Wściekła Księżniczka — Rozdział 03

Jednak nie przypuszczał, że zejdzie ta rozmowa na taki idiotyczny tor, jak to, na kim łapy położył albo czy nie położył. To już zaczynało być naprawdę nie na miejscu, jak by co najmniej był niewyżyty pod tym względem, czy coś w tym cholernym stylu. Co mu wcale nie było na rękę i zaczął się zastanawiać, czy aby Mana przypadkiem nie miał jakichś ukrytych co do niego celów, bo ot, tak, by z nim się nie spotkał.

Nawet jeśli, by pojawił się u niego z bukietem czerwonych róż. Ponownie westchnął tylko, zarazem spoglądając się na niego uważnie. Próbując znaleźć odpowiednie słowa, których jak na tę chwilę jak na złość mu brakowało. A przecież nigdy jeszcze wcześniej z tym problemu nie miał.

W takim razie, czemu akurat przy nim z nimi miał, do jasnej cholery problem‽ Tego jednak na tę chwilę odkryć nie był w stanie, co powoli zaczynało doprowadzać go do szewskiej pasji. Nie mając innego wyboru, pozostało Kamijo skupić się na rozmowie, jaką ze swoim rozmówcą obecnie prowadził.

Sam przecież tego chciał, więc czemu czuł się tak, jak by miał ochotę z tego miejsca zwiać? A taką miał ponownie ochotę i nic na to poradzić nie mógł, nie ważne, z której strony, by na to spoglądał. Z czego, jak wiadomo, nie był zbytnio zadowolony, ale nic na to poradzić już nie mógł.

── Nawet jeśli, to nie powinienem reagować na jego próby, tym bardziej! ── mruknął pod nosem Kamijo, aby zaraz dodać na głos: ── Ciekawe, co byś zrobił, jakbym się do ciebie zaraz dobrał?

Prawdę mówiąc, powiedział to specjalnie, aby zobaczyć, jak on na nie zareaguje. A w jego oczach zapalił się niebezpieczny ognik, o którym dawno już zapomniał. Bo jak by nie patrzeć, przecież sam podjął ten temat, a nie on. Nic więc dziwnego, że na kilka minut zrobiło się upiornie cicho niczym jak makiem zasiał. A jego mina wskazywała, że wcale nie przypuszczał, że spróbuje albo ośmieli się zadać takowe pytanie.

── Ty... ty... ── tylko tyle na tę chwilę wydobyło się z ust Many, który nie był w stanie na tę chwilę, cokolwiek powiedzieć.

Dlatego też uśmiechnął się, złośliwie, widząc jak przez jego umysł przebiegają chaotyczne myśli. Jak ma mu na to pytanie odpowiedzieć, co, jak widać, nie było dla niego łatwe. Jak by nie patrzeć z każdej strony, mogło wydawać się dość absurdalnie proste, ale zarazem jednak było mocno podchwytliwe, a takie on najbardziej lubił ze wszystkich.

Z początku, jednak zadał je dla śmiechu, ale nie przypuszczał, że aż tyle kłopotu ono mu później przyniesie. Gdyby Kamijo wówczas wiedział, że tak będzie, to pewnie, by go nie zadał, tego był w stu procentach, pewny. Jednak teraz już odwrotu nie było i musiał się z tym jakoś pogodzić i ruszyć dalej. Dlatego teraz pozostało mu tylko czekać na to, co on odpowie na jego słowa.

Jednak wychodziło na to, że szybko ona nie nastąpi, bo chyba za bardzo Manę skołowała. Nic więc dziwnego, że ponowił swoje słowa, aby upewnić się, czy przypadkiem on ich nie ominął. A co gorsza, że kompletnie go nie słuchał i dlatego nie wiedział jak miał mu odpowiedzieć. Dlatego też postanowił ponowić swoje słowa, aby chuchać na zimne, aniżeli nic nie powiedzieć, tego był pewny.

── Więc jak? Jestem ciekawy twojej odpowiedzi na to pytanie, które przed chwilą zadałem ── zagaił po chwili Kamijo, nie mogąc doczekać się jego odpowiedzi, aby przerwać tę głuchą ciszę.

Chociaż z drugiej strony, obawiał się jej, i to bardzo tego był w stu procentach, pewny. A to dlatego, że nie był w stanie przewidzieć jego odpowiedzi, co poniekąd nieco go denerwowało. A co, jeśli byłby z tego faktu zadowolony? Aż na samą myśl się wzdrygnął, kiedy tylko sobie o tym pomyślał.

Teraz był pewny, że lepiej było, gdyby jednak nie zadał tego idiotycznego według niego pytania. Zważywszy, że na domiar złego Mana dalej jak zaklęty milczał. Jak by, co najmniej język połknął, a jeszcze bardziej pogarszało według niego sprawę, o czym nie zdawał sobie sprawy.

── Co mnie napadło, że zadałem takie, a nie inne pytanie? ── pomyślał po chwili Kamijo, kiedy tak go obserwował w zupełnej ciszy.

Tym bardziej że przecież mógł zadać totalnie inne pytanie, a jednak już było za późno i nie było mowy, aby mógł je teraz wycofać. Z drugiej strony, przecież nie oznaczało, że przez to zdradzał z nim Hizaki'ego, prawda? Czy coś, bo jak by nie patrzeć, nie byli razem pod względem miłosnym, to czemu się w takim razie wzdrygnął?

Nic więc dziwnego, że dalej się Kamijo głowił, zarazem spoglądając na Manę, który wyglądał dalej, jak by był co najmniej spetryfikowany. Nie wiedzieć, czemu, ale nieco jego mina zaczynała go bawić, lecz zdawał sobie sprawę z tego, że jemu wcale do śmiechu zapewne nie było.

Widział, jak przez głowę Many, przechodziła burza mózgu. Westchnął na ten widok jedynie cicho, nalewając sobie kolejnego kieliszka czerwonego wina, oczekując dalej na jego odpowiedź. W końcu, jednak postanowił go nie popędzać, bo tylko, by pogorszyło jego reakcję na odpowiedź z jego strony. Tym bardziej że chciał już mieć to za sobą, ale to zależało od samego Many, kiedy to nastąpi.

A ten dalej niczym jak zaklęty milczał i nie miał zamiaru się wcale odezwać. Powoli przez to Kamijo zaczynał tracić cierpliwość, ale nie chciał ujawniać tego faktu na swojej twarzy. Bo doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że nic z tego nie będzie, jeśli tak zrobił. Co nie napawało go optymizmem, ale nic na to poradzić już nie mógł.

── Ile jeszcze on będzie milczał? ── spytał po chwili Kamijo samego siebie, chociaż czuł, że owo pytanie było, aż zanadto retoryczne.

A jego cisza, tylko go w tym przekonaniu umacniała, tego był w stu procentach, pewny. Czuł się tak, jakby sam sobie nogę podstawił. A teraz nawet nie był w stanie obrócić tego w żart, kiedy jeszcze mógł to zrobić. A dalsze milczenie Many, tylko jeszcze bardziej pogarszało sprawę i nic na to poradzić na tę chwilę nie mógł.

Zważywszy, że zaczął sobie wyobrażać, jak jego trybiki robią burzę mózgu i mało z tego powodu nie parsknął ze śmiechu. Zarazem rozkładając na czynniki pierwsze, każde wypowiedziane, do tej chwili słowa. Na czynniki pierwsze, aby upewnić się, czy dobrze je zrozumiał. Tak jakby nie dowierzał tego, że taką, a nie inną propozycję mu właśnie złożył.

A teraz biedny nie wiedział, czy miał się zgodzić, czy jednak ją odrzucić. Pod tym względem, Kamijo wcale mu się nie dziwił, że musiał porządnie się zastanowić. Ale jego cisza już powoli zaczynała grać mu na nerwach. Więc musiał się trzymać w ryzach, aby z niego nie wydusić tejże odpowiedzi.

Na, którą obecnie tak mocno czekał i doczekać, jak widać, się już nie mógł. Myślał, że prędzej zniesie jajko, aniżeli on w końcu zaskoczy i odpowie na jego durne pytanie. Nic więc dziwnego, że podświadomie zaczął stukać paznokciami o blat stolika, w nieznanym swojemu rozmówcy rytmie muzyki.

Chyba dopiero, dzięki temu jego rozmówca, tak jakby przebudził się z jakiegoś niby transu, w który popadł. Mrugał przez chwilę zawzięcie, jakby miał wrażenie, aby coś siedziało mu na powiekach i próbował się tego bez rozmazania makijażu oczu pozbyć. Jakby, co najmniej chciał zawzięcie zataić to, że jak bardzo był zszokowany tym, co jakiś czas temu usłyszał.

Bo tak naprawdę, każdy na miejscu Many byłby nimi zszokowany, gdyby coś takiego z ust swojego rozmówcy usłyszał. Nic więc dziwnego, że usłyszał taką odpowiedź, jakiej poniekąd Kamijo się spodziewał. Gdyby było inaczej, pewnie inaczej, by wypowiedział poprzednie słowa.

── Ty, chyba nie mówisz poważnie?! ── odezwał się w końcu po bardzo długiej przerwie Mana, wychodząc z szoku po jego słowach, nadal nie mogąc uwierzyć własnym uszom, że takie słowa padły z ust Kamijo, a Kamijo tylko uśmiechnął się na dźwięk wypowiedzianych przez Manę słów.

── Gdyby mówił nie na poważnie, to bym użył zupełnie innych słów na końcu, nieprawdaż? ── spytał Kamijo, odpowiadając po chwili, na jego słowa, przyglądając się jego ciągłej zmianie mimiki nie tylko twarzy, ale i samego ciała.

Nie wiedzieć, czemu, ale bawiło Kamijo to, i to bardzo, czego wcale nie chciał ukrywać. A im bardziej na niego spoglądał, tym bardziej miał ochotę zatopić w nich swoje kły. Co nie było zwykłe uczucie suchości w gardle, które nieraz miewał. Może dlatego, że za dużo wypił tego czerwonego wina, że tak się czuł?

Tego jednak określić obecnie nie był w stanie określić. Jedno było pewne, że jeśli jeszcze dłużej na niego będzie patrzył. To tym bardziej nie będzie w stanie mu się oprzeć, a przecież to było nienormalne?! Czyżby miał jakieś dziwne upodobania, o których nie zdawał sobie do tej pory sprawy?

Miał jednak nadzieję, że to nie jest ich wina, bo jeśli tak to będzie musiał poszukać wampirzego specjalisty od dziwnych upodobań, aby go z nich wyleczył, i to na dobre. A tak to teraz czekał na jego odpowiedź, aby w końcu wiedzieć, na czym stoi. Mana nawet nie spodziewał się tego, że pierwszy raz ot, tak bardzo dawna będzie miał możliwość porozmawiania prywatnie z Kamijo na osobności.

A tym bardziej, kto, by przypuszczał, że obaj skończą w jakiejś restauracji z lampką czerwonego wina, omawiając jego sprawy sercowe? Tego za żadne skarby nie był w stanie przewidzieć, tego był w stu procentach, pewny. Chociaż wcale z początku mu to nie przeszkadzało, ale z każdą kolejną lampką coraz mniej mu się to podobało.