Wściekła Księżniczka — Rozdział 06

── To, jeszcze chwilę dasz radę poczekać. Chyba że chcesz w przedpokoju to robić bez żadnego przygotowania. A raczej nie sądzę, aby ci to pasowało prawda? ── spytał po chwili Mana, wzdychając i zastanawiając się, czy na serio coś było w tym winie.

Bo jak by nie patrzeć, on mógł się kontrolować, a Kamijo chyba nie był w stanie tego zrobić. Tym bardziej że przecież wypili praktycznie tyle samo wina to, dlaczego jemu bardziej odbijało niż jemu? To według Many zaczynało być nie lada dla niego zagadką. A teraz już sprawdzić jednak tego nie mógł i nie był w stanie potwierdzić swoich podejrzeń.

Więc pozostało mu jedynie przyglądać się jego zachowaniu, aby pojąć, w czym tak naprawdę był problem i jak najszybciej go rozwiązać. Chociaż z drugiej jednak strony, czemu to w ogóle go obchodziło? Bo przecież to nie była jego wina, więc czemu się tak paskudnie czuł, jak by coś złego zrobił?

A najgorsze w tym wszystkim było to, że nie był od niego silniejszy, bo jak by wino dodawało mu sił. Co mocno Manę denerwowało, ale jak już wiadomo, nic na to poradzić nie mógł. Zważywszy, że przecież powinno być odwrotnie, ale widać każdy wampir reagował na wino inaczej.

── W sumie masz co do tego zupełną rację. Tutaj byłoby nazbyt niewygodnie. Dlatego lepiej pójdźmy do mojej sypialni ── zauważył po chwili Kamijo, odsuwając się od niego.

Dzięki czemu Mana przynajmniej mógł odetchnąć z ulgą od jego uścisku. Uścisku, który go jeszcze chwilę temu obdarzał, i to dość mocno, nie zdając sobie sprawy, o swojej sile. Po tychże słowach ruszyli w kierunku sypialni, a resztę już Kamijo pamiętał kompletnie jak przez samą mgłę.

Może dlatego, że w końcu, i to wino Manie do głowy dotarło, ale jednego był pewny, że był to najlepszy seks, jaki, kiedykolwiek miał. I wcale nie żałował tego, co zrobił, a raczej czuł się zadowolony, że w porównaniu z Hizaki'm, pozwolił mu się dotknąć. Jego dotyk na jego skórze, przyprawiał Manę o dreszcze rozkoszy, każdy pocałunek był nie do opisania.

To jak jego ręce błądziły po jego ciele, nie pozwalając mu ani chwilę na powstrzymanie głosu wydobywającego się z jego ust. Serce z każdą chwilą coraz bardziej mu przyspieszało, jakby miało wyskoczyć mu z piersi. Co było dziwne, zważywszy na to, że był wampirem.

── Nie przypuszczałem, że jesteś taki słodki ── szepnął Kamijo po chwili do jego ucha Kamijo, odgarniając mu włosy z twarzy.

Przestawał panować nad sobą, a podniecenie wywołane jego głosem sięgnęło już zenitu, marząc jedynie o tym. Aby mógł w końcu poczuć w sobie jego nabrzmiałego jak jego penisa, który tylko czekał, by się zapoznać z jego wnętrzem. Jednak on nadal zwlekał, nie zważając na jego prośby i błagania.

Tak, jakby radował się z tego, że się, nim bawi, jak kot z myszką. Widać, nie chciał tego tak szybko zakończyć, chciał dłużej go smakować, aby zapamiętać każdy milimetr jego ciała. Chociaż i on sam nie chciał, aby to tak szybko się zakończyło. Bo przecież nie miał pojęcia, czy kiedykolwiek więcej mu to będzie dane.

W końcu znaleźli się w jego sypialni, gdzie, nie zważając kompletnie na nic, kontynuowali tego, co wcześniej zaczęli. Nie przypuszczał wówczas, że przez to Teru będzie jego kolejną ofiarą. Bo Kamijo traktował, to co się teraz działo za sen, a nie jawę i sądził, że to nie koniec.

Jednak o tym miał dowiedzieć się dopiero później, więc teraz nie zdawał sobie z tego sprawy. Prawdę mówiąc,nim się zorientowali, było już po wszystkim. Nie miał Mana pojęcia, jakim cudem udało im się wziąć kąpiel, nie mówiąc o przebraniu się w suche ciuchy. Prawdę mówiąc, stało się to już w pełnej malignie.

Tak czy inaczej, zasnął wtulony w niego, odpływając do Krainy Morfeusza. Jednak nie spał nazbyt dobrze, więc obudził się wczesnym rankiem i po cichu ubrał się i zostawił karteczkę na pobliskim stole. Dzięki temu, że mógł się teleportować, nie musząc otwierać drzwi, bo byłby potem problem z kluczami.

Chociaż tak naprawdę w ten sposób nie chciał opuszczać jego domu, ale nie miał innego wyboru nie ważne, z której strony na to, by spoglądał. Denerwowało go, bo zdawał sobie sprawę z tego, że on wolał, aby został z nim na dłużej. Ale widmo ujrzenia Hizaki'ego nie napawała go optymizmem, tego był w stu procentach, pewny.

Westchnął cicho i przygotował w końcu tę durną karteczkę, którą ostrożnie położył w miejscu, w którym była najbardziej widoczna. Nie był z tego powodu zadowolony, ale nie mógł tutaj dłużej zostać. Bo w każdej chwili mógł pojawić się ten cały Hizaki, a konfrontacji z nim chciał jak najbardziej uniknąć.

── Wybacz, że cię w ten sposób zostawiam, ale nie miałem innego wyboru! ── mruknął Mana pod nosem, nie bardzo z tego faktu zadowolony.

Jednak jeśli mieli zajrzeć do niego jego znajomi, to nie mogli go zobaczyć. Z mieszanymi uczuciami, ruszył w kierunku swojego mieszkania, mając cichą nadzieję, że dobrze zrobił, tak go samego zostawiając. Nie wspominając, że musiał jak najszybciej wrzucić coś na ruszt, aby nie musiał nikogo atakować, czego, by nie chciał.

Słońce mocno dawało mu w kość, ale to było lepsze, niż złość tego, który, by ich zobaczył. A doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak potrafi być Hizaki niebezpieczny. Kiedy był wściekły na maksa, wolał jednak ominąć utraty kończyn albo – co gorsza, – życia. Dlatego też musiał trzymać się na baczności, co nie było takie proste, jak się mu na samym początku wydawało.

***

Od samego ranka, Teru miał jakieś dziwne wrażenie, że coś się dzisiaj wydarzy. Jednak nie miał bladego pojęcia, co to tak naprawdę miało być i nic na to poradzić już nie mógł. Z duszą na ramieniu, wziął prysznic i ubrał się w nowe ciuchy, nim zrobił sobie śniadanie.

Mało nie oblał się gorącą kawą, tuż po tym, jak usłyszał dźwięk swojej komórki. Na całe szczęście, że w ostatnim momencie udało mu się tego ominąć, bo wówczas nie byłoby za ciekawie. Jednak na tę chwilę nie miał bladego pojęcia, kto tak o wczesnej porze, by do niego dzwonił.

Z drugiej jednak strony, mógł przecież być to jakiś spam albo w coś, w tym deseniu. Jednakże dopóki nie dotarł do telefonu, to nie mógł tego odkryć, co się zanim kryło. Co jeszcze bardziej go denerwowało, niż samo jego dzwonienie, bo już dłużej tego wytrzymać nie mógł.

── Ugh... Ja kiedyś na zawał zejdę, przysięgam! ── mruknął po chwili Teru pod nosem.

Zarazem ostrożnie, odstawiając swój kubek na stół,, by po chwili ruszyć w kierunku swojego telefonu, który znajdował się w jego sypialni. Nie miał bladego pojęcia, kto o tak wczesnej porze wysyłał mu SMS-a, ale już do tego zupełnie przywykł. Westchnął cicho, kiedy ujrzał, kto go wysłał, czego jak wiadomo, wcale się nie spodziewał. Kiedy go przeczytał, serce podskoczyło mu do gardła, bo pisał do niego sam Hizaki.

Bo z powodu durnego korku, nie będzie mógł zajrzeć do Kamijo i żeby to on to zrobił, nim on do niego dotrze. Przez chwilę przyglądał się owemu SMS-owi ze wszystkich stron. Jakby miał wrażenie, że się pomylił i źle przeczytał. W końcu, jednak dotarło do niego, że ta wiadomość była jednak prawdziwa. Chociaż jeszcze chwilę temu, miał wrażenie, że to był głupi żart ze strony Hizaki'ego.

── No naprawdę‽ ── syknął Teru ponownie pod nosem, wcale, nie mając ochoty zaglądać do Kamijo.

Zwłaszcza że to była domena Hizaki'ego więc czemu nagle mu się zmieniło? Tego jednak nie był w stanie się dowiedzieć, więc odpisał mu, że to zrobi, ale to miałby być ostatnim raz. Tuż po tym, jak spakował rzeczy, które miał zabrać ze sobą i jednym haustem wypił kawę, którą normalnie wolniej pił.

I niedługo potem tego jednak właśnie pożałował, o czym jak wiadomo, wcześniej nie pomyślał. Chociaż już było po herbacie i nic na to poradzić już nie mógł i pozostało mu tylko brnąć do przodu. Nic więc dziwnego, że nie był z tego powodu zadowolony i mógł tylko siebie samego karać za własną nieprzymuszoną głupotę.

── Aua! ── jęknął po chwili Teru, kiedy oparzył sobie przez to język, więc chwilę mu zajęło, nim mu przeszło.

Zaraz też opuścił mieszkanie i ruszył w kierunku transportu, chociaż nie było to mu na rękę. Z drugiej strony, teraz dopiero zrozumiał, czemu Hizaki dał mu klucze do mieszkania Kamijo. Tak jak by, wiedział, że coś takiego się miało wydarzyć i dlatego je mu dał. Na te słowa tylko pokręcił głową, twierdząc, że za bardzo przesadzał i nic dziwnego się nie wydarzy.

Nim się zorientował, dotarł do jego punktu docelowego, zatrzymując się przed jego mieszkaniem. Chociaż tak naprawdę, nie bardzo miał ochotę się tam udawać, ale odwrotu już nie było. Nabrał Teru sporo powietrza w płuca, aby po chwili je wypuścić, bo tylko tak mógł się uspokoić.

Serce powoli zaczynało mu walić w piersi, co według niego nie było dobrym znakiem. Nie wiedzieć, czemu, ale podświadomie zaczynał panikować, bo jak by nie patrzeć, nie miał bladego pojęcia, jak Kamijo zareaguje na jego widok. Kiedy on oczekiwał pojawienia się u niego, jego, najdroższego Hizaki'ego.

Tak czy inaczej, już odwrotu nie było i pozostało mu tylko przeć do przodu i nie patrzeć za siebie samego. Westchnął tylko cicho, zarazem otwierając drzwi wejściowe i wolnym krokiem, udając się pod podany numer mieszkania. Z dziesięć razy sprawdzał, czy trafił pod właściwy adres, aby przypadkiem się nie pomylić.