Wściekła Księżniczka — Rozdział 08

Tym bardziej że nie był to przypadkowy pocałunek jak im się zdarzył podczas koncertu. A był to pocałunek pełny niepohamowanej żądzy, a coś w tyle głowy podpowiadało mu, że to była zaledwie gra wstępna. Stąd, jeśli Teru nie uda się uciec, to jego tył może być w wielkim niebezpieczeństwie.

A tego jak wiadomo, wolałby za wszelką cenę uniknąć, co nie było takie proste jak mu się wydawało. W takim razie jak miał się bronić, kiedy nawet nie miał przy sobie żadnej broni? Gdyby Hizaki wcześniej uprzedził go, aby wziął ze sobą coś do obrony, to pewnie, by tak właśnie zrobił.

A teraz już nic na to poradzić nie mógł i pozostało mu tylko wyrywać się, aż w końcu będzie mógł wziąć nogi za pas i uciec. Co jak wiadomo, nie było takie proste jak mu się wydawało, z powodu siły, jaką aktualnie miał Kamijo. Nic więc dziwnego, że Teru odezwał się tak, a nie inaczej, bo innego wyboru nie miał.

── Hey, zostaw mnie! Nie jestem Hizaki'm! ── pisnął po chwili Teru, szamocząc i wijąc się pod nim, aby siebie od niego uwolnić, co jak później okazało się, kolejnym złym ruchem z jego własnej, jak wiadomo strony.

── Jeśli myślisz, że się wywiniesz mi kotku, to się pomyliłeś! ── szepnął mu po chwili do jego ucha Kamijo, międzyczasie, oblizując swoje wargi.

Po tychże słowach wypowiedzianych przez niego prosto do jego ucha po całym jego ciele przeszła gęsia skórka. Od samego czubka głowy, po same palce u stóp te słowa nim bardzo wstrząsnęły. Teru czuł jak powoli ulatuje z niego siła i chęć dalszej walki z samym Kamijo.

To mu się wcale nie podobało, bo zdawał sobie sprawę z tego, że on nie jest przytomny. A co za tym idzie, mógł tak naprawdę pomylić go z kimś zupełnie innym, co było bardzo prawdopodobne. A on po prostu znalazł się w nieodpowiednim czasie i miejscu, i dlatego na niego aktualnie padło.

Zaczynał Teru powoli być wściekły na samego siebie, że to, co teraz się działo, zaczynało mu się podobać. A to przecież było niedorzeczne, bo już dawno zdał sobie sprawę z tego, że nie miał u niego żadnych szans. Więc jeśli na serio Kamijo był wampirem, to tym bardziej już nie chciał się do niego bardziej zbliżać, niż na samym początku, jak planował.

Dlatego też za wszelką cenę musiał stłumić tę narastającą przyjemność powodowaną jego dotykiem. Bo inaczej nie będzie w stanie myśleć racjonalnie, a tego nie chciałby uniknąć. Co nie było takie proste jak mu się wydawało, i to było w tym najgorsze. A to dlatego, że Kamijo zachowywał się, jakby był durnym transie i nie dochodziło do niego, co do niego mówił Teru.

Zapewne sądził, że jest on Hizaki'm, bo zwykle to on go budził, ale nie tym razem. Powoli zaczynał być Teru pełny podziwu dla niego, że jeszcze nie odpuścił pod względem jego budzenia. Bo on na jego miejscu już, by tak postanowił, ale jak wiadomo, nie był nim, więc nic na to poradzić już nie mógł.

Dlatego też pozostało mu z nim walczyć, dopóki Hizaki nie dotrze na miejsce, bo tylko on mógł coś na to poradzić. Tylko to przychodziło mu do głowy, bo innej opcji na tę chwilę nie widział, i to było w tym najgorsze. Z czego jak wiadomo, za bardzo pod tym względem nie był zadowolony.

── Aaach! Przestań! ── pisnął po chwili Teru, tuż po tym jak wyrwało się z jego ust westchnienie, którego sam się nie spodziewał.

A to dlatego, że walczyły w nim mieszane uczucia, które nie chciały ustąpić drugim miejsca. Podczas tego jak usta Kamijo zsuwały się niżej i niżej, a on już nie miał żadnej siły, aby z nim walczyć. Co nie było mu na rękę, ale nie miał innego wyjścia jak się poddać, bo i tak z nim, by nie wgrał. Kiedy już Teru myślał, że dobierze się do jego przyrodzenia, wówczas coś czarnego przeleciało mu prawie przed samym nosem.

Tak mocno był skupiony na walce z Kamijo, nawet nie zauważył, że ktoś wszedł do mieszkania. Stało się to tak szybko, że zaledwie zobaczył smugę, bo tak szybko to coś przeleciało. Zarazem serce podskoczyło mu do gardła, kiedy zdał sobie sprawę z tego, że gdyby nie cofnął się, to, by zapewne oberwał tym czymś, tego był w stu procentach, pewny.

── Co do jasnej...‽ ── tylko tyle wyrwało Teru się z ust, bo jak zobaczył minę, tej osoby zamarł w bezruchu.

A to dlatego, że tak mocno była ta osoba wkurwiona, że lepiej było się nie odzywać. Jeśli nie chciało się oberwać, a była nim, kto inny jak sam Hizaki, który do kompletu trzymał w ręku patelnię. Nic więc dziwnego, że nie bardzo wiedział, jak ma na to wszystko, tak naprawdę zareagować. Co nie napawało go wcale optymizmem.

***

Ten dzień dla Hizaki'ego od samego ranka był praktycznie do czterech liter. A szalę goryczy przeważyła dziura w najnowszych rajstopach i kotek na trasie. Dlatego też nie miał innego wyboru, jak poprosić samego Teru, który mieszkał najbliżej, aby go zastąpił do czasu, nim dotrze on na miejsce. Chociaż zdawał sobie doskonale sprawę, jak mocno to było niebezpieczne, ale innego wyboru, jednak nie miał.

Nie ważne, z której strony na to, by spoglądał, i to, w tym go najbardziej dobijało ze wszystkiego. Klnąc niczym jak szewc pod nosem, nie miał zamiaru wracać do domu, bo tak naprawdę był już prawie w połowie drogi. A co za tym idzie, pozostało mu jedynie kupić nowe rajstopy w najbliższej sklepie, a potem pójść do łazienki i je zmienić.

Nic więc dziwnego, że serce waliło mu, jak oszalałe, bo nie lubił osobiście takich rzeczy kupować. Jak już, to robił, to ktoś ze stafu, jednak tym razem nie miał innego wyboru. Bo przecież nie będzie paradował w dziurawych rajstopach, tego był w stu procentach, pewny. Na samą myśl, aż mu się niedobrze zrobiło.

── Jaka złośliwość rzeczy martwych... ── mruknął pod nosem Hizaki, nie będąc z tego powodu zadowolony.

Westchnął tylko cicho i wszedł niczym jak szpieg z krainy dreszczowców i szybko dotarł do punktu docelowego. Na szczęście doskonale wiedział, które kupić, więc długo mu to nie zajęło, co było mu na rękę. Jednak najgorsze było dopiero przed nim, bo jeszcze pozostało mu udać się do durnej kasy.

Nie cierpiał takich momentów, ale jak wiadomo, teraz odwrotu już nie było i pozostało mu tylko brnąć do przodu. Tym bardziej że mina kasjerki była bezcenna, ale co Hizaki mógł na to poradzić. Nic więc dziwnego, że był zmuszony wysłać Teru, aby obudził Kamijo. Chociaż, że zarazem nie wiedzieć, czemu miał z tego powodu złe przeczucia.

── Akurat musiało stać się to dzisiaj‽ ── mruknął pod nosem Hizaki, już porządnie poirytowany tym faktem, który wybił go z równowagi.

Trochę czasu mu zajęło, nim w końcu udało mu się zapłacić za te durne rajstopy. Dopiero wtedy szybko opuścił drogerię i skierował się do pobliskiej łazienki. Czas go gonił, ale nie miał zamiaru międzyczasie skręcić sobie nogi, bo to nie byłoby mu na rękę. Gdy tylko pokonał swój kryzys, wsiadł z powrotem do samochodu i ruszył w kierunku mieszkania Kamijo. Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że Teru nie był z tego powodu zadowolony.

Chociaż nie odmówił, co spowodowało u niego ulgę na sercu, ale zarazem strach o niego. Z drugiej jednak strony, jednak miał wrażenie, że lepiej było się pospieszyć. A to dlatego, że od samego opuszczenia domu złe przeczucie go nie opuszczało. Stąd tak bardzo się denerwował i marzył o tym, aby już być na miejscu. Dopiero wtedy mógłby tak naprawdę odetchnąć z ulgą, tego był w stu procentach, pewny.

── Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze... Chociaż z drugiej strony, Teru, by już dawno dzwonił, gdyby coś się stało... ── pomyślał po chwili Hizaki, w tym samym czasie, zatrzymując się na czerwonych światłach i musiał poczekać, nim będzie mógł ruszyć dalej.

Międzyczasie nerwowo, co jakiś czas spozierał na swoją torebkę, czy telefon mu przypadkiem nie dzwonił. Jednak, jak do tej chwili, on nie drgnął ani razu, więc wychodziło na to, że wszystko było w porządku. Dlatego też trzymał się tego, że wszystko było w porządku i jednak nie musiał się zbytnio przejmować.

Chociaż wtedy jeszcze nie miał bladego pojęcia, co za chwilę będzie miał możliwość ujrzenia. Ujrzenia czegoś, czego za żadne skarby nie przyszłoby mu, jak wiadomo, do głowy. W końcu, jednak dotarł do miejsca docelowego i po znalezieniu wolnego miejsca, zaparkował swój samochód.

Trzymając rękę na pulsie, wyłączył silnik i wyjął kluczyki ze stacyjki. Odpiął pasy bezpieczeństwa i otworzył drzwi od samochodu, bo niby jak miał go opuścić? Zaraz też sięgnął po swoją torebkę i ostrożnie wysunął nogi z pojazdu, aby mógł go opuścić. Kiedy to zrobił, zamknął za sobą drzwi od niego i zablokował samochód.

Gdy upewnił się, że pojazd jest zablokowany Hizaki, schował kluczyki do torebki i ruszył już spokojnym krokiem do bloku. Do bloku, gdzie on mieszkał, nieco potykając się na schodach, podczas tego, jak po nich wchodził. Jakby nigdy nic, wszedł do środka po wciśnięciu kodu do drzwi i skierował się w stronę windy.

── Może jednak coś jest na rzeczy...‽ ── pomyślał po chwili Hizaki, od momentu przekroczenia progu windy, mając jeszcze gorsze przeczucia.

Przeczucia, które za żadne skarby nie chciały dać mu spokoju, co go zaczynało nieco martwić. Bo nieważne, jakby próbował się ich pozbyć, to i tak wracały one ze zdwojoną siłą. A to dlatego, że dopiero teraz zdał sobie sprawę z tego, iż Teru nie miał bladego pojęcia, że Kamijo był tak naprawdę wampirem.