Wściekła Księżniczka — Rozdział 09

Nim, jednak zdążył, cokolwiek dalej pomyśleć, winda zatrzymała się na wybranym przez niego ówcześnie piętrze. Stąd drzwi od niej powoli zaczynały się otwierać i musiał szybko opuścić windę, aby nikt go nie ściągnął na inne piętro. Nawet nie zauważył, kiedy dotarł do drzwi mieszkania Kamijo, tak szybko się to stało.

Nic więc dziwnego, że westchnął cicho i przez chwilę wahał się, czy jednak powinien otwierać drzwi kluczem. A to dlatego, że mógł przecież być na miejscu Teru, więc mógł po prostu otworzyć mu drzwi. Dlatego też pozostało mu jedynie wciśnięcie dzwonka do drzwi i poczekanie na ich otworzenie. Tylko tak, mógł wejść do środka, ale, i to nie było, w tym przypadku mogło być możliwe.

── No, co jest‽ ── mruknął pod nosem Hizaki, tuż po tym jak minęły kolejne kilka minut, a nikt nie raczył podejść do drzwi, kiedy ponowił dzwonienie i nikt dalej nie raczył się pojawić, zaczął się denerwować, że coś, jednak paskudnego się stało.

── No, chyba nie... ── pomyślał po chwili Hizaki, zaczynając mieć coraz mroczniejsze wizje, których nie był w stanie zatrzymać.

W końcu, jednak udało mu się je odrzucić z dala od siebie i po prostu sięgnął do torebki, aby wyjąć z nich te piekielne klucze. Nie bardzo pasowało Hizaki'emu otwieranie w ten sposób drzwi do mieszkania wokalisty, ale teraz tak naprawdę nie miał innego wyboru jak tak zrobić.

Chwilę się z nimi mocował, bo zawsze myliło mu się, który klucz, do którego zamka pasował. W końcu, jednak je otwórz i szybkim krokiem przebrnął przez próg i wszedł do środka, zamykając za sobą drzwi. Wówczas do jego uszu doszedł go głos Teru, który błagał o to, aby zostawił go w spokoju.

Nie tracąc ani chwili dłużej, dotarł do sypialni, po drodze z kuchni, wyciągając z czeluści piekielnych patelnię do smażenia. A tylko oba idealnie nadawała się jako narzędzie do walki, bo nic innego w tym mieszkaniu się poza nią nie nadawało. Nic więc dziwnego, że na sekundę zupełnie zamarł, kiedy ujrzał to, co on wyprawiał z najdroższym Teru.

Do czasu, kiedy zdał sobie sprawę z tego, że Kamijo miał zamiar go ugryźć. A co za tym idzie, musiał szybko zareagować, aby do tego faktu za wszelką nie dopuścić. Chociaż doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak mocno to było niebezpieczne, ale nic na to poradzić już nie mógł.

Stąd z całej siły, jaką posiadał w rękach, zamachnął się patelnią, zarazem uważając, aby Teru nią nie dostał. W kompletnej ciszy spoglądał pustym wzrokiem, jak Kamijo turla się w kierunku ściany, aby na niej z wielkim hukiem wylądować. Może, gdyby nie był wściekły na to, co zobaczył, to, by się pewnie teraz nieco roześmiał. Jednak w tym momencie nie miał na to zupełnie ochoty i sobie to po prostu odpuścił.

Chociaż reakcja Teru również była dość bezcenna, bo biedak spoglądał się na przemian to na Hizaki'ego, to na Kamijo. Zarazem próbując dociec, co się tak właściwie w tym momencie stało. Tym bardziej że jeszcze nie dotarło do niego, że Hizaki już był z nimi w tym durnym mieszkaniu. Na co wcale się mu nie dziwił pod tym względem, bo pewnie tak samo, by zareagował, gdyby miał styczność z czymś takim. W końcu, jednak postanowił przełamać tę niezręczną ciszę, jaka się między nimi utworzyła.

── Nic ci nie jest? ── spytał Hizaki, tuż po tym, jak podszedł do niego i podał mu rękę, aby pomóc mu wstać.

── Tak, wszystko już jest w porządku. Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę! ── odparł po chwili Teru, czując się, jakby miał przed sobą anioła stróża, który zstąpił z nieba, aby go uratować.

── Całe szczęście, że zdążyłem, bo jeszcze chwila i nie byłoby za ciekawie... Nie mógłbym sobie wybaczyć tego, jeśli coś ci się stało! ── rzekł Hizaki po chwili do niego, nadal kątem oka przyglądał się Kamijo, który powoli się jednak budził, jeszcze wtedy Hizaki nie zdawał sobie sprawy z tego, co za chwilę powie Teru, co mogło go trochę skołować, ale, prawdę mówiąc, nie musiało wcale się tak stać.

── Och, mój wybawco! Jak ja cię kocham! ── stwierdził po chwili Teru, rzucając się mu na szyję i całując go namiętnie.

Co go zszokowało, i to mocno, bo wziął go z zaskoczenia, czego jak wiadomo, się wcale nie spodziewał. Trochę czasu minęło, nim udało mu się odkleić od siebie Teru, który zachowywał się tak, jakby był na haju. Tym bardziej że jeszcze chwilę temu zachowywał się normalnie i nic na taką reakcję nie wskazywało.

Stąd teraz już kompletnie nie miał zielonego pojęcia, co mu się w głowie przestawiło. Z drugiej strony, coś podejrzewał, że to była wina tego, jak mocno musiał być przerażony i jak koszmar minął, poczuł nieopisaną ulgę, że nie panował nad sobą ze szczęścia. Tylko to przychodziło Hizaki'emu obecnie do głowy, bo innego wytłumaczenia na to nie widział. Dlatego też pokręcił tylko głową i machnął na to ręką nie, biorąc tego sobie do serca.

Prawdę mówiąc, nie spodziewał się takiej wylewnej reakcji ze strony samego Teru, ale co poradzić, jeśli, aktualnie uratował mu życie i tylko tak postanowił mu się odwdzięczyć? Nic więc dziwnego, że zareagował tak, a nie inaczej na jego widok, który musiał w jego oczach widnieć jako wybawca. Nim, cokolwiek Hizaki zdołał coś powiedzieć, usłyszał odpowiedź ze strony Teru.

── Przepraszam, za to, co zrobiłem ── spoglądając się na Hizaki'ego niczym jak zbity pies Kamijo, czując, że nieco przesadził, tym, co przed chwilą zrobił, a Hizaki na te słowa tylko ciężko westchnął, bo mocno się ich tak naprawdę spodziewał.

── Nie przepraszaj, rozumiem cię doskonale, więc nie ma problemu! A teraz, jeśli nie masz nic przeciwko, nieco się ogarnij, a ja pogadam z Kamijo, bo na pewno mu tego, co próbował zrobić, nie przepuszczę! ── oznajmił Hizaki po chwili, nadal mając w ręku patelnię, bo wszystko było jeszcze możliwe pod względem Kamijo, więc wolał być dalej przezornie ubezpieczony.

── Aaaa!!! ── pisnął po chwili Teru, robiąc się czerwony niczym burak, łapiąc po drodze swoją garderobę i znikając za rogiem sypialni.

Z walącym na nowo sercem, bo dopiero teraz zdał sobie sprawę, co Hizaki musiał widzieć. Tym bardziej że kiedy Teru sądził to już jego koniec, pojawił się jego rycerz w lśniącej zbroi. W postaci pięknej kobiety – tfu! – mężczyzny w lśniącej zbroi – a raczej ubranego w kieckę, który z mordem w oczach zjawił się znikąd.

W prawej dłoni, gdzie miał z robiony świeży manicure, trzymał patelnię teflonową gotową do użycia. Ten opis, jednak zdążył ogarnąć, dopiero po tym, jak dotarło do niego, co się tak właściwie stało tuż przed jego oczami. A to dlatego, że stało się to tak szybko, że trochę czasu minęło, nim to przetrawił.

W pierwszym momencie nawet nie zorientował Teru się, że to był Hizaki, bo jego uwagę przykuło to, co trzymał w ręku. Co nadal było dla niego niepojęte, bo przecież nikt przy zdrowych zmysłach,, by jej w ten sposób nie użył. Aż tu nagle rozległo się potężne ━━ Łup! ━━ i nim, cokolwiek zdołał powiedzieć. Kamijo poturlał się z zawrotną prędkością niczym jak jakaś piłka w stronę ściany, na której z hukiem się zatrzymał.

Wówczas już wiedział, że lepiej Hizaki'emu nie zachodzić za skórę, jeśli ci życie miłe. A teraz szybko ubierał się, aby do niego wrócić, ale z drugiej strony, nie bardzo tego chciał. Może dlatego, że usłyszał rozmowę Hizaki'ego z Kamijo, która nie była, taka jak zwykle. A która dawała znać, że lepiej im było nie przeszkadzać, tego był w stu procentach, pewny. Dlatego też wolał się w nią nie wtrącać, bo za bardzo było gorąco, tego był zupełnie pewny.

── Kto, by przypuszczał, że taka awantura się z tego wykroi?! ── mruknął Teru pod nosem, dalej przyciskając ucho do drzwi, aby lepiej słyszeć.

Dlatego nie wychylał z przedpokoju nosa, aby się nie narazić, bo tak ostro dyskutowali. Nie musiał widzieć, aby odróżnić ich głosy od siebie. Z drugiej strony, paskudnie się czuł, że ich tak podsłuchuje, ale nie był w stanie ruszyć się z miejsca, w którym obecnie się znajdował. A ich rozmowa, nie miała się szybko skończyć, za mocno byli na niej skupieni, że o jego istnieniu kompletnie zapomnieli.

Tym bardziej nie chciał jeszcze o sobie przypominać, tego był w stu procentach, pewny. Jednak tak bardzo byli sobą zajęci, że na amen zapomnieli o jego istnieniu. Co raczej się im nie dziwił, zważywszy niż bardzo ostra ta wymiana zdań była. A co za tym idzie, pozostało mu tylko na tę chwilę im się przysłuchiwać.

── Czyś ty na głowę upadł?! Masz pojęcie, co, by było, gdybym się w porę nie zjawił! ── ryknął Hizaki, wcale, nie owijając w bawełnę, bo nie było mowy, aby mu to ot, tak odpuścił, tego był w stu procentach, pewny, a Kamijo musiał pewnie w tym czasie pozbierać się i mocno oprzytomnieć.

── A niby, co się miało zdarzyć? Wyjaśnij mi, bo nie rozumiem, o co ci chodzi! ── odparł poirytowanym tonem głosu Kamijo, widocznie, nie rozumiejąc, o co mu chodzi.

── Nie chrzań! ── warknął Hizaki, dodając zaraz: ── Nie zasłaniaj się niepamięcią!

── Ale ja naprawdę nie pamiętam! ── ryknął kompletnie dobity Kamijo, a jego migrena jeszcze bardziej się nasilała.

Serce z każdą chwilą, coraz bardziej mu w piersi walić, bo teraz dopiero zdał Teru sobie sprawę z tego, że Kamijo nie zdawał sobie sprawy, co robił. Wtedy powoli zaczynało się w nim gotować, że to, co przed chwilą przeszedł, było kwintesencją lunatykowania Kamijo. Wściekłość, która wzbierała, powodowała, że miał ochotę tak wpaść i wygarnąć mu, co o nim myśli.

Jednak zamiast tego, powrócił do przysłuchiwania się dalej ich wymieniania zdań. A to dlatego, że ona nadal nie została zakończona. Chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że już dawno powinien opuścić mieszkanie Kamijo, czego jeszcze nie dokonał. Bo za bardzo był skupiony na tym, o czym podsłuchiwał, co było mocno zrozumiałe.