Wściekła Księżniczka — Rozdział 07

Wówczas ostrożnie włożył klucz do środka dziurki i przekręcił go w niej. A kiedy usłyszał charakterystyczny dźwięk, wówczas mógł być w stu procentach, pewny, że drzwi są już otwarte. Serce jeszcze bardziej zaczęło mu bić w piersi, jakby co najmniej był jakimś włamywaczem. A przecież jak wiadomo, nim nie był, więc czemu się tak właśnie czuł jak jakiś złodziej?

── Teraz to już naprawdę nie mam odwrotu... ── mruknął pod nosem Teru, zarazem wchodząc do środka i zamykając za sobą drzwi.

Mając tylko cichą nadzieję, że Hizaki szybko się zjawi, bo nie wiedzieć, czemu, co do tego miał złe przeczucia. Nie wiedzieć, czemu, ale chciał jak najszybciej się z tego miejsca ulotnić. A przecież sam Hizaki poprosił, aby obudził Kamijo, bo sam nie mógł tego zrobić. Nic dziwnego, że miał nogi niczym jak z waty, przez co powoli kierował się w stronę sypialni Kamijo.

Bo wszystko wskazywało na to, że on nadal sobie w najlepsze jeszcze spał. Gdyby było inaczej, nie byłoby tak cicho jak teraz, był tego w stu procentach, pewny. Nic więc dziwnego, Teru rozglądał się ostrożnie po miejscu, w którym się obecnie znajdował. Aby na nic przypadkiem nie wpaść, bo jeszcze mu brakowało, by coś w domu Kamijo rozwalił.

── Co to? ── szepnął Teru, kiedy w końcu dotarł do jego miejsca docelowego.

Wówczas jego wzrok przykuł liścik znajdujący się na pobliskim stole, lecz nie planował go podnosić. A to dlatego, że włosy na głowie mu się zjeżyły, kiedy zorientował się, kto go tak naprawdę zostawił. Bo zostawił go nie, kto inny jak sam Mana, ale z drugiej strony mógł teraz tylko przesadzać i po prostu wyobraźnia za bardzo mu harcowała. Pokręcił tylko głową, aby odgonić te głupie myśli jak najdalej od siebie samego.

Jednak one za żadne skarby nie chciały go opuścić, co doprowadzało go do szewskiej pasji. Tym bardziej że im bardziej próbował się ich pozbyć, tym bardziej one do niego z jeszcze większą siłą wracały. Nic więc dziwnego, że trochę czasu minęło, nim zdał sobie sprawę z tego, co się przed nim właśnie działo, a bardziej widział.

── O matko‽ ── pisnął po chwili Teru, gdy zdał sobie sprawę z tego, że ujrzał coś, czego wcale ujrzeć nie chciał i zapewne nigdy ujrzeć nie miał.

A to dlatego, że była nim trumna, której za żadne skarby się nie spodziewał, tego był w stu procentach, pewny! Teraz to już naprawdę nie wiedział, co ma o tym wszystkim myśleć, a jego mózg zaczynał nawalać. Tym bardziej że Hizaki nic mu nie wspominał o takiej rzeczy jak to, co ujrzał.

Teraz to już na serio miał ochotę wziąć nogi za pas i zwiewać, ile sił w nogach. Jednak nie mógł niestety tego zrobić, ponieważ jak wiadomo, obiecał mu, że to zrobi. Jednego już był w stu procentach, pewny, że później udusi Hizaki'ego z powodu tego, że nic mu o tym nie powiedział! Tylko to przychodziło mu obecnie do głowy, bo innego wytłumaczenia na to nie widział.

A na pewno, nie miał zamiaru tego ot, tak zostawić i przejść do porządku dziennego. Przez dłuższą chwilę miał wrażenie, że on mu po prostu zrobił głupi dowcip i tylko czekał, aż wyskoczą mu z kamerami. Nic więc dziwnego, że przez dłuższą chwilę czekał w kompletnej ciszy, aż tamci wyskoczą z kamerami. Jednakże nic takiego jednak nie nastąpiło, co znaczyło, że to, co widział, było jednak prawdą.

── Teraz, to już lekka przesada‽ ── pisnął Teru, z mocno bijącym sercem, mając nogi niczym jak z durnej waty.

Przez co, powoli podchodził do trumny, w której jak sądził, spoczywał śpiący Kamijo. Powoli zaczynał sądzić, że on nieco za mocno zatracił się w swojej wykreowanej roli, że aż postanowił spać w trumnie. Tylko to przychodziło mu w tym momencie do głowy, bo innego rozsądnego wytłumaczenia na to jednak nie widział.

Od teraz już kompletnie niczego nie rozumiał i jednego był pewny, że zrozumieć nie miał zamiaru. Tak bardzo był pochłonięty tym, co teraz widział i myślał, że serce mało mu przez gardło nie wyskoczyło. Tuż po tym, jak usłyszał jakiś łomot, którego jak wiadomo, zlokalizować nie był w stanie.

Nic więc dziwnego, że na wszelki wypadek rozejrzał się po sypialni, ale niczego nieniepokojącego nie zauważył. Widocznie zaczynał nerwów już mieć zwidy, z powodu ujrzenia tej durnej trumny. Przez co, miał wrażenie, że znajdował się nie w domu Kamijo, ale zupełnie gdzieś indziej.

Bo przecież nie był wpasowany w jakiś tandetny program rozrywkowy, prawda? Znowu pokręcił głową, aby odepchnąć i te myśli z dala od siebie i cieszył się, że to był ranek, a nie głucha noc. Bo wtedy to na pewno, by już kompletnie zszedł na serce i po jakimś czasie by go znaleźli martwego, obok trumny...

Nie dokończył Teru ostatniego zdania, bo aż mu się słabo zrobiło i gdyby nie krzesło, które stało nieopodal, pewnie runąłby na podłogę niczym jak worek kartofli. Na szczęście do tego nie doszło i mógł odetchnąć z ulgą, co nie znaczy, że nie musiał dojść do siebie.

Minęło kolejne kilka minut, nim w końcu wstał z tego krzesła i odważył się podejść do tej piekielnej ━━ według niego ━━ trumny. Kolejne kilka chwil spędził, dywagując czy dotknąć tej durnej trumny, czy też, czy nie. W końcu, po dłuższym czasie postanowił najpierw zapukać w wieko trumny.

Chociaż według samego Teru, było to dość idiotycznym pomysłem, ale w końcu machnął na to ręką. A kiedy nie usłyszał żadnej odpowiedzi, ponowił swoje idiotyczne pukanie w wieko. Z każdą chwilą coraz bardziej czuł się jak ostatni idiota, ale i tak żadnego odzewu nie usłyszał.

Tym bardziej nikt nie musiał mu mówić, bo doskonale zdawał sobie sprawę, z tego jak to wyglądało. Zarazem miał również wrażenie bycia w tanim horrorze o wampirzym motywie. Westchnął ciężko i zamknął na chwilę oczy, aby po chwili na nowo je otworzyć. Nieważne, jakby zawzięcie mrugał, to i tak trumna za żadne skarby nie miała zamiaru zniknąć i była w miejscu, w którym ją znalazł.

A co za tym idzie, znaczyło, że jednak musiała być prawdziwa, a nie wytworem jego chorej wyobraźni. Dlatego też musiał Teru wziąć się w garść, aby się do niej ponownie zbliżyć. A to dlatego, że z nerwów zrobił kilka kroków do tyłu, jakby zaraz miała go co najmniej połknąć.

── Raz kozie śmierć...‽ ── mruknął pod nosem Teru, chociaż wcale, nie będąc przekonanym, czy powinien odsuwać to feralne wieko.

Jeśli tego nie zrobi, to w jaki sposób miał go w takim razie obudzić? Tym bardziej że Hizaki wcale nie napisał mu jak ma on go obudzić, to był w tym wszystkim najgorsze. Nie wspominając o tym, że teraz już było za późno, aby mógł do niego pod tym względem zadzwonić.

Serce dalej niczym jak nie sługa, nie miało zamiaru mu się uspokoić, co tylko pogarszało jego sytuację. A to dlatego, że bardzo było możliwe, że Kamijo na serio był wampirem, a nie, że tylko się na niego kreował. Ponownie pokręcił Teru głową, lecz tym razem tak mocno, że aż go szyja zabolała.

Nic dziwnego, że syknął pod nosem, że nie powinien tak mocno nią kręcić. Jednak już było za późno, więc nic już na to poradzić nie mógł i on o tym doskonale zdawał sobie sprawę. Czuł, jak mu dłonie się lekko mokre, od potu robią, chociaż specjalnie tego przecież nie robił.

Mało, zarazem nie łamiąc sobie paznokci, kiedy powoli odchylał wieko trumny. Co znaczyło, że już nic nie mogło być takie same jak przed jej odchylaniem. A to, co za chwilę miało się wydarzyć, to już nie było jego jak wiadomo winą. Chociaż jak się dobrze nad tym zastanowić to każdy na jego miejscu mógłby przejść to samo, co on.

Włączając w to samego Hizaki'ego, który gdyby nie prosił go, oto sam, by teraz to przechodził. Serce jeszcze mocniej mu zabiło, kiedy ujrzał Kamijo jak spokojnie sobie spał. Przez krótką chwilę spoglądał na niego z zupełnym uwielbieniem, które z czasem przerodziło się w zdenerwowanie i nawet strach.

A to dlatego, że zaczęło do niego docierać, że nie widział, aby spał, a bardziej wyglądał jakby był na serio martwy! Stąd powoli Teru zaczynał panikować, tuż po tym, jak dotknął dłonią jego zimnego jak lód policzka. Co jak wiadomo, przeczyło temu, co wiedział o ludziach, tego był w stu procentach, pewny.

Dlatego przez jego umysł zaczęły przebiegać najgorsze myśli, że ktoś go po cichu ot, tak zabił. A on będzie tym, którego za kratki wsadzą, bo znaleźli go na miejscu zbrodni. Nic więc dziwnego, że na samą myśl o tym, aż mu się słabo i ciemno przed oczami zaczęło robić. A kiedy już odwracał się, aby sięgnąć, po telefon z kieszeni plecaka, który położył nieopodal, poczuł, że coś złapało go za nadgarstek.

A było to coś zimnego, lodowatego niczym jak z zamrażarki i mokrego zarazem. Wyglądało na to, że coś złapało go i nie miało zamiaru go puścić, jakby uczepiło się go, aby wyssać z niego całe ciepło. Nic więc dziwnego, że Teru wydarł się z tego powodu na cały regulator, puszczając przy tym wszystkie możliwe blokady.

── Gyaaah!!! ── tylko tyle wydobyło się z ust, podczas kiedy wszystkie włosy na jego ciele stanęły mu, że strachu dęba.

Tym bardziej że nie był w stanie uwolnić swojej ręki z tego upiornego niczym kleszcze uścisku. Co jak wiadomo, nie napawało go optymizmem, i to było w tym wszystkim najgorsze. Zważywszy, że nie przypuszczał, że jego próba oswobodzenia się z niego spowoduje, że właściciel tego uścisku przyciągnie go do siebie.

Zarazem, składając na ustach Teru namiętny pocałunek, którego za cholerę się nie spodziewał. A, tym bardziej że tym, który go złożył był nie, kto inny jak sam Kamijo! A który wyglądał jakby był w jakimś pieprzonym transie i nie ogarniał tego, że nie jest on Hizaki'm. Teru złapał dopiero oddech, kiedy jego usta odkleiły się od jego ust, co nie było takie proste.