Wściekła Księżniczka — Rozdział 10

── Taa, już ci uwierzę, że nie pamiętasz tego, jak prawie przeleciałeś Teru, którego poprosiłem, aby cię obudził! ── odparł coraz bardziej rozwścieczony Hizaki, machając zarazem, podczas gestykulowania, niebezpieczne patelnią, której nadal nie odłożył.

── ŻE CO PROSZĘ?! ── rzekł po chwili Kamijo, jeszcze bardziej podnosząc głos i bardzo możliwe, robiąc przy tym oczy jak talerze obiadowe, na dźwięk słów, które przed chwilą od niego usłyszał.

── Tak jak usłyszałeś, ażeby tego jeszcze było mało, to jeszcze chciałeś go ugryźć! ── odrzekł Hizaki, nadal nie mając zamiaru mu popuścić i wcale nie wierzył mu, że wcale nie miał pojęcia, co robił.

W tym momencie odsunął ucho od drzwi, kompletnie, będąc w szoku, co właśnie usłyszał! Wychodziło na to, że gdyby Hizaki spóźniłby się o kilka minut, to, by już wąchał kwiatki od spodu! Aż osunął się z wrażenia na podłogę, na myśl, że mógł stracić życie. Tym bardziej teraz był wdzięczny niemu, że mu uratował, tego był w stu procentach, pewny.

Jakaś część go, nadal chciała przysłuchiwać się tejże wymianie zdań. Chociaż druga połowa była zupełnie inna, pod tym względem zdania. Jednego już był pewny, że Kamijo wcale nie udawał, że jest wampirem. A naprawdę nim był i pewnie nie było mu na rękę, że ktoś się o tym dowiedział.

Ktoś, kto nie był Hizaki'm, który, jak widać, wiedział o tym doskonale. A i tak wysłał nic nieświadomego Teru, w objęcia krwiopijcy. Szybkim krokiem opuścił dom Kamijo i nie miał bladego pojęcia, czy będzie w stanie dalej z nim współpracować, po tym, czego się o nim dowiedział.

I po tym, co próbował mu zrobić, z drugiej strony, nawet gdyby o tym poinformował policję i tak nikt, by mu nie uwierzył. A co za tym idzie, musiałby z tym zostać sam ze sobą, co mu się wcale nie podobało. Jednak innego wyboru nie miał, nie ważne, z której strony na to, by spoglądał.

Westchnął ciężko i spojrzał na niebo, aby po chwili szybkim krokiem udać się w stronę swojego domu. Musiał przecież się przebrać, bo w takim stanie nikomu pokazać się nie mógł. Na samą myśl robiło mu się słabo, a jeszcze miał sporą drogę przed sobą. I to jak ludzie na ulicy będą się ją niego gapili i komentowali jego obecny wygląd.

Jakby mógł, to zapewne teraz schowałby się w jakiejś dziurze i przez długi czas z niej nie wychodził. Spoglądał Hizaki z furią na Kamijo, który nadal zasłaniał się kompletną niewiedzą. Do czasu, gdy zdał sobie sprawę z tego, że Teru nadal nie wrócił. Z początku sądził, że nie chciał im przeszkadzać, ale mijały kolejne minuty, a po nim ani śladu.

W końcu, łypiąc ostrzegawczo w stronę Kamijo, wyszedł z jego sypialni w poszukiwaniu Teru. Przejrzał wszystkie pokoje, a po nim ani śladu co jeszcze bardziej go zdenerwowało. Miał tylko cichą nadzieję, że nic sobie on nie zrobi, bo wtedy, by tego sobie nie wybaczył.

A złość na Kamijo wcale nie miała zamiaru zelżeć, co jak wiadomo było pod tym względem mocno zrozumiałe. Wrócił do sypialni i postanowił dokończyć rozmowę z Kamijo, bo tylko to mu pozostało. Spoglądał na niego, mocno po chwili, wzdychając z totalnej bezsilności w stosunku do Teru.

A Kamijo spoglądał się na niego, nadal nie mogąc zrozumieć, o co się on złościł. Wówczas jego wzrok padł na karteczkę leżącą na stole i podniósł ją. Zaraz też zgniótł ją, bo dopiero teraz poznał całą prawdę, o której jak wiadomo, nie chciał poznać. Prawdę, której nie chciał poznawać, ale odwrotu już nie było i pozostało mu tylko przeć do przodu.

A co za tym idzie, aż zaczął gotować się w środku, kiedy wypowiadał owe słowa. Słowa, które jedno po drugim ociekało jadem, ale nic na to poradzić już nie mógł. Tak bardzo był tym faktem poirytowany i wściekły, na co wcale nikt mu się nie dziwił. A im bardziej próbował się powstrzymać, tym bardziej miał ochotę go ukatrupić.

── Widzę, że niezłą miałeś zabawę z Maną, nieprawdaż? ── spytał Hizaki po chwili słowami ociekającymi jadem i łypiąc na niego groźnie.

── Nawet jeśli to co! ── odparł Kamijo, już nieźle rozeźlony, że tak na niego naskakiwał.

── Jeszcze mi powiesz, że Teru przypominał ci jego, dlatego się na niego rzuciłeś? ── spytał Hizaki ponownie, nic wcale, nie robiąc sobie z jego wściekłej miny.

A to dlatego, że już dawno przestał się go bać i jeśli myślał, że nieco się zmieni, to się gorzko przeliczył. Tym bardziej że chciał dać mu szansę, aby byli razem, ale po tym, co dzisiaj, tfu, wczoraj Kamijo zrobił, co było dzisiaj tego konsekwencją, mógł sobie o tym pomarzyć. Mógł sobie również pomarzyć, że kiedykolwiek jeszcze posmakuje jego krwi, tego był w stu procentach, pewny.

Czekał teraz na to, co powie, wcale, nie zważając na to, która była godzina. Tak bardzo był pochłonięty rozmową, że wściekłym Hizaki'm, który pluł jadem jak jakiś smok i tylko była kwestia czasu, nim całe jego mieszkanie się rozpuści. Nic więc dziwnego, że musiał coś z tym zrobić. Jednak na tę chwilę nie miał bladego pojęcia, jak tego miałby dokonać. A musiał, bo inaczej stanie się coś, czego potem odkręcić nie będzie w stanie.

***

Reszta tego dnia przeszła Hizaki'emu przez palce, nawet nie wiedział, kiedy znalazł się z powrotem w domu. Co jak wiadomo według niego było niepodobne, bo zwykle tak nie miewał. A co za tym idzie, jakoś nie był w stanie tego przetrawić, ale nic na to poradzić już nie mógł.

Nie ważne, z którego dnia, by na to spoglądał, to i tak nic na to poradzić nie mógł. Jednego mógł być spokojny, że Teru nie miał zamiaru niczego sobie zrobić, ale i tak wolał mieć go na oku przez jakiś czas. Na całe szczęście, że dotarł tamtego dnia na czas, bo na samą myśl, że Kamijo mógł coś zrobić Teru, nie napawała go optymizmem.

Co jak wiadomo było poniekąd zrozumiałe i nikt, by nie był mu za złe, że się nim przejmował. Nie wspominając o tym, że musiał pilnować, aby Teru nie wypaplał tego, co doświadczył. To nie był odpowiedni moment, aby pozostali poznali prawdę o Kamijo. Sam był kompletnie zszokowany, kiedy poznał prawdę o Kamijo.

Początkowo myślał, że Kamijo żartował, ale później... Na samo wspomnienie, aż przeszły po nim ciarki, których zatrzymać nie był w stanie. Nadal, jednak nie był w stanie wybaczyć mu, za to, co zrobił, i to, że złamał daną mu obietnicę. Tego najmocniej nie był w stanie przeboleć.

Wiedział, że nie tak szybko mu nie wybaczy, a zachowanie Masashi'ego i Yuki'ego mu w tym nie pomagało. Tak czy inaczej, nic na to poradzić już nie mógł i musiał iść dalej. A dzisiaj przecież mieli przygotowania do koncertu, który od dawna był już ustalony. Więc i tak musiał coś zrobić, aby go nie zrujnować, tego był stu procentach, pewny.

Czuł, że już on zrozumiał swój błąd, więc nie powinien tak go unikać. Nic więc dziwnego, że postanowił z nim na osobności pogadać, bo tylko tak mógł wszystko z nim wyjaśnić. Tylko był jeden mały problem, który dotyczył tego, że nigdzie nie mógł go znaleźć. A to było jak dla niego zastanawiające, i to bardzo, bo to było mocno do niego niepodobne.

Tak jakby rozpłynął się w powietrzu, co halo raczej niemożliwe. Dlatego pozostało mu jedynie mieć nadzieję, że jednak nie zwiał i się pojawił. Chociaż z każdą chwilą coraz bardziej miał wrażenie, że jednak mógł być do tego zdolny.

Dlatego też musiał upewnić się, czy jednak się pojawił, czy jednak nie. A to nie było takie proste, jak się mu wydawało, bo nikt go nie widział i nikt o nim nie słyszał. Czego wcale nie wierzył, nieważne, kto, by mu mówił, że go nie widział. Stąd pozostało mu jedynie dalsze jego poszukiwanie.

── Chyba, nie miał zamiaru zdezerterować tuż przed ustalonym koncertem? ── mruknął Hizaki pod nosem, pytając już setną osobę, która twierdziła, że go nie widziała.

Czyżby tak mocno się bał interakcji z nimi, że się schował? Jak dla niego, było to dość śmieszne, ale zarazem dziecinnym zachowaniem. Bo jak by nie patrzeć, on był przecież wampirem, a nie jak on, śmiertelnikiem. W końcu postanowił udać się do jego personalnej garderoby, gdzie zapewne ukrył się przed wszystkimi.

Westchnął cicho, kiedy znalazł się tuż pod przed drzwiami do niej. To było ostatnie miejsce, jakie przychodziło mu do głowy, i to w tym wszystkim było najgorsze. Chociaż i tego nie był już w stu procentach, pewny czy tam aktualnie się znajdował. Jednak nie mógł tego wiedzieć, do czasu, kiedy się pod tym względem mylił.

Nic więc dziwnego, że teraz tak, a nie inaczej się Kamijo zachowywał, po tym, co ostatnio doświadczył. Chciał jak najbardziej o tym zapomnieć, ale, jak widać, nadal mu to nie było dane. A najbardziej obawiał się konfrontacji z Hizaki'm, dlatego przemykał jak duch i zabarykadował się w swojej garderobie.

Bo tylko tak mógł nieco oddalić nieuniknione, nim będzie musiał to przeżyć. Nic więc dziwnego, że tak mocno się zamyślił, że zapomniał, gdzie aktualnie się znajdował. Z rozmyślań wyciągnęło go dopiero dźwięk, a raczej pukanie do drzwi, którego wcale się nie spodziewał.

Z początku sądził, że mu się to przesłyszało, ale ponowne pukanie rozwiało jego wątpliwości. Chcąc nie chcąc, ruszył się,, by dowiedzieć się, kto puka, czego jak wiadomo, nie miał zamiaru od samego początku sprawdzać. Nie wiedzieć, czemu, ale miał wrażenie, że osoba, która za nimi stoi, jest tą, której teraz najbardziej jeszcze widzieć nie chciał.

Jednak nic na to poradzić już nie mógł, więc pozostało mu jedynie rozmowa z nim. Nabrał powietrza i po chwili odezwał się, aby się upewnić, kto stoi za tymi cholernymi drzwiami. Chociaż poniekąd podejrzewał, kto za nimi stał, jednak wolał się upewnić, czy przypadkiem się nie pomylił.