem, gdy jajka zaczęły dymić, a ich krawędzie zrobiły się czarne.
Martha wepchnęła się między niego a pieckuchnię.
– Idź no mnie dokończ krojenie warzyw, bo bez bogów łaski to ja cię tu zaraz na miejscu ubije. – Mówiła ostrzejszym niż wcześniej tonem, ale nie wydawała się szczególnie zezłoszczona. – Kto to widział, co by na sucho patelnię jajka dawać. – Zdjęła całość z ognia i łopatką wyskrobała popalone sadzone do stojącego na posadzce kubła. – Jeszcze no mnie kompot zabierz z fajerki przy okazji, jak już do stołu idziesz – poleciła, zatrzymując go w pół kroku. – Tylko szmate se weź, co byś paluchów nie poparzył. – Nakładając masło na gorące żeliwo, patrzyła, jak niezgrabnie taszczy kociołek z gorącym napojem. Zerknęła też na otwarty słój z białą, sypką zawartością. – Tyś te jajka cukrzył? Nie do wiary. Ja to muszę z tym Robernem sobie porozmawiać, bo jak nic z ciebie umysłowego kaleke zrobi. Dobrze, że o siebie jako tako zadbać jeszcze umie.
***
Klemens zjawił się wraz z ostatnią łychą śmietany dodaną do gulaszu. W całej gospodzie pachniało pięknie duszonym mięsem i warzywami, toteż nie mógł się powstrzymać, by nie przełknąć śliny. Od dobrych dwóch godzin ssało go w żołądku. Potrzebował nasycić się i przede wszystkim odpocząć. Był głodny, okrutnie wręcz wyczerpany, a do tego upocony jak świnia. Odzienie dosłownie lepiło się do skóry, a nie miał ze sobą niestety lżejszych ciuchów. Praca w upale, pod gołym niebem nieźle dała mu w kość. – I pomyśleć, że nawet jeszcze nie zaczęło się lato. Niewiarygodne.
Kontemplując niesprzyjające warunki pogodowe, uprzejmie odmówił porcji obiadu. Poinformował Marthę, że wpierw musi porządnie się wyszorować. Najlepiej w chłodnej wodzie.
Nie miała nic przeciwko. Dała mu nawet odpowiednią odzież na zmianę. Mężczyzna wyglądał bowiem jak cień samego siebie sprzed paru godzin. Robern był niepoważny, że też kazał mu robić pod takim słońcem, do tego szmat czasu bez żadnej przerwy. Nie omieszkała mu tego wypomnieć, kiedy wróci. Wyjrzała za okno, szukając gdzieś jego sylwetki, jednak drugiego z mężczyzn nigdzie nie było widać.
Wraz z Benjaminem, a dla niej Lucasem, wzięła się za naszykowanie stołu. Zajęli największą ławę przed barem. Wspólnie rozłożyli nowy obrus i rozstawili zastawę. Na środek powędrował kociołek z kompotem, żeliwna brytfanna z daniem głównym, ziemniaki oraz surówka, a wokół nich stanęły cztery talerze wraz z zestawem sztućców i szklaneczkami. Miało być ładnie, ale domowo. Było.
Zniecierpliwiony Benjamin krążył wokół krzesła, nie mogąc doczekać się, by spróbować aromatycznej potrawy. Nie sądził dotąd, że zwykłe, chłopskie jadło może aż tak pięknie pachnieć, a biorąc pod uwagę, jak smaczne były jajka przyrządzone przez gospodynię, z pozoru najzwyklejsze w świecie sadzone podane z pajdą chleba i szczypiorkiem, obiad musiał smakować wyśmienicie. Być może o niebo lepiej od dań serwowanych w królewskiej jadalni. Jego zdaniem Martha marnowała swój talent tu na odludziu. W zamku zrobiłaby przecież furorę. Pomyślał sobie, że kiedy tylko powrócą do stolicy, poprosi ojca, by zaoferował kobiecie posadę naczelnej kucharki. W głębi serca liczył bowiem, że Leopoldowi nic nie jest, a królewska armia prędko poradzi sobie z uzurpatorem.
Uprzejmie poczekali na Klemensa i, ku uciesze chłopaka, zasiedli do stołu. Jeden z talerzy pozostawał pusty. Klemens pokrótce wyjaśnił Marthcie, że Robern poszedł ćwiczyć i prosił, by na niego nie czekać. Tym, że wielce zdumiały go niespożyte siły drzemiące w generale, się jednak nie podzielił. Ugryzł się w język, nim o tym napomknął. I tak zanadto wniknął już tego dnia w jego prywatne sprawy. Lepiej byłoby więcej nie poruszać tematu.
Zjedli niespiesznie, w ciszy. Książę bez reszty pochłonięty był wprowadzaniem do ust kolejnych pełnych łyżek i przeżuwaniem ich zawartości z wyraźnym ukontentowaniem. Klemens czuł się zbyt zmęczony, by bez potrzeby się odzywać. Martha natomiast co i rusz wypatrywała za szybą ostatniego nieobecnego. Wiedziała, że ani z głodu, ani z wycieńczenia nie padł na pewno. Od zawsze miał przecież nieprzebrane pokłady energii. Mimo wszystko coś w nim niepokoiło ją od chwili, gdy niemal dobę wcześniej pojawił się na jej podjeździe. Nie wydawał się jedynie dziwnie spięty i nienaturalnie czujny, sprawiał wrażenie, jakby wyczekiwał czegoś co pochłaniało zdecydowaną większość jego myśli.
Kiedy opróżnili talerze, Klemens uczynnie zaoferował pomoc przy myciu naczyń. Młody natomiast legł rozwalony na krześle z wyciągniętymi daleko przed siebie nogami i zwisającymi po bokach rękoma. Wyglądał jak żywa definicja przejedzenia. Jęczał coś pod nosem, podczas gdy Martha zawijała brytfankę z resztą jedzenia w grube szmaty, aby potrawa całkiem nie wystygła. Talerz Roberna wciąż stał nietknięty.
Zdążyła zmienić pościele i przewietrzyć nieco izbę. Napiekła też bułek, którymi bez skrępowania zajadał się teraz Benjamin, maczając je w miodzie, zupełnie nie zważając na to, że nadal są gorące. Dostał również pełen dzbanek mleka do popicia. Kolejny raz tego dnia spędzali czas wspólnie w części jadalnej. Czuli się coraz lepiej w swoim towarzystwie. Wymiana zdań stała się swobodniejsza, a atmosfera luźniejsza. Zaczęli nawet grać w skojarzenia i zagadki.
Martha, która jeszcze przed momentem śmiała się z nietrafionej odpowiedzi chłopaka, wyprostowała się naraz na siedzisku, aby warknąć w kierunku baru:
– Kichy to ci już chyba na wiór uschły. Sam se teraz będziesz jedzenie odgrzewał.
Towarzyszący jej mężczyźni obejrzeli się na miejsce, gdzie spoglądała. Tuż obok lady stał Robern. Z jego mokrych, osuszonych jedynie pobieżnie włosów skapywała woda. Jej strużki ściekały po szyi generała i dalej w dół po nagiej piersi. Na ramię zarzucił sobie ręcznik. Ubrany był tylko w spodnie. I to nawet nie swoje, o czym świadczyły podwinięte nogawki.
– Masz jakąś czystą koszulę? – rzucił, kompletnie ignorując to, co wcześniej powiedziała. – Ręcznik i spodnie znalazłem na sznurze. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.
– Toż to Barta gacie stare. Ja je dla Klemensa wyprała, co by coś na zmianę miał. Pomyślałam, że dobre będą. – Pokręciła głową. – A tak w ogóle, to jakżeś tu wlazł?
– Drzwiami – odpowiedział, unosząc zaciśniętą pięść i przez ramię wskazując wyprostowanym kciukiem za siebie. – Powinnaś je zakluczać, kiedy nie ma cię w kuchni. Każdy może wejść od zaplecza, a ty nawet tego nie zauważysz. Ukręcą ci kiedyś głowę, jeśli nie będziesz się pilnować – mówił, wycierając końcem ręcznika okolice karku. – Po śmierci wuja wielokrotnie prosiłem, abyś zatrudniła kogoś do ochrony. Niezbyt rozważne jest prowadzić zajazd w pojedynkę.
– Tak, prosiłeś… Ciekawe kiedy, jak ja cie siedem lat nie widziała. Myślisz, że jak swoich wojaków z listem wyślesz, to się liczy? – prychnęła.
Atmosfera zgęstniała, wobec czego Klemens chyłkiem wymknął się pod okno, skąd mógł wszystko obserwować, nie będąc jednocześnie w centrum budującego się konfliktu.
– Żebyś później nie mówiła, że cię nie ostrzegałem. – Robern odrzucił mokry ręcznik na blat baru.
Nie czekając na odpowiedź, ruszył w kierunku stołu. Zajął wolne miejsce tuż obok Benjamina, po czym bezceremonialnie przysunął sobie pusty talerz i uporawszy się z warstwami szmat oplatającymi brytfankę oraz miskę z ziemniakami, nałożył sobie solidną porcję. Nie wyglądał na szczególnie przejętego temperaturą posiłku. Sięgnął po sztućce i zabrał się za jedzenie. Zachowywał się tak naturalnie, jakby wcale się na obiad nie spóźnił.
– Przecie ci powiedziałam, co byś sobie wziął i odgrzał, bo wystygło całkiem – przypomniała Martha, spoglądając na niego z niedowierzaniem.
– Nie jestem szczególnie wybredny – odparł, nadziewając na widelec kawałek mięsa.
– Och... Doprawdy? – mruknęła.
Nim udało się jej rozwinąć temat, Robern zerknął na sięgającego po kolejną bułkę Benjamina. Blacha przed chłopakiem była niemal pusta, a liczba kruszyn, które go otaczały, upodabniała krawędź stołu do drewnianego brzegu piaskownicy, przez którą przetoczył się tabun dzieciaków.
– W tym tempie zmuszeni będziemy poszerzyć wóz. Albo co gorsza znaleźć drugi, który będzie w stanie cię unieść – rzucił do niego rzeczowym tonem.
Dłoń księcia zatrzymała się w połowie drogi do ust. Spojrzał niepewnie na generała. Próbował ustalić, czy ten rzeczywiście mówił poważnie. Następnie odłożył bułkę na blachę i niepewnie przesunął ręką po brzuchu. Pomacał małą oponkę wyrastającą pod cienkim materiałem jego bluzki. Efekt bezczynnego leżenia w wozie i zajadania się tłustą kiełbasą, soloną słoniną oraz z początku czerstwym, a potem moczonym w wodzie chlebem. Pospiesznie zabrał dłoń z fałdki, a jego wzrok powędrował ostrożnie ku Robernowi, którego sylwetkę trudno było mu porównać z własną. Nawet oparty o parapet Klemens nie potrafił nie zauważyć, jak dobrze zbudowany był generał. Sam również przesunął dłonią po brzuchu, który okazał się zaskakująco miękki. Nie dał jednak po sobie poznać, że chętnie zamieniłby się z Robernem muskulaturą. Choć sam był wysportowany, do sylwetki generała wciąż dużo mu brakowało.
– Dajże młodemu spokój! – wtrąciła się Martha, dostrzegając nagłą zmianę w zachowaniu Benjamina. Zauważyła też, że Klemens od dłuższego czasu nie odrywał wzroku od Roberna. – Dzieciakowi jedzenia żałować będzie? – kontynuowała. – Może i teraz wyglądasz, jakby ci kto pod skórą surowe pampuchy równo poukładał i całe powietrze wziął wyssał, co by sie je policzyć dało, ale mnie tu chłopaka prosze nie ganić. On jeszcze smark jest, rośnie przecie. Jeść musi! – Robern uniósł na nią wzrok i przez moment przyglądał się jej w milczeniu, po czym ponownie skupił się na posiłku. Co tylko bardziej ją rozsierdziło. – Poza tym ubrałbyś się. Kto to widział, żeby przy stole półnago siedzieć? – dodała. – Z tego chłopak taki niegramotny jest, jak taki przykład ma. – Potrząsnęła głową. Mamrocząc coś niezrozumiale, ruszyła do drzwi z tabliczką „NIE WCHODZIĆ”. Wróciła po chwili z jasną koszulą, którą podała Robernowi. – Przywdziej to, co by raz jeden dobry przykład młodemu dać.
Westchnął głęboko.
– Nie pojmuję, o co się tak pieklisz – odezwał się, ale mimo wszystko odłożył sztućce i, oszczędzając kolejnych sporów, wciągnął koszulę przez głowę. Materiał nieco opinał mu ramiona, lecz niespecjalnie się tym przejął.
– O co? – zapytała, patrząc, jak podwijał sobie za długie rękawy. – Zła jestem na ciebie, bo od rana tylko mi znikasz. Ledwie żeś przyjechał, a już się po kątach kryjesz i latasz po obejściu jak wiatrem podszyty... Ot co. – Mówiąc, nalewała kompotu, nie żałując mu suszonych owoców. Postawiła szklankę przed mężczyzną. – Masz. Napij no się, co byś mi się tutaj nie udławił przypadkiem, jak będziesz jakie nowe mądrości głosił.
– Dobrze wiesz, że nie lubię kompotu.
– Ty to na wszystko żeś zawsze wybrzydzał. A mówi, że niby niewybredny taki. – Zaśmiała się. – Mleka też żeś nie lubił i wzbraniał się przed nim jak przed trucizną jaką. – Stanęła obok niego, kładąc otwartą dłoń na jego czuprynie. – I proszę. Teraz mamy tego skutki. – Kilka razy pacnęła go lekko po czubku głowy, jakby dla podkreślenia złośliwej uwagi.
Klemens odchrząknął cicho, tłumiąc śmiech. Książę wciąż pozostawał nieobecny duchem. Zatopiony w rozważaniach nad własną tuszą, próbował przypomnieć sobie, co i w jakich ilościach udało mu się pochłonąć tego dnia. Wynik za każdym razem przerażał go równie mocno. Zaczynał więc od nowa, w nadziei, że może tym razem rachunek okaże się mniej bezlitosny.
Robern znieruchomiał pod dłonią ciotki. Przez chwilę trwał tak bez ruchu, po czym spróbował odsunąć głowę. Martha natychmiast wyczuła jego zamiary.
– O nie, nie. Nigdzie się nie wybierasz. – Przytrzymała go mocniej. – Mówiłam przecie, że unikasz mnie, odkąd żeś przyjechał. Starczy już tego uciekania. Posiedź no tu trochę i porozmawiaj z nami. Albo jak nic do powiedzenia nie masz, to chociaż zostań i słuchaj.
Zabrała rękę z głowy generała i usiadła naprzeciw niego. Patrzyła, jak oparł łokieć o blat, a kciuk i palec wskazujący przyłożył do kącików oczu, jednocześnie masując nasadę nosa. Dobrze znała tę jego manierę. Robił tak zawsze, kiedy był na nią zły, nie zgadzał się z jej zdaniem, ale nie zamierzał się kłócić. Uśmiechnęła się zadowolona z siebie i skinieniem zawołała Klemensa do stołu.
– No… skoro już tak se siedzimy... – zaczęła. – Może bym wam opowiedziała, jak to się stało, że ten urwis został generałem? – Mrugnęła do Klemensa porozumiewawczo.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania