Wściekła Księżniczka — Rozdział 04

A to dlatego, że dla niego nic nie znaczył, co go bardzo w środku bolało. Z drugiej jednak strony, sam zaproponował ów temat, więc to była jego własna wina, że chciał mu jakoś pomóc. Nic więc dziwnego, że mało nie opuścił kieliszka, kiedy usłyszał jego przed ostatnie słowa.

Nim kompletnie zamilknął, przyglądając się mu uważnie, aby niczego nie pominąć. Nic więc dziwnego, że z początku myślał, że się przez przypadek nie przesłyszał. Czyżby wino padło mu już na mózg, ale przecież wypił praktycznie tyle samo, co on wypił. Więc już nie był pewny, czy on mówił to na serio, czy też i nie.

Dlatego też przez chwilę milczał, zastanawiając się jak odpowiedzieć na Kamijo pytanie. A jakaś jego cząstka rwała się i wrzeszczała, aby inaczej mu odpowiedział, niż obecnie planował odpowiedzieć. Przez co, był kompletnie rozdarty w środku, nie wiedząc, po której stronie miał stanąć.

Co mocno go denerwowało, ale nic na to poradzić już nie mógł, co było w tym najgorsze. Ponownie Mana spojrzał się na pusty kieliszek, który miał w ręku. Oglądając go ze wszystkich możliwych stron, jakby to coś miało w tym mu pomóc. A Kamijo dalej czekał na to, co miał on mu do powiedzenia, bo chciał mieć to już za sobą.

Mana zaś doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że czekał on w pełnym napięciu, na to, co mu odpowie. Więc każda chwila zwłoki z jego strony, tylko jeszcze bardziej go stresowała. Nie to, że marzył, aby się z nim przespać, czy coś w tym deseniu, ale coś, jednak w głębi niego pragnęło tego z całej siły i w końcu nie był w stanie się temu oprzeć.

Nic więc dziwnego, że w końcu poddał się i przestał z tym walczyć, bo zdawał sobie sprawę z tego, że tak szybko kolejny raz się mógł nie zdarzyć. Więc chciał za wszelką cenę jednak do tego dobrnąć, bo potem nie mógłby sobie spojrzeć w oczy. Ale z drugiej strony, przecież i tak niczego nie tracił, więc w czym tak naprawdę widział problem?

Tak czy inaczej, w końcu postanowił, że jeśli nie wyjawi tego, co w nim od bardzo dawna siedziało, to w końcu to go zeżre od samego środka. Ktoś z boku pewnie, by powiedział, że Kamijo totalnie odbijało, ale go to wcale nie obchodziło. Dla niego teraz najważniejsze było usłyszenie odpowiedzi ze strony Many. W końcu jego czekanie się opłaciło, bo w końcu zauważył, zmianę mimiki twarzy u Many co oznaczało, że za chwilę się on odezwie.

A i wcale się pod tym względem Kamijo nie mylił, bo chwilę później usłyszał słowa, które nieco go jednak zaskoczyły. Nie wiedzieć, czemu, coś go kusiło, aby odpowiedzieć na jego pytanie w dość prowokacyjnymi słowami, które rzucały mu się od dłuższej chwili na usta. Z drugiej jednak strony i tak niczego nie żałował, więc czemu nie był w stanie ich wypowiedzieć? To było dobre pytanie, bo w końcu, jednak poddał się temu i w końcu je wypowiedział.

── A, co byś zrobił, gdybym się na to zgodził? ── spytał Mana, przerywając tę niezręczną ciszę, jaka się między nimi utworzyła.

Przestając zarazem unikać jego spojrzenia, co nie było, prawdę mówiąc, łatwym zadaniem. Kamijo w końcu odetchnął z ulgą, bo już powoli zaczął się o niego denerwować, że coś mu się z tego powodu stało. Na co wcale mu się nie można było dziwić, bo każdy na jego miejscu,by się zaczął denerwować o swojego rozmówcy.

── Jeśli się zgadzasz, to czemu, by nie? Możemy nawet i u mnie albo gdzie ci wygodniej! ── odparł po chwili Kamijo, zarazem dokańczając ostatnie wino, jakie mieli na stole.

Teraz to Mana u Kamijo widział nagłe zmiany wyrazu twarzy, co było mu jak najbardziej na rękę. O czym jak wiadomo Kamijo, nie zdawał sobie kompletnie sprawy. A co za tym idzie, jak sam zaczął, to niech teraz sam to wszystko zakończy. Nawet Manę poniekąd to rozbawiło, chociaż atmosfera, która się teraz kroiła, nie należała do zabawnych.

Tego wcale się nie spodziewał, bo nadal sądził, że powie coś w tym stylu „No przecież żartuję!", a nie, że tak na serio jak aktualnie powiedział. Zaraz po tym jak ujrzał w jego oczach, te tańczące ogniki powoli zaczynał się Mana jego bać. A to dlatego, że za każdym razem, gdy tylko je miał było wiadomo, że nikt albo nic nie będzie w stanie mu się oprzeć jak coś postanowi.

Westchnął w końcu, zarazem odstawiając kieliszek na stół ani jednak go nie opuścić. Bo przecież nie będzie za niego płacił, przez jego głupią nieostrożność prawda? Tym bardziej że nie chciał robić niepotrzebnej sceny, a do takiej mało do niej przed chwilą nie doszło, kiedy usłyszał jego słowa.

W ostatnim momencie udało się Manie nad sobą zapanować, a co nie było takie proste jak się komuś innemu pod tym względem wydawało. Zarazem mógł odetchnąć z ulgą, bo już powoli zaczynał mieć ochotę powiedzieć mu, aby nie brał jego słów do swojego serca.

A to dlatego, że nie miał bladego pojęcia, co go tak naprawdę podkusiło, aby ujawnić swoje prawdziwe żądze. Przecież mógł ugryźć się w język i niczego nie powiedzieć, ale już było za późno i nic na to już poradzić nie mógł. Dlatego też pozostało mu już jedynie nadzieję, że jednak on zmieni zdanie i do tego jednak nie dojdzie.

Co było bardzo prawdopodobne, ale też mógł się pod tym względem jednak mylić. Bo jak by nie patrzeć, nie siedział w głowie Kamijo i nie mógł stwierdzić, o czym aktualnie myślał. A co za tym idzie, wcale nie był z tego powodu zadowolony, co poniekąd było pod tym względem zrozumiałe.

── Ja nadal, jednak sądzę, że nie powinniśmy tego robić. Zważywszy, że tak naprawdę to nie na mnie masz ochotę, ale na kogoś innego, do którego, do tej pory się nie dobrałeś! ── oznajmił po chwili Mana, próbując jakoś go od tego pomysłu odwieźć, stąd w środku czuł, że te słowa, które teraz wypowiedział, mogły tylko pogorszyć sprawę i wcale się pod tym względem Mana nie mylił, tuż po tym jak usłyszał odpowiedź ze strony Kamijo.

── A coś ty tak nagle rakiem zawracasz co? To niepodobne do ciebie! O co ci chodzi? ── spytał po chwili Kamijo, nieco zirytowany nagłym zachowaniem Many, którego już zaczynał kompletnie nie rozumieć.

Mana tylko cicho i żałośnie westchnął, na dźwięk wypowiedzianych przez niego słów. A to dlatego też, że już tylko naprawdę nie miał już do niego tak naprawdę siły. Jednak nic na to już poradzić nie mógł i pozostało mu jedynie jakoś przebrnąć to pytanie. Chociaż nie był z tego powodu zadowolony, ale nic na to już poradzić nie mógł.

── A jak myślisz?! Nie mam zamiaru być czyimś zastępstwem, tylko dlatego, że ci się tak podoba! Jakbyś nie zauważył, też mam uczucia, a takie gesty dają mi nadzieję na coś więcej! ── warknął Mana po chwili, już kompletnie, nie kontrolując tego, co mówił.

Tak wszystko się wnim gotowało, z powodu złości, jaka wnim nastąpiła, po jego słowach. Kamijo jednak nadal nie widział problemu w tym, co mu właśnie zaproponował. Jakby co najmniej nie zdawał sobie sprawy z tego, jakie słowa właśnie wypowiedział, co tam mocno poruszyło jego obecnego rozmówcę.

── Czemu tak uważasz, że byłbyś tylko zastępstwem? Nie rozumiem już tej twojej logiki, przyznam się bez bicia! ── odrzekł Kamijo, spuszczając nieco głowę w dół, kiedy wypowiadał owe słowa.

Kamijo tak naprawdę nie przewidział takiej reakcji z jego strony, ale co się dziwić, bo każdy na jego miejscu, tak by się zachował. Gdyby usłyszał takowe słowa, jakie padły z jego ust, tego byłby w stu procentach, pewny. Coraz mniej już go rozumiał, a to wcale nie napawało go optymizmem i nie było mu na rękę.

A tym bardziej nie było mu już do śmiechu, co jak wiadomo było nieuniknione. Targały w nim sprzeczne uczucia, podejrzewając, że słowa wypowiedziane przez Manę, mają większe znaczenie, niż jak wcześniej przypuszczał. Chociaż w tym momencie, Kamijo nie zdawał sobie o tym sprawy, co doprowadziło go do tego, co później przeżył.

A może dlatego, że nigdy wcześniej nie czuł takiej potrzeby posiadania kogoś przy sobie i może dlatego nie był tego świadomy? Jednego był pewny, że jego zachowanie mogło wydawać się nieco dziwne. Ale z drugiej strony, jego pragnienie dotknięcia drugiej osoby były o wiele silniejsze niż jego zdrowy rozsądek.

Rozsądek, który aktualnie już nieco szwankował przez ilość wina, jaką obecnie wraz z nim wypił. A nawet i teraz, jak przez mgłę pamiętał, co się stało dalej, ale coś musiało się stać. Bo inaczej nie mógł przecież potem wziąć Teru za Manę, przez co później oberwał patelnią od Hizaki'ego w głowę.

Gdyby był śmiertelnikiem, to zapewne teraz byłby martwy tego był w stu procentach, pewny. A Hizaki wylądowałby za kratkami za morderstwo z premedytacją przy pomocy patelni. Chociaż tak naprawdę i tak nikt, by mu nie uwierzył, że narzędziem zbrodni była patelnia.

I on doskonale zdawał sobie o tym sprawę, ale taka właśnie była prawda i nic na to poradzić już nie mógł. Nic więc dziwnego, że nie chciał o tym Kamijo nikomu mówić, bo doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak to tak naprawdę wyglądało. A teraz wrócił do słuchania tego, co Mana na jego słowa miał do powiedzenia, bo co innego mu pod tym względem pozostało?

── Doprawdy? A co teraz niby robisz? Proponujesz mi, abym się z tobą kochał. Chociaż w twojej głowie siedzi ktoś zupełnie inny! Robisz mi nadzieję, a tak naprawdę chcesz mnie tylko zaliczyć i odhaczyć z listy do zaliczenia! ── warknął po chwili Mana, mając już serdecznie dość tego, jak on kompletnie nie widział, że to, co robił, było złe.

Kamijo przez chwilę miał wrażenie, że się przesłyszał, ale po wyrazie twarzy Many mógł wywnioskować, że jednak dobrze usłyszał. Tym bardziej że nie miał odwagi zapytać się, czy dobrze usłyszał, aby tylko go jeszcze bardziej nie wkurzać. Stąd postanowił odpowiedzieć zupełnie inaczej, niż na samym początku planował odpowiedzieć.