Wściekła Księżniczka — Rozdział 02

W tym momencie Yuki i Teru, i Masashi jedynie pokręcili głowami na znak, że nie mają bladego pojęcia, gdzie ich lider i wokalista się podział. A to dlatego, że taka właśnie była prawda i naprawdę do tej pory go nie widzieli. Sami zaczęli się o niego martwić i jeszcze trochę i zaczęliby do niego wydzwaniać, aby dowiedzieć się, gdzie się on teraz znajduje.

── Jeśli tak uważasz, to Ci na słowo wierzymy! ── odparł po chwili Yuki, nie bardzo będąc co do tego przekonanym.

── Bo jakby było inaczej! I niestety nie wiemy, gdzie podział się Kamijo ── dodał po chwili Masashi, dając do zrozumienia Hizaki'emu, że niewiedzą, gdzie się on podział.

A ponoć już dawno tu powinien się znajdować, bo nie było mowy, aby zrejterował przed samym koncertem. Niedługo po tym, zrezygnowany Hizaki wraz zresztą po chwili zniknęli w swojej garderobie. Kompletnie nieświadomi tego, że Kamijo był zupełnie na ich wyciągnięcie ręki.

Wystarczyło, żeby poszukali, aby go bez problemu znaleźć, na co jednak, jak widać, nie wpadli. Kiedy tylko drzwi się za nimi zamknęły, dopiero wtedy Kamijo mógł nieco odetchnąć z ulgą. A to dlatego, że nieco zdenerwowały go jednak słowa wypowiedziane przez Hizaki'ego, które wcale za dobrze nie wróżyły!

A od dłuższego czasu i tak unikał jego i Teru niczym jak wody święconej. Nic więc dziwnego, że ponownie włączył swój nasłuch, zarazem ostrożnie, wychylając się ze swojej kryjówki i rozglądając się na prawo i lewo. Jednakże,nim Kamijo ją opuścił, upewnił się, czy mógł ją opuścić.

Dopiero wtedy ruszył żwawym krokiem w kierunku swojej garderoby. Tym bardziej że czuł się parszywie z powodu tego, że tak się ukrywał, ale wolał im zejść z drogi, aby mogli trochę ochłonąć i zostawili go w spokoju. Zważywszy, że przecież i tak ich przeprosił, to w takim razie, czemu, jak na złość to dalej drążyli?

── Jakby co najmniej nie mieli nic innego na głowie... ── mruknął pod nosem Kamijo, co już zaczynało nieco go irytować i nic na to poradzić nie mógł.

Totalnym rzutem na taśmę, wskoczył do swojej garderoby, bo kątem oka zauważył, jak ze swojej garderoby wyłania się Hizaki, którego bardziej niż Teru, nie chciał teraz widzieć. Miał wrażenie, że serce waliło mu, jak oszalałe, kiedy słyszał jego, gdy mijał jego garderobę.

Nim po chwili dołączył do niego nie, kto inny jak sam Teru, zagorzale z nim, dyskutując na temat tego, o czym chciał już jak najbardziej zapomnieć. Chociaż z drugiej strony, nadal zastanawiał się, jakim cudem on wyciągnął z tych piekielnych czeluści tę patelnię. Patelnię, którą użył kompletnie jedyny raz, kiedy dla nich gotował z tego, co pamiętał.

A o której na śmierć potem zapomniał, że ją w ogóle miał w domu, co było w tym najgorsze w tym wszystkim. Tak czy inaczej, po zamknięciu drzwi na wszystkie spusty, usiadł na fotelu. Aby zdobyć te upragnione jeszcze kilka minut spokoju, nim będzie musiał zacząć się przygotować. A jeżeli coś będą chcieli, najwyżej zapukają do jego drzwi.

Wówczas, chcąc nie, chcąc Kamijo otworzy im, aby dowiedzieć się, o co im chodziło i czego od niego chcieli. Potrzebował tych kilku minut, aby jeszcze raz wszystko na spokojnie sobie przemyśleć. A co za tym idzie, wcale prostym zadaniem nie było, chociaż na to wcale nie wyglądało. Dlatego też niechętnie teraz wracał do tamtego paskudnego dnia, a raczej wieczoru, który był preludium do tego, co się później wydarzyło.

── I na co mi to było... ── mruknął pod nosem Kamijo, na chwilę, skupiając swój wzrok na suficie pomieszczenia.

A im bardziej chciał o, tym zapomnieć, tym bardziej wszystko i wszyscy naokoło jego o tym momencie mu na złość przypominali. Tak jakby chcieli, aby on za niego odpokutował i zapłacił za krzywdę, której przecież nie zrobił celowo. Ale, jak widać, nadal im było pod tym względem mało,, nim w końcu dadzą mu święty spokój i zostawią to w cholerę.

Na co, jak widać, jak na razie się na to wcale nie zanosiło, że mieli zamiar zmienić szybko zdanie. A wszystko zaczęło się tak naprawdę parę dni temu, kiedy znikąd podczas jednego programu telewizyjnego, gdzie miał występować. A gdzie, spotkał Manę, którego dawno nie widział i można by rzec, że się nieco zanim stęsknił.

Wówczas tuż po jego zakończeniu, nie mając nic już więcej do roboty przez resztę dnia, to postanowili pogadać sobie o różnych rzeczach, nie tylko o samej pracy. Tak im się miło rozmawiało, że nawet nie zauważyli, że w końcu skończyło się na którejś butelce czerwonego wina,, nim się zorientowali, ile wypili.

Sam Kamijo nawet nie pamiętał, jak dotarł do domu, ale jednego był pewny, że musiał za bardzo przesadzić, co nie było w jego zwyczaju. Tym bardziej że oficjalnie udawał, że był wampirem, chociaż, nim naprawdę był. Czego jak wiadomo, nikt nie brał na poważnie, a tylko parę osób znało o, nim prawdę.

A pozostali jedynie snuli tylko domysły, co czasem kończyło się różnymi dziwnymi plotkami wyssanymi z palca na jego temat. W tamtym czasie myślał, że nie uda mu się dotrzeć do domu, bo tak ciemno mu się przed oczami robiło. Co powodowało, że nawet nie był w stanie ogarnąć, kto mu pomógł dostać się do jego mieszkania.

Totalnie co jakiś czas, zapominając o istnieniu Many, z którym przecież gadał i pił czerwone wino. A najgorsze w tym wszystkim było to, że przez całą podróż niczym jak na starej płycie odtwarzała mu się ostatnia część rozmowy z Maną. Co według niego było poniekąd denerwujące, bo nie mógł się na niczym innym skupić cholernych myśli, nieważne, jakby próbował to zmienić.

Nadal, dziwiąc się, jakim cudem wówczas nie rzucił się na tę osobę, która mu wtedy pomagała. Chociaż Kamijo pod tym względem nie mógł być w stu procentach pewny, czy tego akurat, jednak nie zrobił, dlatego też postanowił przywołać ową rozmowę. Co spowodowało, że bardzo bał się tego robić, bo nie był w stu procentach, pewny czy ją dobrze zapamiętał.

Tak czy inaczej, jeśli tego, by nie zrobił, to nadal, by się zastanawiał, czy było inaczej, niż mu się teraz wydawało. Westchnął tylko ciężko, przesuwając swój wzrok z sufitu na to, co miał tuż przed sobą. Podczas kiedy zanurzał się w swoich wspomnieniach o zapachu czerwonego wina i róż.

Nie miał bladego pojęcia co w nich znajdzie, więc musiał się na każdą ewentualność, i to bardzo przygotować. Chociaż tak naprawdę nie chciał tego robić, ale jak wiadomo, nie miał innego wyboru, jak przywołać tamtą wieczorną rozmowę. Na samo jej wspomnienie, robiło mu się słabo, ale musiał wziąć się w garść, aby mieć ją za sobą.

Nic więc dziwnego, że ponownie ciężko westchnął, zarazem próbując się skupić, aby niczego podejrzanego żadnym pozorem nie pominąć. A co za tym idzie, Kamijo zaczął sobie tę parszywą rozmowę przywoływać. A czego, tak naprawdę, nie chciał robić, ale sama rzucała mu się na język.

── Nadal nie rozumiem, czemu jeszcze nie położyłeś rąk na księżniczce, jeśli tak bardzo zanim szalejesz? ── spytał po chwili Mana, wypijając kolejny kieliszek wina, podczas tego, jak spoglądał się na niego uważnie.

Kamijo w tym momencie, lekko przekrzywił głowę, jakby nie był w stu procentach, pewny, co właśnie od niego usłyszał. Dlatego też chwilę mu zajęło, nim w końcu odpowiedział na zadane przez niego pytanie. Czego, jak wiadomo, zbytnio się nie spodziewał, co było poniekąd zrozumiałe, że trochę to mu zajęło, nim się odezwał.

── Czyś ty na głowę upadł?! Nie ma opcji, abym na, nim położył swoje łapy, bo za bardzo go cenię! ── w końcu odezwał się po chwili Kamijo, będąc zarazem wytrącony z równowagi jego słowami.

Nawet nie mając zamiaru ukrywać swojego oburzenia, tak bardzo był nimi poruszony. Mana tylko parsknął śmiechem, jakby co najmniej przewidywał reakcję Kamijo na jego słowa. Wcale nie mają zamiaru wierzyć mu na słowo, bo doskonale zdawał sobie sprawę z tego, na co go było stać. Dlatego zareagował, tak, a nie inaczej.

── Ta... Nie mów mi, że Teru to inna para kaloszy... ── upijając międzyczasie kolejny łyk wina,nim Mana kontynuował: ── Więc bez problemu położyłeś nanim łapy, nieprawdaż?

Puścił przy tym, łobuzerskie oczko do niego, wcale nic sobie, nie robiąc z jego reakcji. Kamijo po jego ostatnich słowach, mało nie wstał od stołu, aby sobie pójść. Jednak po chwili zmienił co do tego zdanie i jednak postanowił tego nie robić. Co było dobrym posunięciem, bo wówczas nie byłoby mu do śmiechu.

── Wcale na nim nie położyłem swoich łap, to jedno. Po drugie, coś ty się tego tak uczepił? ── warknął po chwili Kamijo, mało nie rozwalając kieliszka ze złości, który trzymał w ręku.

── Już ci uwierzę, że nie dobrałeś się i do niego. Jeśli on jest taki skory, aby się z tobą bliżej zaznajomić! ── zauważył po chwili Mana, dalej nic sobie, nie robiąc z jego gniewu.

A nawet jego zachowanie nieźle go, prawdę mówiąc, bawiło, czego wcale nie miał zamiaru ukrywać. W tym momencie Kamijo miał taką cholerną ochotę przywalić mu, że aż musiał się uspokoić, aby tego naprawdę nie zrobić. Tym bardziej że doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że go skubaniec prowokuje.

Więc nie powinien tak mocno na jego słowa reagować, jak teraz aktualnie to robił. Nie wspominając o tym, że i tak sporo tego wina razem wypili i mogli nie myśleć trzeźwo. Zdawał sobie sprawę z tego, że jutro będzie tego żałował, ale teraz to go wcale nie obchodziło. Teraz dla niego jedynie liczyła się rozmowa z Maną, bo wiedział, że tak szybko znowu nie będą mogli ot, tak pogadać.